21 Σεπ 2015

Not now.

...


When everything else fails
Your eyes are still working overtime
Like two waterproof fires
To justify the fact that I already arrived at my now,
where you will one day arrive too,
even though your now at this moment is probably
at your house or on the bus or at work
or at the supermarket or down the road, or; 
and my now is this fragile root of
what is probably some red little flower.

You unhung all the windows off the walls
and in their place
you nailed a collection of basements.
The light that used to generously come in
changed its color into a thick hue that scratches;
a color in the shape of a nail,
I have no idea what this color is called -
maybe contempt.
In the edge of my eyelashes
two playful spiders webbed their home
Some sort of compensation I suppose.







...

4 Σεπ 2015

Μεσόγειο.

...

Αγαπημένη μου ενιαία θάλασσα,
πόσο ίδια είσαι παντού
Αλλού θεόρατα ανοιχτή
αλλού κομμένη ως το γόνατο -
μα πάντα μία,
ομοούσια,
μια εννιαία μπλε ή κόκκινη κηλίδα

Ούτε θα σου το συγχωρήσουμε κάποτε

Αλλά ούτε και θα σταματήσουμε να βουτάμε 
κι ας το 'δαμε με τα μάτια μας πια
ότι δεν βρίσκεται εμβόλιο για το νερό κι αλάτι
Κι ας το 'δαμε με τα χέρια μας πια
ότι μετά το μακροβούτι, στην επιστροφή προς τα πάνω -
(αν προς τα πάνω τέλος πάντων είναι η επιστροφή)
η επιφάνεια είναι πάντα μαρμάρινη




...

25 Ιουν 2015

Αποζημίωση.

...



Ξεκρέμασες όλα τα παράθυρα από τους τοίχους
και στη θέση τους κάρφωσες
μια συλλογή από υπόγεια.
Το φως -που άπλετο έμπαινε παλιά-
πήρε ένα χρώμα πηχτό,
που γρατζουνάει,
ένα χρώμα σε σχήμα καρφιού.
Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το χρώμα -
ίσως απαξίωση.
Στην άκρη των βλεφαρίδων μου
ύφαναν το σπιτάκι τους
δυο παιχνιδιάρικες αράχνες.
Ένα είδος αποζημίωσης κι αυτό.




---












...

10 Απρ 2015

Γιατί δεν φεύγει το καράβι;



...


Γιατί δεν φεύγει το καράβι απ' το λιμάνι;
Είπαν θα φύγει το μεσημέρι
πριν τρία χρόνια
Και δεν έφυγε ακόμη
Το κορίτσι κάθεται στην πλώρη
κι αγναντεύει κουνώντας ένα αόρατο μαντήλι
χαιρετώντας έναν αόρατο κόσμο
που περιμένει να φύγει το καράβι

Γιατί δεν μας προειδοποίησε κανείς;
Γιατί δεν στερεύει η θάλασσα πριν φύγουμε;
Γιατί δεν στέλνει τα νερά της σταγόνα-σταγόνα
πίσω στον ουρανό;
Γιατί δεν ρίχνει μια βροχή ανάποδη
απ' το χώμα προς τα πάνω;

Αφού το ξέρουμε
πως φεύγοντας
δεν θα μείνει πίσω τίποτα να θυμίζει
πως απ' ό,τι υπήρξαμε
δεν θυμίζουμε τίποτα.
Κι αν ύπαρξη είναι να μην σε θυμάται κανείς;
Γιατί να φύγει το καράβι
αφού πάλι εδώ θα 'ρθει;

Κοίτα πόσο ίδια είναι
το κορίτσι και το καράβι
Το ξέρουν καλά πως οι άγκυρές τους
δεν σπάσανε ποτέ (τότε που έπρεπε)
Το ξέρουν καλά
πως οι άγκυρές τους αναστήθηκαν νωρίς.

"αντίο για πάντα"
"αντίο για πάντα" φωνάζουνε οι ταξιδιώτες
κι όμως "αντίο στο ποτέ"
γυρεύανε να πουν


22 Δεκ 2014

Αφού ξέρεις που είναι

...






Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου.
Αφού ξέρεις που.
Αφού ξέρεις.
Είναι.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν μου αγοράζεις ένα διαβατήριο
να με πετάει κατευθείαν στο στόμα σου;
Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν έχει δεύτερη οδοντόβουρτσα
το ποτηράκι;

Αφού ξέρεις που κοιμάμαι.

Γιατί δεν μαστιγώνεις
τα σκαλάκια της πολυκατοικίας
ανεβαίνοντας έστω με την πλάτη -
έστω να μοιάζει πως φεύγεις παρά έρχεσαι
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο
αφού να φεύγεις είναι εύκολο
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν ξέρεις που κρύβω τα σεντόνια μου;
Γιατί πετάω κάθε βράδυ τα χρωμοσώματα
να περάσει να τα πάρει ο δήμος
με τα ψεύτικα τα χαλασμένα τα απορριματοφόρα
τα τόσο μικροσκοπικά που δεν λειτουργούν,
που δεν χωράνε ποτέ
την επιθυμία μου να μην ήξερες που είναι το σπίτι μου -
όσο κι αν την αφήνω κάθε βράδυ
στην άκρη του δρόμου
σε μια σακουλίτσα.

Μακάρι να μην ήξερες που -αλλά ξέρεις-
που είναι το σπίτι μου.

Δεν μπορώ να ξέρω
ότι ξέρεις που είναι το σπίτι μου
κι ότι στο συρτάρι της κουζίνας δεν έχει ούτε ένα κουταλάκι
που να ανακάτεψες το πρωί τη ζάχαρη
στο φλυτζανάκι που φυλάω τα μάτια μου.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν έρχεσαι μ' ένα καροτσάκι
να βγάλεις μια βόλτα
τα παράλυτα όχι σου;


...

16 Νοε 2014

Εικόνισμα

...



Όσο τα σύννεφα παραμένουν ακούρδιστα
θα περιμένω εκείνη τη βόλτα. 
Ο ουρανός
θα ψαλιδίζει τη βροχή σε κομμάτια, 
θα τη ρίχνει, όχι σαν στάλες,
σαν να είναι σκοινιά περισσότερο - 
να πιαστείς απ' τη βροχή, 
ν' αναρριχηθείς χαμηλά, 
στο κάτω μπαλκονάκι 
των χεριών μου

(Στα χέρια μου θα φυτρώνουν φωτίτσες

Θ' ανάβω κεράκια, κεράκια, συνεχώς κεράκια 
σαν να 'χει γενέθλια η απουσία,
σαν να 'ναι το σώμα σου εικόνισμα)

Θ' αποκοιμιέσαι πάνω 

στα δαχτυλικά μου αποτυπώματα. 
Θα είναι κάθε απόγευμα Κυριακή,
μια Κυριακή απόγευμα,
όλα τα απογεύματα μια Κυριακή απόγευμα. 

Κι εγώ θα περιμένω εκείνη τη βόλτα


...




10 Νοε 2014

Ένα μικρό μικρό τίποτα.

...






Αυτό το τόσο μικρό τίποτα, το τιποτάκι - που βρέχεις λίγο βαμβάκι, τοποθετείς πάνω του λίγες φακές και σε δυο μέρες ξεπετιούνται πράσινα βλασταράκια. Ή το άλλο. Αυτό που κάθε μέλλοντας είναι συντελεσμένος και κάθε παρελθόν οριστικά αγίνωτο, ασυντέλεστο, ένα παρελθόν που εκκρεμεί - αν είναι ποτέ δυνατόν; - και κάπου στο βάθος ένας άνθρωπος. Γυρνάς να τον κοιτάξεις να φεύγει - καθώς απομακρύνεσαι - και σε κοιτάζει κι αυτός, αλλά με την πλάτη του, και του φωνάζεις να γυρίσει από την άλλη για να τον δεις από μπροστά.

Και γυρίζει.

Και είναι και πάλι πλάτη.





...













Μακριά σου πονάνε μέχρι και τα χρώματα.









5 Αυγ 2014

32 Δεκεμβρίου.

...



Κάποια στιγμή έρχεται μια μέρα που δεν έρχεται ποτέ.





32 Δεκεμβρίου, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΣΣΛΙΝ, εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

H μέρα που δεν ήρθε ποτέ ή που δεν ήρθε ακόμη ή που κράτησε παραπάνω από το κανονικό. Ιστορίες για όλες τις πράξεις της αγάπης – και κυρίως για τον πολλαπλασιασμό (μα και την απαραίτητη διαίρεση). Ήρωες που είναι ελάχιστα ήρωες και περισσότερο ευάλωτοι αληθινοί άνθρωποι που μία βρίσκουν και μία χάνουν το νόημα. Μπαμπάδες, κόρες, μαμάδες, γιοί, αγάλματα, αναπόδραστοι δεσμοί και αιώνιοι έρωτες, σουρεαλισμός και σκοτεινό χιούμορ, όλα τα “ποτέ πια” κι όλα τα “για πάντα” μας, όλα γραμμένα με λέξεις που άλλοτε λάμπουν σαν δύο ήλιοι κι άλλοτε τρεμοπαίζουν σαν φωτάκια νυκτός.  

Προσοχή: στο βιβλίο γίνεται σαφές μια κι έξω ότι ο έρωτας όλα τα νικά εκτός αν δεν τα νικήσει, ενώ αποκαλύπτεται και το μυστικό να μην πεθάνεις ποτέ (αλλά δίνονται και δύο εκδοχές για το τι θα βρεις στον Παράδεισο, αν τελικά δεν τα καταφέρεις). 

O Αχιλλέας Κυριακίδης έγραψε για το βιβλίο:

"Η 32α Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα όλων όσα δε χωρούν να εορταστούν στη διάρκεια του Γρηγοριανού ή, πόσο μάλλον, του Ιουλιανού ημερολογίου: της Λήθης, της Ανηφορικής Θάλασσας, των Αποφάσεων Που Δεν Πάρθηκαν, του Θνητού Υπέρ-Ήρωα, της Δωρεάν Συγγνώμης, των Περαστικών, του Τρόπον Τινά, του Αρχείου noima.doc,  του Ενικού Πλήθους, του Αδέσποτου Γέλιου, της Ανέκδοτης Πολαρόιντ, του Ήχου Που Κάνει το Φεύγω Όταν Αυτός Που Λέει Φεύγω Το Εννοεί, της Εγγαστρίμυθης Πόλης, της Σελίδας 287, της Ντροπής, των Κουρασμένων Αισθημάτων. Επίσης, είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Συγγραφικής Ασυλίας: όλα τα άτακτα ταλέντα, όπως η Κατερίνα Έσσλιν, παίρνουν σβάρνα τους παιδότοπους του χρόνου, καταλύουν φραγμούς της λογικής και στερεότυπα, και τραμπαλίζονται με χάρη σ’ ένα μαγικό μεταίχμιο. Δεν είναι τυχαίο ότι, στις 32 Δεκεμβρίου, κανένας όσιος δε μαρτύρησε ποτέ."

Και μια προειδοποίηση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ίσως νιώσετε ότι κάθε μία από τις ιστορίες του βιβλίου χωριστά είναι κατά 15% ίδια με την αμέσως προηγούμενή της και κατά 85% ίδια με την αμέσως επόμενη. Απενεργοποιήστε τα κινητά σας και απόλαυστε το. Όλες οι ιστορίες (και όχι μόνο του βιβλίου) είναι έτσι κι αλλιώς η ίδια ιστορία γραμμένη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. 










...

10 Ιουλ 2014

Γλυκαιμικός δείκτης.

Κανονικά τα μάτια μου θα έπρεπε να έχουν στομάχι. Τώρα πώς θα μεταβολίσουν ό,τι έχουν καταπιεί; Πώς καίγεται όλο αυτό το θεόρατο αόρατο κενό; Πώς χωνεύονται όλες εκείνες οι φωτογραφίες που δεν βγάλαμε ποτέ, από τα χρόνια που έπονται, όλα εκείνα τα φιλιά που αφού έσπασαν τα οστά τους μετά κάποιος ξέχασε να τους βγάλει τον γύψο;

Όπου σε περιμένω να έρθεις είναι σαν να απαντάς θετικά σε μια πρόσκληση που σου ζητάει να φύγεις.

Βουτάω τα δάχτυλα της ανυπομονησίας μου βαθιά μέσα στο δέρμα σου, θέλω να τα γλείψω -λες και είσαι παιδική τούρτα γενεθλίων. Σου αγόρασα δώρο μια μικρή θάλασσα ωστόσο.

Τη δίπλωσα προσεκτικά στην αγκαλιά μου να στη φέρω -και για κορδέλα έδεσα γύρω της την αναπνοή μου. Μου ζήτησες να τη γυρίσω πίσω στο μαγαζί που πουλάνε θάλασσες, να σου φέρω μια λιγάκι πιο στενή. Θα πνιγόμασταν μου είπες σε αυτήν: ήταν φαρδιά, ξεχειλωμένη. Ρώτησα - δεν είχαν άλλο μέγεθος μου είπαν. (Οι στενότερες τελειώνουν γρηγορότερα, έχουν ζήτηση, είναι ασφαλέστερα τα μακροβούτια στην άμμο, έξι μέτρα πριν καν σκάσει το κύμα. Μπορείς να κολυμπάς για χρόνια. Χωρίς τίποτα να βαθαίνει.)

Σου αγόρασα δώρο κι έναν ουρανό σε νούμερο EXTRA LARGE  - να χωράει τον κανονικό. (Είναι μικρός ο κανονικός για σένα, θέλω να έχεις μεγαλύτερον. Εσύ, όμως, μόνο, μην τον δανείσεις. Και στον χαρίζω χωρίς κανένα αντάλλαγμα.) Αν κοιτάξεις στο υπόγειό του, έχει τσουβάλια με μεταχειρισμένα σύννεφα. (Αγνόησέ τα.) Να πατάς μόνο τον διακόπτη που λέει ΟΝ. (Πρόσεχε. Στο OFF κλείνει ο ήλιος και η μέρα είναι πάντα Δευτέρα.) Να πατάς μόνο το ΟΝ.

ΥΓ1
Προσπαθώ με τη φωτογραφική μου αμηχανία να απαθανατίσω τους ήχους σου. Δεν μου αρκεί να φωτογραφίσω εσένα να χαμογελάς στις κορνιζούλες τής μνήμης μου. Θέλω να φτάσω στα σπλάχνα του γέλιου σου, να φωτογαφίσω αυτό που σου είπα -τον ήχο του. Πώς να φωτογραφίσεις ήχο;

ΥΓ10
Όλες σου οι λέξεις κατάπιαν φως -σαν φιλμ.

ΥΓ45
Και δώσαν σκοτάδι.

ΥΓ312
Θέλω να εφευρεθεί ένας νέος λόγος. Ο προφορικός μπαίνει στα αυτιά σου. (Ακούγεται.) Ο γραπτός στα μάτια σου. (Διαβάζεται.)

ΥΓ876
Ποιος λόγος μπαίνει στην καρδιά σου;


Θέλω να ηχογραφήσω ένα-ένα τα φιλιά που δεν μου έδωσες ακόμη. Ο ήχος τους θα έχει ένα λυπημένο χρώμα που όμως καταφέρνει πάντα και γελάει πλατιά -σαν το κίτρινο ας πούμε ή το ροζ.

...

Τα νυχτικά των ανθρώπων.

...




Τα νυχτικά των ανθρώπων
κάθε πρωί
με τα σκυμμένα κουμπάκια
να περιφέρονται πάνω κάτω
στον διάδρομο

θυμίζοντας τα σπίτια τους
που ποτέ δεν θα δω.

Γιατί να βλέπω
τι φοράνε σπίτι τους οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που τους κρατάνε στη ζωή
απ' το στρίφωμα

Γιατί φοράνε φτηνές ρομπίτσες;
Γιατί να βλέπω
πάνω κάτω στον διάδρομο
τι έχουν στην τράπεζα
οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που κάθε βράδυ τούς τη χαρίζουν
και μένουν φορεμένα ως τη μέρα
που περνάει

σαν πρωινή νοσοκόμα

που τους τυλίγει έναν έναν
χωριστά
όλους μαζί
σαν ανθοδέσμη

μ' έναν επίδεσμο
στη θέση της κορδέλας



19 Φεβ 2014

Πριν μετά.

...



Ίσως αυτά
μετά το πριν
να είναι όλα

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Το να γνωρίζει ο νους
πως μέρη δεν υπάρχουν
Μόνο άνθρωποι
που κάπου σε πηγαίνουν

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Μια ανηφόρα
που σε βγάζει χαμηλά

Το να στερείσαι
διαρκώς
Όποιον δεν γνώρισες ακόμη

Το ν΄ απαιτεί η ψυχή
αδιάκοπη
συγνώμη
Για μία πράξη που δεν έγινε ποτέ


...



28 Ιουν 2013

Γαμ. ή Ο μισός βέσπα; Ποιο βιβλίο θα γεμίσει άμμο;

...




















Με χαρά είπα ναι, μεγάλο ναι, στρογγυλό και καλοκαιρινό, στην Εύη Γεωργίου, απαντώντας στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις της για το ιδιαίτερο μπλογκ της All things you are.




Το Γαμ. και Ο μισός βέσπα θα χαρούν να χωθούν στην ψάθινη τσάντα ή στο σακίδιο που βάζετε τις ρακέτες σας. 

ΥΓ1
Το καλοκαίρι καλοκαίρι είναι. Θα περάσει. (Όπως όλες οι γρατζουνιές.) Όχι ότι ως τότε κοιμάμαι (πρόκειται για οφθαλμαπάτη). 

ΥΓ2
Λίγο καιρό πριν, συμμετείχα στο πρότζεκτ "Δέκα ερωτήσεις" της Ιλιάδας Ευαγγελίας Koθρά, που ανέβηκε στο εξαιρετικό μπλογκ της Living Postcards (το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά του ελληνικού ήλιου αλλά επιλέγει τη φωτεινή). Ιδού και αυτό:



Φιλί, αγκαλιά, βατραχοπέδιλο.













14 Ιουν 2013

Αγάπη Α.Ε.

...

Ο πόνος άνοιξε εργοστάσια.
Κατασκευάζει σιωπές.
Συσκευάζει κραυγές.
Πάνε καλά οι πωλήσεις.

Ο πόνος άνοιξε αντιπροσωπείες.
Καρφώνει παλάμες.
Ξιπάζεται.
Γιορτάζει εγκαίνια σε κάθε εγώ.
(Εγώ πονάω
Εσύ πονάς
Αυτός πονάει
Εμείς πονάμε
Εσείς πονάτε
Αυτοί πονούν)

Και κάπου δίπλα εκείνη,
γυρισμένη πλάτη,
αδιάφορη,
σαν απολυμένη εργάτρια,
ένα γραφείο παραπόνων,
ένα θλιβερό κτήριο,
μια ανώνυμη εταιρία.





...

7 Ιαν 2013

Υδροχόος.

...




Κάπου ανάμεσα
στον ζυγό και τον ιχθύ
γιορτάζει κι ο καρκίνος

Δεν είναι σαν το καρκίνο των οστών
- ή του πνεύμονα -
δεν κολλάει στα νύχια

Ας τον πούμε εγώ
Ας τον πούμε καρκίνο της αξιοπρέπειας
Ας τον πούμε ποτάμι
που στα νερά του επιπλέει
ένα αδέσποτο μπλουζάκι



...
 

28 Αυγ 2012

Γαμ.

Σύντομα σε όλα τα βιβλιοπωλεία...







Γαμ. δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και ποτέ παρά μόνο κάθε νύχτα στις τρεις και πέντε τα ξημερώματα, τότε που η λέξη γαμώτο τρώει μια τσεκουριά και σπάει στα δύο. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα 57 του Γαμ. (που πρόκειται να κυκλοφορήσει αρχές Σεπτεμβρίου, από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ).

Το Γαμ. είναι είκοσι τέσσερα "μυθιστορήματα του ενός λεπτού" που συμφιλιώνουν τη γλύκα της ζάχαρης με το ξινό του λεμονιού. Μετά το βιβλίο "Ο μισός βέσπα" από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ, η Κατερίνα Έσσλιν επιστρέφει με το χρονόμετρο στο χέρι: έχετε ένα λεπτό, για να απεξαρτηθείτε από τον ψυχαναλυτή σας, να αλλάξετε φύλο στον αγαπημένο σας σκηνοθέτη, να ερωτευτείτε, να πεθάνετε, να παντρευτείτε, να πεθάνετε (το είπαμε αυτό), να μάθετε αγγλικά ή πώς να γράφετε ερωτικές επιστολές.

ΥΓ
Αν δεν γνωρίζετε ανάγνωση, μικρό το κακό. Το βιβλίο αυτό θέλει περισότερο να το αισθανθείτε, παρά να το διαβάσετε.


Ο Αχιλλέας Κυριακίδης, γράφει για το βιβλίο:

Αναγνωστών, Νόσος των:
Εδώ, ακριβώς αντίθετα απ’ ό,τι ισχύει στη Νόσο των Δυτών, ο ασθενής προσβάλλεται όταν καταδυθεί γρήγορα σε κάποιο βιβλίο και αναδυθεί αργά, εκβάλλοντας φυσαλλίδες απόλαυσης και ανεπίπλαστους βορβορυγμούς αναγνωστικής ηδονής.

Ιδιαιτέρως επικίνδυνο βιβλίο εν προκειμένω θεωρείται το ανά χείρας, καθώς σε όλους ανεξαιρέτως τους πρώτους πειραματικούς αναγνώστες του εμφανίστηκε το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της νόσου: ένα γέλιο που ξενερίζει, αφήνοντας βαθιά από κάτω του ναυάγια εκλεκτικής σοβαροφάνειας και στρώματα μελαγχολίας βυθού.

Τρόποι αποφυγής της νόσου είναι να καταδυθεί ο αναγνώστης ως Μισός Σκάφανδρο, αφήνοντας το άλλο μισό του να παραδοθεί κυριολεκτικώς απνευστί στις μεσμεριστικές θεουργίες της συγγραφέως και στα δαιμονικά και δαιμονιώδη τερτίπια μιας γλώσσας που, ακόμα και με λέξεις ατελείς, ημιτελείς, συγκεκομμένες (γαμ. κ.ά.), την κάνει τη δουλειά της μια χαρά και κόκαλα τσακίζει.



http://www.missbloom.gr/living/books-and-gadgets/7957/articles/diavazoyme-to--gam--tis-katerinas-essli/article.aspx


http://akamas.wordpress.com/2012/10/12/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD-2/


11 Απρ 2012

Απόσβεση.

...


Μόνο χειμώνες κολλητά σαν χαλκομανία ο ένας πάνω στον άλλο.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο υδρογόνο δύο στο νερό.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι καλοκαιρινούς μήνες ενδιάμεσα (να επισκευάζεται το χιόνι).
Χρειάζεσαι οξυγόνο (να επισκευάζεται η αναπνοή).

Μόνο γέννες κάτω από το χώμα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο τριαντάφυλλα στα βάζα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι να κεντάς απουσίες (να επισκευάζεται το αντίο).
Χρειάζεσαι μαργαρίτες (να μαδάς τις επισκευές).



ΥΓ1
Το ποιήμα είναι ασθενοφόρο - δεν είναι φάρμακο. Όμως οφείλει να μείνει κολλημένο στην κίνηση - να μην ανάψει τη σειρήνα. (Το να γιατρεύει δεν περιλαμβάνεται στις επείγουσες δουλειές ενός ποιήματος. Ούτε το να προειδοποιεί.) Ωστόσο, προτείνω, αν έχετε οποιαδήποτε ψυχική γρίπη, πονοκέφαλο ή συναισθηματικό βήχα, αντί για αντιβιοτικό, ντεπόν, ή σιρόπι αταράξ, πάρτε ένα ποτήρι νερό και καταπιείτε γράμμα-γράμμα
ένα ωραίο ποίημα. (Το νερό δεν χρειάζεται να είναι καθαρό, μπορεί να είναι και λασπόνερο.) Η χημική αντίδραση του ποιήματος με τα χρωμοσώματα μιας πληγής "περνάει" όλα τα φίλτρα του Σωκράτη, σχετικά με το Αληθινό, το Καλό και το Χρήσιμο. (Προειδο-ποίηση: καταπίνοντας τα γράμματα, τα ωμέγα θα σκαλώσουν στον λαιμό σας και πιθανόν να σκοτώσουν σύμπαντα τα άλφα. Μην νευριάσετε -ο θάνατος γιατρεύεται. Πάσχα έρχεται.)

ΥΓ2
Είκοσι αυγά κατά προτίμηση βιολογικά.
Δυο φακελάκια κόκκινη βαφή.


8 Απρ 2012

Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;

...

Φοβάμαι μην η λέξη τέλος μείνει έγκυος (ή η λέξη χαρά μείνει παρθένα).






...

















(Μην ανησυχείς, λόγω Πάσχα είναι. Πες τρεις φορές θανάτω θάνατον πατήσας και θα δεις θα σου περάσει.)


...

26 Μαρ 2012

Δούρειος ίππος.

...


Ίσως μοιάζουμε.
Ίσως κι εσύ σκέφτεσαι. Πως. (Πως τα πάντα.)

Ίσως μια μέρα είπες δυο φορές και δυο καιρούς και μετά έζησα εγώ καλά κι εσύ καλύτερα. Ίσως μπερδεύεις κι εσύ τους ενικούς και τους πληθυντικούς, σαν απαίδευτο παιδί - ή ίσως γεννήθηκες όλες οι ηλικίες μαζί, την ίδια μέρα.

(Ίσως γράφεις στίχους ή δεν ξέρεις καθόλου γραφή, ίσως με διαβάζεις κάθε μέρα ή δεν έμαθες ποτέ ανάγνωση.)

Ίσως μια μέρα σκέφτηκες για τους ανθρώπους πως όλοι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι που πάνω τους έχουν μικρές μικρές πληγές και πως εσύ είσαι απλά μια πληγή που πάνω της έχει μικρούς μικρούς ανθρώπους.

ΥΓ1
Θέλω να φιλήσω τον ενικό σου.
Από την άλλη ο ενικός σου είναι δούρειος ίππος.
(Από την άλλη το ίδιο είναι και η επιθυμία μου.)

ΥΓ2
Μέσα στη θεόρατη καρδιά σου κρύβονται μικρά μικρά κομματάκια του εαυτού σου, που στόχο έχουν να κοροϊδέψουν πανούργα όποιον θέλει να σε γυρίσει ανάποδα - λες και είσαι άδεια μπλούζα.



...

21 Μαρ 2012

Παγκόσμια μέρα απλοποίησης.

...


Έρχονται και χτυπάνε το κουδούνι και μετά εσένα και μετά το κουδούνι. Λένε το μυστικό είναι να κόβεις προσεκτικά γύρω γύρω τους ανθρώπους λες κι αυτοί έχουν περίγραμμα, σαν χαρτοκοπτική λένε, να πετάς το μέσα και να κρατάς μόνο το περίγραμμα. Λένε πως οι μπαταρίες σου έχουν δυο θετικούς μόνο πόλους, ελαττωματικούς, πως ο χρόνος κυλάει καλύτερα όταν τα χριστούγεννα πέσουν πάνω στο πάσχα και τρακάρουν μετωπικά το καλοκαίρι και τα λοιπά. Συμβουλεύουν να ποτίζεις συχνά όποιο τραύμα φυτρώνει σαν ζιζάνιο στον κήπο σου ή ανάμεσα στα λουλουδάκια της φούστας σου. Βάζουν λίπασμα στα δάκρυα, δίνουν σχήμα μπαλόνι στην καρδιά σου, σαν ψυχικές εγκυμοσύνες ή υγιώς ανάπηρα (σαν πατερίτσες που έβγαλαν πόδια).

Λένε κι άλλα - πως μια μέρα θα σε αγκαλιάσει κάποιος τόσο δυνατά που από κάθε πόρο του σώματός σου θα πεταχτεί κι από ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος καινούργιος (εσύ), ένας άνθρωπος παλιός (πάλι εσύ), κι όλα τα τόσα εσύ τα εγώ -τι αμέτρητοι που είναι οι άνθρωποι! Είναι -λένε- η στιγμιαία πίστη πως ήρθε κάποιος από ίδιο υλικό, κοινή πάστα, κοινή ρίζα, δυο σώματα ένοικοι (σε μια υπόγεια ψυχή ρετιρέ) - ή κάτι τέτοιο, κάποιος, κάποιος που κάνει τις λέξεις ικανές να καταπίνουν ψαλίδια, ξυράφια, γυμνά καλώδια, πρίζες, σοκολάτες και φωτιές - ή κάτι τέτοιο. Τίποτα τέτοιο. Λένε πως υπάρχουν δύο συναισθήματα, ξεχωριστά, η αγάπη και ο φόβος, πως δεν υπάρχει φόβος που αγαπά ή αγάπη που φοβάται - ή πως υπάρχουν. (Ή, πως, υπάρχουν.)

ΥΓ1
Όποια λέξη σκίσει στα δύο τη διπλανή της, μια πεταλούδα θα ζήσει για πάντα.

ΥΓ2
Αυτά, αυτά και άλλα, λένε, τα ποιήματα που αλέθονται στο κεφάλι μου, στο μπλέντερ μου, ή κάτω απ' το σεντόνι μου. (Τα ποιήματα.) Που στάζουν από το πέος μου στο πληκτρολόγιο και πίσω, στο πληκτρολόγιο και πίσω. Δεν έχω πέος. Όσα πέη κι αν βγάλω το ποίημα δεν βγάζει αλάρμ. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποίημα -να μην προειδοποιείς.


Λένε τόσα τα ποιήματα, τα μπλεγμένα ανάμεσα στα μαλλιά μου, που σκοντάφτουν στην ανάσα μου, που στο στόμα σου θέλουν να νοικιάσουν μια γωνιά (ή μια αγωνία), πως η ποίηση ή δεν επείγεται καθόλου επί γης ή πως με βία βιάζεται -ή ίσως πως ποίημα που δεν βιάζεται, δεν μπορεί και να βιάσει. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποιήμα.


Να μην ξέρεις ανάγνωση.




...