Ο Αύγουστος σκόνταψε στο στόμα σου.
Στον ουρανό το μπλε κοντεύει να ξεκολλήσει και να πέσει. (Μια ακρούλα του που έχει λίγο γκρεμιστεί αποκαλύπτει από πίσω ένα σύννεφο που παραλίγο να ήταν ροζ.)
Περνάει ένα αεροπλάνο στο οποίο επιβίβασες όλες τις φορές που θα μου χαμογελούσες -και για να μη δω την πτώση του, κατεβάζω το βλέμμα, στην αποθήκη, στο υπόγειο, δίπλα στο σκουριασμένο μου ποδηλατάκι.
Το αεροπλάνο πέφτει πάνω στον Σεπτέμβριο και τον διαλύει.
Οι δυο λευκές γραμμές καπνού που άφησε πίσω του γίνονται χαραμάδες (απ' όπου ο ήλιος ρουφάει πίσω όλο το ώς τώρα φως του, όλες τις ανατολές του).
ΥΓ1
Η απορία που είχα για τα υπόγεια λύνεται ωστόσο. (Η υγρασία τους προέρχεται από τα βρεγμένα βλέμματα που κατεβάζουν εκεί οι άνθρωποι όταν δεν σκοπεύουν να τα βάλουν ξανά στην πρίζα, μην τυχόν και προκληθεί πάλι βραχυκύκλωμα.)
ΥΓ2
Ο. Χρόνος. Κυλάει. Αργά. Πολύ. Πολύ. Αργά. Τόσο. Αργά. Που. Σε. Κάθε. Δευτερόλεπτο. Μπαίνει. Και. Από. Μία. Τελεία. Αφόρητα. Τέλεια. Αφόρητα.
ΥΓ3
Θέλω να κυλιστώ στον κήπο τού καλοκαιρινού σου πουκάμισου. Θέλω να φιλήσω το στόμα σου, τα μάτια σου, τα δάχτυλά σου, τον ήχο του γέλιου σου, τις ανίατες λέξεις σου. Θέλω να φιλήσω τον περασμένο σου Μάρτιο, τη φωτογραφία που ήσουν μικρός, τη μισοτελειωμένη ανυπομονησία σου. Θέλω να φιλήσω το αγαπημένο σου φαγητό, να πάρω αγκαλιά όλα σου τα σαββατοκύριακα -να τα κοιμήσω πάνω μου. Θέλω την επιθυμία σου. Να φιλήσω το ρήμα "θέλω". Να παρηγορηθεί το "σε". Θέλω να μικρύνουμε μαζί. Να σπρώξουμε δεκαπέντε χρόνια από πάνω μας στον γκρεμό. Να αγκαλιαστούμε σαν να γνωριζόμαστε από παιδιά. Θέλω να φιλήσω τα γενέθλιά σου. Tο καταλαβαίνεις;
ΥΓ4
Για να ανέβει το βλέμμα μου, απαιτείται οντισιόν.
ΥΓ5
Και είμαι εντελώς απροετοίμαστη να μην πάρω τον ρόλο.
κάποιος βιάζεται να χειροκροτήσει, σε λάθος στιγμή. Η φωνή στην αρχή ωστόσο, ήταν σαφής: "Απόψε απαγορεύεται το χειροκρότημα. Παρακαλούμε ενεργοποιήστε τα κινητά σας λόγια και χρησιμοποιήστε τα καθ'όλη τη διάρκεια της παράστασης." Ίσως κάποιος να θέλει να φιλήσει τη φωνή σας.
Ή τους υπότιτλους της σιωπής σας.
...
4 Αυγ 2011
Κόκονατ οϊλ.
Έγινε διάρρηξη χτες βράδυ.
ΥΓ1
Παραβίασες κάθε μου φιλί με μια πευκοβελόνα, κεντώντας πάνω μου τον χάρτη τής Τήνου.
ΥΓ2
Ο ήλιος λούστηκε τη θάλασσα και ξαναβγήκε με μακροβούτι πίσω από το βουνό.
ΥΓ3
Ένας τυφώνας από κοχύλια ξεχτένισε τα μαλλιά μου: βγάζω κοχύλια από παντού, πίσω από τα αυτιά μου, κάτω από το μαγιώ μου, κάτω από τις λέξεις καρπούζι, καρύδα, μπλοκάκι, αϊφον, χρεωκοπία, σύκο...
ΥΓ4
Η βιταμίνη σε, που μοιάζει με σε, ξεφυτρώνει από τα ροδάκινα και τρυπώνει στα χείλια μου, ενώ οι ήχοι τής σεζάρια σκαρφαλώνουν ξυπόλυτοι πάνω στο φορεμά μου, βάζοντάς το να χορεύει αγκαλιά με το σώμα σου, το πανταχού απόν.
ΥΓ5
Αιγαίο μου, κρεμασμένο με μανταλάκια πάνω από το κεφάλι μου, που σε λίγο θα επιστραφείς γύρω από όλα τα νησιά σου... Ηλιοκαμένες άνδρο και τήνο μου, που σύντομα θα δραπετεύσετε από το μπουκαλάκι με το κόκοντα οϊλ και θα σταλείτε σαν καρτ ποστάλ στους χειμώνες που μας χωρίζουν... Αφήστε με να πιω το τώρα και το πέρσι σας μονορούφι, κι εκείνο το εκκλησάκι στα δεξιά, δίπλα στο δέντρο, που στον κορμό του κάποιος έχει χαράξει μια καρδιά.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Βάλτε σε λειτουργία την άμμο και αφήστε την στην πρίζα όσο πιο πολύ μπορείτε :-)
...
<3
...
ΥΓ1
Παραβίασες κάθε μου φιλί με μια πευκοβελόνα, κεντώντας πάνω μου τον χάρτη τής Τήνου.
ΥΓ2
Ο ήλιος λούστηκε τη θάλασσα και ξαναβγήκε με μακροβούτι πίσω από το βουνό.
ΥΓ3
Ένας τυφώνας από κοχύλια ξεχτένισε τα μαλλιά μου: βγάζω κοχύλια από παντού, πίσω από τα αυτιά μου, κάτω από το μαγιώ μου, κάτω από τις λέξεις καρπούζι, καρύδα, μπλοκάκι, αϊφον, χρεωκοπία, σύκο...
ΥΓ4
Η βιταμίνη σε, που μοιάζει με σε, ξεφυτρώνει από τα ροδάκινα και τρυπώνει στα χείλια μου, ενώ οι ήχοι τής σεζάρια σκαρφαλώνουν ξυπόλυτοι πάνω στο φορεμά μου, βάζοντάς το να χορεύει αγκαλιά με το σώμα σου, το πανταχού απόν.
ΥΓ5
Αιγαίο μου, κρεμασμένο με μανταλάκια πάνω από το κεφάλι μου, που σε λίγο θα επιστραφείς γύρω από όλα τα νησιά σου... Ηλιοκαμένες άνδρο και τήνο μου, που σύντομα θα δραπετεύσετε από το μπουκαλάκι με το κόκοντα οϊλ και θα σταλείτε σαν καρτ ποστάλ στους χειμώνες που μας χωρίζουν... Αφήστε με να πιω το τώρα και το πέρσι σας μονορούφι, κι εκείνο το εκκλησάκι στα δεξιά, δίπλα στο δέντρο, που στον κορμό του κάποιος έχει χαράξει μια καρδιά.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Βάλτε σε λειτουργία την άμμο και αφήστε την στην πρίζα όσο πιο πολύ μπορείτε :-)
...
<3
...
25 Ιουλ 2011
Αλφαβήτα.
Θέλω να κλέψω μια λίστα για τα ψώνια από αυτές που γράφεις όταν πας στον βασιλόπουλο, να γράψω με αυτήν ένα ποίημα. Έτσι θα έχουμε τις ίδιες πρώτες ανάγκες.
Ανάμεσα στα ξυραφάκια, στις χαρτοπετσέτες, στα αυγά, στην οδοντόκρεμα, στο αφτερσεϊβ, θα σπείρω κάτι γυναικείο, ένα τσιμπιδάκι, αρωματικά λεβάντας για τα συρτάρια.
Τα μάτια σου φύτρωσαν χαραμάδες από όπου δραπετεύει κάθε δική μου προτεραιότητα.
Ούτε ένα κιλό πράσινα μήλα στη λίστα, ούτε καραμέλες με γεύση κανέλα, τίποτα δικό μου σ' αυτήν, την επείγουσα λίστα, που επείγεται να με ξεγράψει, που τη γράφεις σε ένα χαρτάκι που δεν έσκισες από δικό μου μπλοκάκι όπως παλιά, με ένα μολύβι που αγόρασες πρόσφατα και που ούτε το έχω δει, καθισμένος σ' ένα δωμάτιο τη θέα του οποίου δεν γνωρίζω, αγοράζοντας που και που κάτι γυναικείο που όμως δεν είναι ποτέ στο μέγεθός μου -ή που έχει χρώμα που δεν του πηγαίνω.
Μπορείς να κλέψεις ένα ποίημα μου. Θα έχουμε κάτι κοινό. Θα διαπιστώσεις ότι πια έχουμε μόνο αυτό το κοινό.
Έχουμε κλέψει ο ένας τον άλλον.
Κι όσο κατευθύνεσαι προς το αλφαβήτα χωρίς να μου ρίχνεις ούτε έστω ένα άσφαιρο βλέμμα, χωρίς λίστα που να γράφει ξυραφάκι, χαρτοπετσέτες, πράσινα μήλα, αφτερσεϊβ, τόσο το δικά μου τα άλφα και τα βήτα, τα γάμα, τα κάπα και τα ωμέγα, και κυρίως τα χι που τίποτα δεν έχουν διαγράψει, θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τσάντες, άλφα, γάμα, έψιλον, κάπα, να κουβαλάνε τσάντες, τσάντες γεμάτες θλίψη που μην κοιτάξεις ποτέ πότε λήγει στο πίσω μέρος τής ήδη ανοιγμένης συσκευασίας.
ΥΓ1
Δεν έχει πίσω μέρος η θλίψη ούτε ημερομήνια λήξης, σταμάτησαν να έχουν διπλό πάτο τα καπέλα, τη μέρα που σταμάτησες να εμφανίζεις μέσ' από τον διπλό πάτο τής επιδερμίδας μου τους μαγικούς σου λαγούς, ξυραφάκια, αυγά, άφτερσεϊβ, χαρτοπετσέτες.
Τσάντες σουπερμάρκετ κενές από μένα, που τη στιγμή που θα φτάνεις στο εξπρές ταμείο θα με χάσεις ξανά, θα έχεις στραμμένο το βλέμμα από την άλλη μεριά, αυτή, τη μεγάλη, την ατελείωτη μεριά, ενώ εγώ θα είμαι στο διπλανό ταμείο, αυτό, το αργό, με τη μεγάλη, την ατελείωτη ουρά.
...
Ανάμεσα στα ξυραφάκια, στις χαρτοπετσέτες, στα αυγά, στην οδοντόκρεμα, στο αφτερσεϊβ, θα σπείρω κάτι γυναικείο, ένα τσιμπιδάκι, αρωματικά λεβάντας για τα συρτάρια.
Τα μάτια σου φύτρωσαν χαραμάδες από όπου δραπετεύει κάθε δική μου προτεραιότητα.
Ούτε ένα κιλό πράσινα μήλα στη λίστα, ούτε καραμέλες με γεύση κανέλα, τίποτα δικό μου σ' αυτήν, την επείγουσα λίστα, που επείγεται να με ξεγράψει, που τη γράφεις σε ένα χαρτάκι που δεν έσκισες από δικό μου μπλοκάκι όπως παλιά, με ένα μολύβι που αγόρασες πρόσφατα και που ούτε το έχω δει, καθισμένος σ' ένα δωμάτιο τη θέα του οποίου δεν γνωρίζω, αγοράζοντας που και που κάτι γυναικείο που όμως δεν είναι ποτέ στο μέγεθός μου -ή που έχει χρώμα που δεν του πηγαίνω.
Μπορείς να κλέψεις ένα ποίημα μου. Θα έχουμε κάτι κοινό. Θα διαπιστώσεις ότι πια έχουμε μόνο αυτό το κοινό.
Έχουμε κλέψει ο ένας τον άλλον.
Κι όσο κατευθύνεσαι προς το αλφαβήτα χωρίς να μου ρίχνεις ούτε έστω ένα άσφαιρο βλέμμα, χωρίς λίστα που να γράφει ξυραφάκι, χαρτοπετσέτες, πράσινα μήλα, αφτερσεϊβ, τόσο το δικά μου τα άλφα και τα βήτα, τα γάμα, τα κάπα και τα ωμέγα, και κυρίως τα χι που τίποτα δεν έχουν διαγράψει, θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τσάντες, άλφα, γάμα, έψιλον, κάπα, να κουβαλάνε τσάντες, τσάντες γεμάτες θλίψη που μην κοιτάξεις ποτέ πότε λήγει στο πίσω μέρος τής ήδη ανοιγμένης συσκευασίας.
ΥΓ1
Δεν έχει πίσω μέρος η θλίψη ούτε ημερομήνια λήξης, σταμάτησαν να έχουν διπλό πάτο τα καπέλα, τη μέρα που σταμάτησες να εμφανίζεις μέσ' από τον διπλό πάτο τής επιδερμίδας μου τους μαγικούς σου λαγούς, ξυραφάκια, αυγά, άφτερσεϊβ, χαρτοπετσέτες.
Τσάντες σουπερμάρκετ κενές από μένα, που τη στιγμή που θα φτάνεις στο εξπρές ταμείο θα με χάσεις ξανά, θα έχεις στραμμένο το βλέμμα από την άλλη μεριά, αυτή, τη μεγάλη, την ατελείωτη μεριά, ενώ εγώ θα είμαι στο διπλανό ταμείο, αυτό, το αργό, με τη μεγάλη, την ατελείωτη ουρά.
...
4 Ιουλ 2011
Το όνομά σου.
...
Το όνομά σου αρχίζει από την καρδιά μου
και τελειώνει στο στόμα μου.
Το όνομά σου ανασύρει με ορμή το ρήμα θέλω
από κάθε γκρεμό του κορμιού μου.
Το όνομά σου χάνει χρόνια
να πάρει το δικό μου από το χέρι.
Καμία λέξη δεν κλωτσάει τον ήλιο
όσο το όνομά σου.
Τράβηξες απότομα σαν τσιρότο το όνομά σου πριν κλείσει η πληγή που διακοσμούσε τα φωνήεντα. Όμως μόνο όταν γράφει το όνομά σου η ταυτότητά μου, είμαι, εγώ. (Άσε με να το πω πάλι.)
Πέντε ζωές έχουμε κι έχουμε ήδη ζήσει τις έξι.
...
Το όνομά σου αρχίζει από την καρδιά μου
και τελειώνει στο στόμα μου.
Το όνομά σου ανασύρει με ορμή το ρήμα θέλω
από κάθε γκρεμό του κορμιού μου.
Το όνομά σου χάνει χρόνια
να πάρει το δικό μου από το χέρι.
Καμία λέξη δεν κλωτσάει τον ήλιο
όσο το όνομά σου.
Τράβηξες απότομα σαν τσιρότο το όνομά σου πριν κλείσει η πληγή που διακοσμούσε τα φωνήεντα. Όμως μόνο όταν γράφει το όνομά σου η ταυτότητά μου, είμαι, εγώ. (Άσε με να το πω πάλι.)
Πέντε ζωές έχουμε κι έχουμε ήδη ζήσει τις έξι.
...
30 Ιουν 2011
Ο μισός βέσπα.
Πεζογραφία καθόλου πεζή (αλλά προφανώς εποχούμενη), από την Κατερίνα Έσσλιν και τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
Δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σε ένα παγκάκι, άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες.
Κυνικά μα ταυτόχρονα τρυφερά, άλλα πιο βαριά κι άλλα μόλις λίγων γραμμαρίων, κάποια ελλειπτικά, άλλα υπαινικτικά, και κάποια τάχα προφανή, τα μυθιστορήματα του ενός λεπτού σε χαστουκίζουν ευγενικά, καθώς σε βάζουν στο νόημα το πολύ σε ένα λεπτό (χωρίς περιττές παρακάμψεις), μιλώντας για απλά καθημερινά πράγματα, όπως: νυφικά που αλλάζουν χρώμα, ψάρια που φυτρώνουν στα δέντρα, κένταυρους ράτσας πιάτζιο.
Ένα βιβλίο ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα), χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), ταυτόχρονα γλυκό και πικρό, όπου αλήθεια και σουρεαλισμός κρύβονται χεράκι-χεράκι πίσω από τους θάμνους. Ένα βιβλίο γεμάτο άπλετο φως τελικά. (Καλά, δε συνουσιάστηκε και με τον ήλιο αυτοπροσώπως, αλλά όπου δει σκοτάδι επιλέγει να το βλέπει ανάλαφρο σαν να πατάει στις μύτες.)
Και παρακαλώ λϊγα λόγια για τη συγγραφέα!
Η Κατερίνα Έσσλιν προφανώς γεννήθηκε, αλλά δυστυχώς τη λάθος χρονιά: γεγονός που της δημιουργεί το πρόβλημα να είναι παραπάνω από 20 χρονών (στα χαρτιά). Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Στον ύπνο της, βλέπει συχνά ότι είναι ελέφαντας. Αλλά δυσκολεύεται να το αποδείξει.
Εκδόσεις: ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Illustration εξωφύλλου: www.christinachristoforou.com
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΥΓ
Μέχρι στιγμής, από επώνυμους το έχει διαβάσει μόνο ο Michael Jackson και η κριτική του ήταν: "Bad". (A! Η κριτική της Guardian μόλις έφτασε μας ενημερώνουν: "inventive storytelling, at times laugh-out-silently funny, profound, sarcastic and definitely heart clenching." Την κριτική τού New Yorker, αν θέλετε σας την στέλνουμε με αντικαταβολή. Ευχαριστούμε, δεν κάνει τίποτε. Εκτός αν το αγοράσετε.)
Κλείσιμο ματιού.
Link to Like:
http://www.facebook.com/pages/%CE%9F-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1/214120651960444
INTERVIEWS, PRESS, BLOGS:
ελculture
http://www.elculture.gr/elcblog/article/misos-vespa-esslin-123582
stylista.gr
http://www.stylista.gr/what-who-where/dont-lose/6587~O-misos-bespa~article
athens voice
http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/356/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%BF
protagon
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=10361
σκαϊ
http://www.skai.gr/news/culture/article/182841/
ντουέντε magazine
http://duendemagazine.gr/issue/10/article/150/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1+%CE%88%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD+-+%CE%9F+%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1.html
metropolis, "click to read", σελίδα 11
http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_290711
akamas
http://akamas.wordpress.com/2011/08/03/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD/
artmag
http://www.artmag.gr/art-articles/arthistory-of-a-piece/3304-katerina-esslin-story
...
27 Ιουν 2011
Τακ.
Η ανάσα μου γέμισε γωνίες.
(Έβγαλες και ακούμπησες το μυαλό σου στην άκρη των χειλιών μου, κι ακόμη να περάσεις να το πάρεις. Κατρακυλάει.)
Έσκαψες με τα χέρια σου το στόμα μου και μέσα βρήκες λέξεις διακοσμημένες με φωτογραφίες σου. Δίπλα, λίγα ταπεινωμένα φωνήεντα, γονατιστά, τιμωρημένα: άηχα. (Πιο κει ένα κόκκινο μαρκαδοράκι που λίγο λίγο θα διαγράφει το όνομά μου, ανάμεσα από το δικό σου.)
Η δική σου ανάσα ωστόσο.
Με κάθε ευκαιρία, κουλουριάζεται στα πόδια μου, σαν γάτα.
(Αν σκύψω να τη χαϊδέψω, το κενό θα αδειάσει τα πάντα που δεν είσαι πάνω στα πάντα που είμαι.)
ΥΓ
Κάθε φορά που σε αφήνω στην άκρη του δρόμου, μου παίρνει πέντε χρόνια να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Ο χρόνος χρειάζεται οπωσδήποτε επισκευή.
(Ίσως σε γνωρίσω παλιότερα κάποτε.)
Γραμμένο ως συνέχεια στο κείμενο "τικ" (http://dimitris-giannelos.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html), που γράφτηκε ως συνέχεια στο κείμενο "φορείον ο πόθος" (http://esslin-esslin-eisai-edo.blogspot.com/2011/06/blog-post_18.html). Δεν είναι διάλογος. Δεν γνωρίζω καμμία λέξη που να μην είναι μονόλογος -που να μη στέκει μόνη.
...
(Έβγαλες και ακούμπησες το μυαλό σου στην άκρη των χειλιών μου, κι ακόμη να περάσεις να το πάρεις. Κατρακυλάει.)
Έσκαψες με τα χέρια σου το στόμα μου και μέσα βρήκες λέξεις διακοσμημένες με φωτογραφίες σου. Δίπλα, λίγα ταπεινωμένα φωνήεντα, γονατιστά, τιμωρημένα: άηχα. (Πιο κει ένα κόκκινο μαρκαδοράκι που λίγο λίγο θα διαγράφει το όνομά μου, ανάμεσα από το δικό σου.)
Η δική σου ανάσα ωστόσο.
Με κάθε ευκαιρία, κουλουριάζεται στα πόδια μου, σαν γάτα.
(Αν σκύψω να τη χαϊδέψω, το κενό θα αδειάσει τα πάντα που δεν είσαι πάνω στα πάντα που είμαι.)
ΥΓ
Κάθε φορά που σε αφήνω στην άκρη του δρόμου, μου παίρνει πέντε χρόνια να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Ο χρόνος χρειάζεται οπωσδήποτε επισκευή.
(Ίσως σε γνωρίσω παλιότερα κάποτε.)
Γραμμένο ως συνέχεια στο κείμενο "τικ" (http://dimitris-giannelos.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html), που γράφτηκε ως συνέχεια στο κείμενο "φορείον ο πόθος" (http://esslin-esslin-eisai-edo.blogspot.com/2011/06/blog-post_18.html). Δεν είναι διάλογος. Δεν γνωρίζω καμμία λέξη που να μην είναι μονόλογος -που να μη στέκει μόνη.
...
25 Ιουν 2011
Ο μισός βέσπα.
Πεζογραφία καθόλου πεζή (αλλά προφανώς εποχούμενη), από την Κατερίνα Έσσλιν και τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
Δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σε ένα παγκάκι, άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες.
Κυνικά μα ταυτόχρονα τρυφερά, άλλα πιο βαριά κι άλλα μόλις λίγων γραμμαρίων, κάποια ελλειπτικά, άλλα υπαινικτικά, και κάποια τάχα προφανή, τα μυθιστορήματα του ενός λεπτού σε χαστουκίζουν ευγενικά, καθώς σε βάζουν στο νόημα το πολύ σε ένα λεπτό (χωρίς περιττές παρακάμψεις), μιλώντας για απλά καθημερινά πράγματα, όπως: νυφικά που αλλάζουν χρώμα, ψάρια που φυτρώνουν στα δέντρα, κένταυρους ράτσας πιάτζιο.
Ένα βιβλίο ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα), χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), ταυτόχρονα γλυκό και πικρό, όπου αλήθεια και σουρεαλισμός κρύβονται χεράκι-χεράκι πίσω από τους θάμνους. Ένα βιβλίο γεμάτο άπλετο φως τελικά. (Καλά, δε συνουσιάστηκε και με τον ήλιο αυτοπροσώπως, αλλά όπου δει σκοτάδι επιλέγει να το βλέπει ανάλαφρο σαν να πατάει στις μύτες.)
Και παρακαλώ λϊγα λόγια για τη συγγραφέα!
Η Κατερίνα Έσσλιν προφανώς γεννήθηκε, αλλά δυστυχώς τη λάθος χρονιά: γεγονός που της δημιουργεί το πρόβλημα να είναι παραπάνω από 20 χρονών (στα χαρτιά). Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Στον ύπνο της, βλέπει συχνά ότι είναι ελέφαντας. Αλλά δυσκολεύεται να το αποδείξει.
Εκδόσεις: ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Illustration εξωφύλλου: www.christinachristoforou.com
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΥΓ
Μέχρι στιγμής, από επώνυμους το έχει διαβάσει μόνο ο Michael Jackson και η κριτική του ήταν: "Bad". (A! Η κριτική της Guardian μόλις έφτασε μας ενημερώνουν: "inventive storytelling, at times laugh-out-silently funny, profound, sarcastic and definitely heart clenching." Την κριτική τού New Yorker, αν θέλετε σας την στέλνουμε με αντικαταβολή. Ευχαριστούμε, δεν κάνει τίποτε. Εκτός αν το αγοράσετε.)
Κλείσιμο ματιού.
Link to Like:
http://www.facebook.com/pages/%CE%9F-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1/214120651960444
...
18 Ιουν 2011
Φορείον ο πόθος.
...
Θεσπίζεις πάνω μου τα χέρια σου σαν σύνταγμα/ο νόμος επιβάλει να κλαίμε που και που αγκαλιασμένοι/εσύ αγκαλιά με ένα παλιό μου καθρεφτάκι/εγώ αγκαλιά με ένα ζακετάκι/ξηλωμένο κλωστούλα-κλωστούλα σαν τα κυριακάτικα όχι σου.
Κόβω κατά λάθος το δάχτυλό μου πάνω στην σιωπή σου/και κοιτάζω τη γρατζουνιά μου να επεκτείνεται/κι όπως "ανοίγει"/το δέρμα της παλάμης/ακριβώς πάνω στην γραμμή της ζωής/χύνονται στο πάτωμα δυο πυρκαγιές/που βιαστικά κατεδαφίζουν το χρώμα των ματιών σου.
Τοποθετείς την αγκαλιά σου στο συρτάρι του κομοδίνου μου/τη φωνή σου κάτω από το σκέπασμά μου.
Διπλώνεις τον ουρανό σαν εφημερίδα/και τον κρύβεις στο στήθος μου/που το ανοίγεις σαν τσάντα/στα δύο.
Μπαίνεις κάτω από τη φούστα μου/κι εκεί χτίζεις/για λίγο/το σπίτι σου.
(Ανεβάζεις στο πατάρι του το μέλλον μου.)
Βάζεις τα χέρια σου μέσα μου/και ακούς με τα δάχτυλα τις μικρές μου κραυγές.
Ανοίγεις τα σύνορα της επιδερμίδας μου/να μπει ελεύθερα η εφεδρική σου αγάπη.
Γίνεσαι πατέρας.
Της ανάσας μου.
Την ανασηκώνεις για λίγο σαν χαλί.
Κι από κάτω σπρώχνεις όλη τη σκόνη/που μόλις σήκωσε περνώντας βιαστικά/το ασθενοφόρο σου βλέμμα.
ΥΓ
Τηλεφωνείς για βόμβα κάθε εκατοστό τού κορμιού μου.
(Είμαι σαν την Μπλανς Ντιμπουά. Αλλά όπως θα την έγραφε ο Ναμπόκοφ.)
Θεσπίζεις πάνω μου τα χέρια σου σαν σύνταγμα/ο νόμος επιβάλει να κλαίμε που και που αγκαλιασμένοι/εσύ αγκαλιά με ένα παλιό μου καθρεφτάκι/εγώ αγκαλιά με ένα ζακετάκι/ξηλωμένο κλωστούλα-κλωστούλα σαν τα κυριακάτικα όχι σου.
Κόβω κατά λάθος το δάχτυλό μου πάνω στην σιωπή σου/και κοιτάζω τη γρατζουνιά μου να επεκτείνεται/κι όπως "ανοίγει"/το δέρμα της παλάμης/ακριβώς πάνω στην γραμμή της ζωής/χύνονται στο πάτωμα δυο πυρκαγιές/που βιαστικά κατεδαφίζουν το χρώμα των ματιών σου.
Τοποθετείς την αγκαλιά σου στο συρτάρι του κομοδίνου μου/τη φωνή σου κάτω από το σκέπασμά μου.
Διπλώνεις τον ουρανό σαν εφημερίδα/και τον κρύβεις στο στήθος μου/που το ανοίγεις σαν τσάντα/στα δύο.
Μπαίνεις κάτω από τη φούστα μου/κι εκεί χτίζεις/για λίγο/το σπίτι σου.
(Ανεβάζεις στο πατάρι του το μέλλον μου.)
Βάζεις τα χέρια σου μέσα μου/και ακούς με τα δάχτυλα τις μικρές μου κραυγές.
Ανοίγεις τα σύνορα της επιδερμίδας μου/να μπει ελεύθερα η εφεδρική σου αγάπη.
Γίνεσαι πατέρας.
Της ανάσας μου.
Την ανασηκώνεις για λίγο σαν χαλί.
Κι από κάτω σπρώχνεις όλη τη σκόνη/που μόλις σήκωσε περνώντας βιαστικά/το ασθενοφόρο σου βλέμμα.
ΥΓ
Τηλεφωνείς για βόμβα κάθε εκατοστό τού κορμιού μου.
(Είμαι σαν την Μπλανς Ντιμπουά. Αλλά όπως θα την έγραφε ο Ναμπόκοφ.)
8 Μαΐ 2011
Επιστροφή στη Μητρίδα.
...
Πόσες και πόσες φορές γονατίσαμε μαζί για να πλύνουμε το νυφικό σου.
ΥΓ1
Θυμάσαι που έφευγα για το σχολείο και έχωνες στην κάθε μου τσέπη κι από ένα σου στήθος;
ΥΓ2
Θυμάσαι τα αμέτρητα μάτια που κυλούσαν ποτάμι από τα δάκρυα μας κι εσύ έπεφτες στα τέσσερα και τα μάζευες ένα ένα; Τι συμμετρικά που τα έραβες ξανά πάνω στην πλάτη μου και πάλι, προσεχτικά, κάτω από τη φόδρα. Θυμάσαι.
ΥΓ3
Κάπως έτσι με μεγάλωσες: στις μύτες, με το σφυράκι και τα καρφάκια σου, να κρεμάς τον ουρανό μου σαν κουρτίνα όλο και πιο ψηλά, αλλά πάντα κάπως στραβά, σαν καδράκι που γλίστρησε στο ατελές ξεσκόνισμα.
ΥΓ4
Κι εκείνη τη φορά μες στο ταξί, εσύ να βαστάς τον μυελό και την φωνή μου στα χέρια σου, με δυσκολία, (να στάζουν οι ήχοι μου σαν νερό, ανάμεσα στα δάχτυλά σου), κι εγώ να κρατάω την αναπνοή σου από το μπράτσο. Τι γεωμετρικά τεμαχισμένες που ήταν οι φωνές μας (τρία κατάγματα αν θυμάμαι είχαν δείξει οι ακτίνες χ συν ψ).
ΥΓ5
Τι νόστιμη που ήταν η πορτοκαλάδα που μου έστυψες μετά.
ΥΓ6
Τι κεχαριτωμένες που είμασταν πάντα παρέα (εσύ να υποδύεσαι το παιδί μου κι εγώ τον πατέρα του, καταργώντας για πάντα τη λέξη πατρίδα).
Χρόνια πολλά μανούλα.
Πόσες και πόσες φορές γονατίσαμε μαζί για να πλύνουμε το νυφικό σου.
ΥΓ1
Θυμάσαι που έφευγα για το σχολείο και έχωνες στην κάθε μου τσέπη κι από ένα σου στήθος;
ΥΓ2
Θυμάσαι τα αμέτρητα μάτια που κυλούσαν ποτάμι από τα δάκρυα μας κι εσύ έπεφτες στα τέσσερα και τα μάζευες ένα ένα; Τι συμμετρικά που τα έραβες ξανά πάνω στην πλάτη μου και πάλι, προσεχτικά, κάτω από τη φόδρα. Θυμάσαι.
ΥΓ3
Κάπως έτσι με μεγάλωσες: στις μύτες, με το σφυράκι και τα καρφάκια σου, να κρεμάς τον ουρανό μου σαν κουρτίνα όλο και πιο ψηλά, αλλά πάντα κάπως στραβά, σαν καδράκι που γλίστρησε στο ατελές ξεσκόνισμα.
ΥΓ4
Κι εκείνη τη φορά μες στο ταξί, εσύ να βαστάς τον μυελό και την φωνή μου στα χέρια σου, με δυσκολία, (να στάζουν οι ήχοι μου σαν νερό, ανάμεσα στα δάχτυλά σου), κι εγώ να κρατάω την αναπνοή σου από το μπράτσο. Τι γεωμετρικά τεμαχισμένες που ήταν οι φωνές μας (τρία κατάγματα αν θυμάμαι είχαν δείξει οι ακτίνες χ συν ψ).
ΥΓ5
Τι νόστιμη που ήταν η πορτοκαλάδα που μου έστυψες μετά.
ΥΓ6
Τι κεχαριτωμένες που είμασταν πάντα παρέα (εσύ να υποδύεσαι το παιδί μου κι εγώ τον πατέρα του, καταργώντας για πάντα τη λέξη πατρίδα).
Χρόνια πολλά μανούλα.
24 Απρ 2011
Σπλιτ σκριν.
Αυτήν την στιγμή, κάπου στη γη, σε παράλληλη δράση.
Ένας άνθρωπος σπρώχνει κάποιον από τη σκάλα (κι ένας άνθρωπος αγοράζει τριαντάφυλλα). Μια γυναίκα προδίδει τον άντρα της (και μια γυναίκα ψήνει στον άντρα της μηλόπιτα.)Ένας πατέρας χαστουκίζει τον γιο του (κι ένας πατέρας αγοράζει στον γιο του μια κιθάρα). Ένας άντρας βιάζει μια γυναίκα (κι ένας άντρας κάνει την κοπέλα του γυναίκα του). Ένα παιδάκι γεννιέται άρρωστο (κι ένα παιδάκι ντύνεται σπάιντερμαν). Ένας παππούς περνάει σκυφτός και μόνος τον δρόμο (κι ένας παππούς είναι αγκαλιά με μια γιαγιά).
ΥΓ1
Είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα ξεκαρφιτσωθεί το σύμπαν -η γη θα πέσει σαν μήλο στη γη-, αν χαθεί η ισορροπία, αν ξαφνικά καταργηθεί κάτι από τα δύο -ή το ένα ή το άπειρο, ή το χάδι ή η βία.
ΥΓ2
Μας το τραγουδούν τα πάντα. Το "the end" στο σινεμά. Το λουλούδι που μαραίνεται στο βάζο. (Ή το βάζο που μαραίνεται χωρίς λουλούδι.)
ΥΓ3
Συνεχίστε να επιμένετε στις παρενθέσεις που ανοίγουν την αγκαλιά τους στο ό,τι "το θετικό". (Δεν έχει απολύτως κανένα βραβείο στην άκρη του ξεσκονισμένου ουράνιου τόξου -ας είμαστε ρεαλιστές.) Κάντε το, από ωμή γενναιοδωρία, μόνο και μόνο έτσι για να έχει ό,τι "το μαύρο" καλή παρέα. (Ή το ροζ κακή.)
ΥΓ4
Για την ισορροπία του πλάνου.
ΥΓ5
Από ερασιτεχνική τρυφερότητα.
...
Ένας άνθρωπος σπρώχνει κάποιον από τη σκάλα (κι ένας άνθρωπος αγοράζει τριαντάφυλλα). Μια γυναίκα προδίδει τον άντρα της (και μια γυναίκα ψήνει στον άντρα της μηλόπιτα.)Ένας πατέρας χαστουκίζει τον γιο του (κι ένας πατέρας αγοράζει στον γιο του μια κιθάρα). Ένας άντρας βιάζει μια γυναίκα (κι ένας άντρας κάνει την κοπέλα του γυναίκα του). Ένα παιδάκι γεννιέται άρρωστο (κι ένα παιδάκι ντύνεται σπάιντερμαν). Ένας παππούς περνάει σκυφτός και μόνος τον δρόμο (κι ένας παππούς είναι αγκαλιά με μια γιαγιά).
ΥΓ1
Είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα ξεκαρφιτσωθεί το σύμπαν -η γη θα πέσει σαν μήλο στη γη-, αν χαθεί η ισορροπία, αν ξαφνικά καταργηθεί κάτι από τα δύο -ή το ένα ή το άπειρο, ή το χάδι ή η βία.
ΥΓ2
Μας το τραγουδούν τα πάντα. Το "the end" στο σινεμά. Το λουλούδι που μαραίνεται στο βάζο. (Ή το βάζο που μαραίνεται χωρίς λουλούδι.)
ΥΓ3
Συνεχίστε να επιμένετε στις παρενθέσεις που ανοίγουν την αγκαλιά τους στο ό,τι "το θετικό". (Δεν έχει απολύτως κανένα βραβείο στην άκρη του ξεσκονισμένου ουράνιου τόξου -ας είμαστε ρεαλιστές.) Κάντε το, από ωμή γενναιοδωρία, μόνο και μόνο έτσι για να έχει ό,τι "το μαύρο" καλή παρέα. (Ή το ροζ κακή.)
ΥΓ4
Για την ισορροπία του πλάνου.
ΥΓ5
Από ερασιτεχνική τρυφερότητα.
...
1 Οκτ 2010
Γλυκό κουταλιού.
Έδωσες μια σπρωξιά σε όλα μου τα ρήματα και πέταξες τα παλιά σου σώματα στο πάτωμα.
Κάρφωσες σταυρουδάκια σε κάθε επικίνδυνη στροφή των χειλιών μου.
(Έσπρωξες ακόμη ένα τρίμηνο στο γκρεμό.)
Το καλοκαίρι βολεύει βεβαίως για απομακρύνσεις. Κάτω από τη θάλασσα τα δάκρυα δείχνουν στεγνά.
"Μην καμπουριάζεις", είπε το "Σε" στο "Αγαπώ". ("Όσο δεν μου κολλάς ένσημα, δικαίωμά μου".)
Λαχανιασμένες, κυρτές, λέξεις κουρασμένες από το βάρος των λουλουδιών που κουβαλούν στις πλάτες τους καθώς εγκαταλείπουν το καράβι.
Τρεις μήνες ξενοίκιασα και την παραμικρή σελίδα κι άρχισα να γράφω χιλιόμετρα. Πήγα όλα τα παντού εκδρομή στο πουθενά. (Μάταια οι δρόμοι έσπασαν για χάρη μας κάθε απεργία των φορτηγών με τις καρότσες τους γεμάτες ληγμένες αγκαλιές.)
Ρίχνω σταγονίτσα σταγονίτσα σαν κολλύριο το σώμα σου στις αγέννητες κόρες μου μήπως ξεπλυθεί το χώμα του μπαμπά τους. ("Πότε θα βγάλουμε τα μάτια μου από το γύψο γιατρέ;".)
Νοίκιασα χούφτες τα ξένα μάτια μήπως δω φως.
Περιττό.
ΥΓ1
Όσο γυμνάζεις τα πνευμόνια μου και αναποδυγυρίζεις τις ώρες μου, όσες μα όσες φωτογραφίες κι αν θέλω να κολλήσω στο καλοκαιρινό άλμπουμ, το φιλμ πήρε σκοτάδι.
ΥΓ2
Η τελευταία σου αγκαλιά άρχισε να ξεφλουδίζει, σαν τσιρότο που κάποιος το τράβηξε αργά-αργά-αργά, για να πονέσει. (Πόνεσαν άλλοι χίλιοι εδώ γύρω να φανταστείς.)
ΥΓ3
(Τόσους εαυτούς καλλιεργώ μήπως έρθεις να κόψεις κανά κλαδάκι.)
ΥΓ4
Άλλο ένα υπέροχο καλοκαίρι πέρασε από πάνω μου σαν ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες, δειλό αλλά ανέμελο. Δεν πέρασε μέρα να μην πιω σπιτική βυσσινάδα, να μην κάνω βραδινό μπάνιο, να μη φάω καρπούζι και παγωτό φυστίκι και βέβαια να μην χαζέψω τον ήλιο, μια να πέφτει στη θάλασσα σιγά-σιγά σαν κρόκος που τσουλάει αλώβητος πάνω σε τζάμι και μια να αναδύεται σαν πορτοκάλι, μοσχοβολώντας κίτρινο. Ένιωσα ερωτική, με κάτω τα μαλλιά στους κανόνες, σαν να μην πειράζει να βάλεις περισπωμένες όχι μόνο στις παραλήγουσες αλλά ακόμη και στα σύμφωνα. Σκόνταψα πάνω σε βότσαλα και μέλισσες, μάζεψα κοχύλια, έγινα σοκολατένια χάρη στο μυστικό μου αντιηλιακό (ανακατεύεις γάλα καρύδας με καροτέλαιο και ένα θρυμματισμένο σιντί της έρθα κιττ και απλώνεις), και βέβαια διάβασα και έγραψα όσο ποτέ.
ΥΓ5
Ένα εξίσου υπέροχο φθινόπωρο ξεκινά, κι εγώ εδώ, έτοιμη για τις πρώτες βροχές, να ξεσκονίζω τις ροζ ομπρελίτσες μου -σπαστές, μικρούλες, από αυτές που βάζουν στα κοκτέηλ.
ΥΓ6
Σκοτεινά κείμενα, με ξεχαρβαλωμένα μάτια, θα έρθουν και θα φύγουν, κείμενα σαν κι αυτό πιο πάνω, με σπασμένες φλεβίτσες, κείμενα που στο απαίδευτο μάτι μοιάζουν στενάχωρα ενώ κατά βάθος είναι αγάπη και ελευθερία, μικρά κειμενάκια, μικρά σαν ετικέτες πάνω σε κονσέρβες γέλιου (που καταχωνιάζω σε όποια τσέπη βρω), κείμενα ξεχασμένα χρόνια σε σκοινί με μανταλάκια (αλλά πάντα χιονάτα σαν ασπρόρουχα που τα έπλυνε μαμά).
ΥΓ7
Είναι δύσκολο να πείσω όσους με διαβάζουν για το πόσο χαρούμενη και πλήρης νιώθω γράφοντας κείμενα σαν το σημερινό, πάνω από τα υστερόγραφα. "Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;" Συχνή η ερώτηση. Είμαι. Φυσικά και είμαι καλά. Το ψέμα της πρώτης ανάγνωσης είναι μεγάλη παγίδα, αλλά η γραφή παίρνει τις δικές της αποφάσεις -ποτέ δεν με ρωτάει από πριν. (Όμως για μένα -αν κάποιος ρωτήσει- το φως κρύβεται ακόμη και στον πάτο της πιο βαθιάς λίμνης, εκεί που τα σώματα ξεβράζονται μόνο ζωντανά, χαρούμενα και έτοιμα. Κατά βάθος το μελάνι είναι άκακο σαν ανθόνερο θέλω να πω.
ΥΓ8
Απλά αρέσκεται να φοράει παλτό -αυτό είναι όλο :-)
Κάτω από την άμμο στην Άνδρο βρήκα μια φωτογραφία μας. Με κρατούσες αγκαλιά όπως κρατάνε τα παιδιά και σ΄ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να μένω στο 89, τρία στενά πιο πάνω από το 92. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίσω να σε μεγαλώνω κι εγώ στην δική μου αγκαλιά σε όσες φωτογραφίες κι αν κατασκευάσω κάτω από τις άμμους και τα χαλιά. (Σου λέω άφοβα καλό φθινόπωρο κάπου εδώ, γιατί εσύ το ξέρεις: τίποτα δεν φθίνει όσο το συντηρείς σε βάζο με γλυκό κουταλιού χαμόγελο.)
<3>
Κάρφωσες σταυρουδάκια σε κάθε επικίνδυνη στροφή των χειλιών μου.
(Έσπρωξες ακόμη ένα τρίμηνο στο γκρεμό.)
Το καλοκαίρι βολεύει βεβαίως για απομακρύνσεις. Κάτω από τη θάλασσα τα δάκρυα δείχνουν στεγνά.
"Μην καμπουριάζεις", είπε το "Σε" στο "Αγαπώ". ("Όσο δεν μου κολλάς ένσημα, δικαίωμά μου".)
Λαχανιασμένες, κυρτές, λέξεις κουρασμένες από το βάρος των λουλουδιών που κουβαλούν στις πλάτες τους καθώς εγκαταλείπουν το καράβι.
Τρεις μήνες ξενοίκιασα και την παραμικρή σελίδα κι άρχισα να γράφω χιλιόμετρα. Πήγα όλα τα παντού εκδρομή στο πουθενά. (Μάταια οι δρόμοι έσπασαν για χάρη μας κάθε απεργία των φορτηγών με τις καρότσες τους γεμάτες ληγμένες αγκαλιές.)
Ρίχνω σταγονίτσα σταγονίτσα σαν κολλύριο το σώμα σου στις αγέννητες κόρες μου μήπως ξεπλυθεί το χώμα του μπαμπά τους. ("Πότε θα βγάλουμε τα μάτια μου από το γύψο γιατρέ;".)
Νοίκιασα χούφτες τα ξένα μάτια μήπως δω φως.
Περιττό.
ΥΓ1
Όσο γυμνάζεις τα πνευμόνια μου και αναποδυγυρίζεις τις ώρες μου, όσες μα όσες φωτογραφίες κι αν θέλω να κολλήσω στο καλοκαιρινό άλμπουμ, το φιλμ πήρε σκοτάδι.
ΥΓ2
Η τελευταία σου αγκαλιά άρχισε να ξεφλουδίζει, σαν τσιρότο που κάποιος το τράβηξε αργά-αργά-αργά, για να πονέσει. (Πόνεσαν άλλοι χίλιοι εδώ γύρω να φανταστείς.)
ΥΓ3
(Τόσους εαυτούς καλλιεργώ μήπως έρθεις να κόψεις κανά κλαδάκι.)
ΥΓ4
Άλλο ένα υπέροχο καλοκαίρι πέρασε από πάνω μου σαν ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες, δειλό αλλά ανέμελο. Δεν πέρασε μέρα να μην πιω σπιτική βυσσινάδα, να μην κάνω βραδινό μπάνιο, να μη φάω καρπούζι και παγωτό φυστίκι και βέβαια να μην χαζέψω τον ήλιο, μια να πέφτει στη θάλασσα σιγά-σιγά σαν κρόκος που τσουλάει αλώβητος πάνω σε τζάμι και μια να αναδύεται σαν πορτοκάλι, μοσχοβολώντας κίτρινο. Ένιωσα ερωτική, με κάτω τα μαλλιά στους κανόνες, σαν να μην πειράζει να βάλεις περισπωμένες όχι μόνο στις παραλήγουσες αλλά ακόμη και στα σύμφωνα. Σκόνταψα πάνω σε βότσαλα και μέλισσες, μάζεψα κοχύλια, έγινα σοκολατένια χάρη στο μυστικό μου αντιηλιακό (ανακατεύεις γάλα καρύδας με καροτέλαιο και ένα θρυμματισμένο σιντί της έρθα κιττ και απλώνεις), και βέβαια διάβασα και έγραψα όσο ποτέ.
ΥΓ5
Ένα εξίσου υπέροχο φθινόπωρο ξεκινά, κι εγώ εδώ, έτοιμη για τις πρώτες βροχές, να ξεσκονίζω τις ροζ ομπρελίτσες μου -σπαστές, μικρούλες, από αυτές που βάζουν στα κοκτέηλ.
ΥΓ6
Σκοτεινά κείμενα, με ξεχαρβαλωμένα μάτια, θα έρθουν και θα φύγουν, κείμενα σαν κι αυτό πιο πάνω, με σπασμένες φλεβίτσες, κείμενα που στο απαίδευτο μάτι μοιάζουν στενάχωρα ενώ κατά βάθος είναι αγάπη και ελευθερία, μικρά κειμενάκια, μικρά σαν ετικέτες πάνω σε κονσέρβες γέλιου (που καταχωνιάζω σε όποια τσέπη βρω), κείμενα ξεχασμένα χρόνια σε σκοινί με μανταλάκια (αλλά πάντα χιονάτα σαν ασπρόρουχα που τα έπλυνε μαμά).
ΥΓ7
Είναι δύσκολο να πείσω όσους με διαβάζουν για το πόσο χαρούμενη και πλήρης νιώθω γράφοντας κείμενα σαν το σημερινό, πάνω από τα υστερόγραφα. "Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;" Συχνή η ερώτηση. Είμαι. Φυσικά και είμαι καλά. Το ψέμα της πρώτης ανάγνωσης είναι μεγάλη παγίδα, αλλά η γραφή παίρνει τις δικές της αποφάσεις -ποτέ δεν με ρωτάει από πριν. (Όμως για μένα -αν κάποιος ρωτήσει- το φως κρύβεται ακόμη και στον πάτο της πιο βαθιάς λίμνης, εκεί που τα σώματα ξεβράζονται μόνο ζωντανά, χαρούμενα και έτοιμα. Κατά βάθος το μελάνι είναι άκακο σαν ανθόνερο θέλω να πω.
ΥΓ8
Απλά αρέσκεται να φοράει παλτό -αυτό είναι όλο :-)
Κάτω από την άμμο στην Άνδρο βρήκα μια φωτογραφία μας. Με κρατούσες αγκαλιά όπως κρατάνε τα παιδιά και σ΄ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να μένω στο 89, τρία στενά πιο πάνω από το 92. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίσω να σε μεγαλώνω κι εγώ στην δική μου αγκαλιά σε όσες φωτογραφίες κι αν κατασκευάσω κάτω από τις άμμους και τα χαλιά. (Σου λέω άφοβα καλό φθινόπωρο κάπου εδώ, γιατί εσύ το ξέρεις: τίποτα δεν φθίνει όσο το συντηρείς σε βάζο με γλυκό κουταλιού χαμόγελο.)
<3>
10 Ιουλ 2010
Πολλαπλασιασμός.
(Μια μέρα θα με αγκαλιάσεις τόσο σφιχτά που από κάθε πόρο του δέρματός μου θα πεταχτεί κι από ένας άνθρωπος.)
6 Ιουν 2010
Αφαίρεση.
Μου είπε μια φίλη ότι πήγε τη γάτα της για στείρωση και ζήλεψα, λέω να πάω τα μάτια μου. Έτσι κι αλλιώς έχουν γεμίσει σκουπιδάκια, τόσα χρόνια που χρησιμοποιείς τις κόχες μου για κάδο σου (πετώντας μέσα την απούσια σου χαρτάκι χαρτάκι).
ΥΓ1
Δεν φοβάμαι την επέμβαση. Έχω συνηθίσει από τότε που πήγα να σε αφαιρέσουν. (Εξείχες από παντού.)
ΥΓ2
("Βρε μάτια μου όλον τον έχεις καταπιεί" μου είχαν πει, "παραλίγο να γίνεις άντρας".)
ΥΓ3
Ποτέ δεν βγήκες εντελώς.
ΥΓ4
Πριν λίγο σήκωσα "τα χαλιά" για καλοκαίρι και βρήκα από κάτω την ανάσα σου.
ΥΓ5
Ωστόσο πόσο ακόμα θα λερώνω τις λέξεις μου με τελείες;
ΥΓ6
Έβγαλα νύχια μέχρι και στα μάτια περιμένοντας.
Τόσο θέλω να σε ακουμπήσω.
...
ΥΓ1
Δεν φοβάμαι την επέμβαση. Έχω συνηθίσει από τότε που πήγα να σε αφαιρέσουν. (Εξείχες από παντού.)
ΥΓ2
("Βρε μάτια μου όλον τον έχεις καταπιεί" μου είχαν πει, "παραλίγο να γίνεις άντρας".)
ΥΓ3
Ποτέ δεν βγήκες εντελώς.
ΥΓ4
Πριν λίγο σήκωσα "τα χαλιά" για καλοκαίρι και βρήκα από κάτω την ανάσα σου.
ΥΓ5
Ωστόσο πόσο ακόμα θα λερώνω τις λέξεις μου με τελείες;
ΥΓ6
Έβγαλα νύχια μέχρι και στα μάτια περιμένοντας.
Τόσο θέλω να σε ακουμπήσω.
...
25 Μαΐ 2010
Εσσ, ε μεσσ.
Πάνω που είχα ανεβάσει τα μάλλινα δάκρυα στο πατάρι, άρχισε πάλι να ψιχαλίζει τ' όνομά σου. Το μισό αλφάβητο πλημμυρίσαμε. (Έχει γεμίσει το υπόγειο με ωμέγα -θα πνιγούμε χωρίς άλφα.)
Με είδες κι εσύ στο όνειρό μου χτες;
Βάλε επιτέλους ένα ζακετάκι στον έρωτα σου είπα. Κάνει ρεύμα -δεν ακούς που φταρνίζεται;
Δεν σου έβγαινε ήχος (ίσως χρειάζεσαι επισκευή).
Θες να μου μείνεις; σου είπα. Έστω από τη μέση και πάνω. (Δεν χρειάζομαι τα πόδια σου.) Έτσι κι αλλιώς κι εγώ μισή είμαι. (Τα πόδια χωρίζουν τους ανθρώπους.)
Μετά άρχισα να τσακώνομαι με τη μοναξιά σου. Λουζόταν με μπετόν η χαζή. (Λέρωνε το πάτωμα.)
Δεν καταλαβαίνω, είπα.
Θες να γιατρέψεις τα δάχτυλά σου πάνω στο δέρμα μου;
(Ή πάλι θα τα φορτώσουμε σε καμμιά καρότσα ασθενοφόρου;)
Πάλι θα με αφήσεις αντί από το στόμα μου να αναπνέω από τα μάτια σου;
(Μόνο φωτογραφίες σου παίρνω σπίτι.)
Οι ανοργάνωτοι εμπρησμοί σου στο σώμα μου έχουν αρχίσει να λήγουν.
(Την πυρκαγιά δηλαδή εσύ εκεί στο υπόγειο δεν την βλέπεις που καίει συνέχεια; Θα φτάσει στον πρώτο όροφο και θα τη δουν όλοι στο τέλος. Δυο χρόνια έχεις να φωνάξεις την πυροσβεστική.)
Μόνο να διχάζεις τις τελείες μου ξέρεις -και να μ αφήνεις να ξυπνάω αγκαλιά με το σπασμένο σου ποδηλατάκι (λες κι αν ενηλικιωθούμε θα πεθάνουμε).
Δεν καταλαβαίνω. Αντί να έρθεις να με βγάλεις βόλτα, όλο πας και βάζεις γύψο στα χείλια σου και με αφήνεις να ιδρύω άδεια βάζα.
(Βέβαια, μη διανοηθείς να μου στείλεις με κούριερ μόνο την καρδιά σου, θα πάρω θάρρος και θα σου στείλω πίσω τα πάντα μου: καρδιές, μαλλιά, πόδια, βραχιόλια, κόκκαλα και πνευμόνια -μέχρι και ο τζον κήτς θ αναστηθεί έτσι που το πας.)
Θα το δεις να τελειώνουμε;
Όποιο σώμα κι αν δοκιμάσω εκτός από το δικό σου, μου πέφτει φαρδύ.
ΥΓ1
Μαζεύω το στρύφωμα της καρδιάς μου να την κοντύνω, μήπως ξαναπάρει σχήμα καρδούλας, κι αυτή αντί να μαζευτεί κοντεύει να με γεμίσει όλοκληρη από μέσα. (Έτσι όπως έχει εξαπλωθεί μακριά σου σε λίγο θα ξεμυτίσει καρδιά μέχρι κι από τα δάχτυλα των ποδιών.)
ΥΓ2
Αν δεν ανοίξεις το σώμα μου στα δύο να αφαιρέσεις το κενό θα αναγκαστώ να ζω στα τελευταία ράφια του ουρανού, χωρίς ίχνος φωτός.
ΥΓ3
Λες κι ο ουρανός έχει υπόγεια είναι.
Καλοκαίριασε επικίνδυνα πάλι: το Αιγαίο κρέμεται ήδη πάνω απ' τα κεφάλια μας. "Κοίτα τι ωραία που αιωρούνται τα ψάρια." Ετοιμάζω τα μαγιώ, βάζω σε λειτουργία την άμμο, πλέκω φυλαχτά -και για χάντρες κρεμάω τα μάτια σου. (Τα δικά μου τα έχω αφήσει στην τσέπη σου να τα ακουμπάς κάθε βράδυ στο κομοδίνο.) Καλοκαίριασε χαζέ. Περπατάς σαν ιησούς στο νερό μου, κι εγώ λέω το δι'ευχών και ρωτάω: πάλι δεν θα με πας διακοπές; (Πάλι μόνο ανακοπές;)
...
Με είδες κι εσύ στο όνειρό μου χτες;
Βάλε επιτέλους ένα ζακετάκι στον έρωτα σου είπα. Κάνει ρεύμα -δεν ακούς που φταρνίζεται;
Δεν σου έβγαινε ήχος (ίσως χρειάζεσαι επισκευή).
Θες να μου μείνεις; σου είπα. Έστω από τη μέση και πάνω. (Δεν χρειάζομαι τα πόδια σου.) Έτσι κι αλλιώς κι εγώ μισή είμαι. (Τα πόδια χωρίζουν τους ανθρώπους.)
Μετά άρχισα να τσακώνομαι με τη μοναξιά σου. Λουζόταν με μπετόν η χαζή. (Λέρωνε το πάτωμα.)
Δεν καταλαβαίνω, είπα.
Θες να γιατρέψεις τα δάχτυλά σου πάνω στο δέρμα μου;
(Ή πάλι θα τα φορτώσουμε σε καμμιά καρότσα ασθενοφόρου;)
Πάλι θα με αφήσεις αντί από το στόμα μου να αναπνέω από τα μάτια σου;
(Μόνο φωτογραφίες σου παίρνω σπίτι.)
Οι ανοργάνωτοι εμπρησμοί σου στο σώμα μου έχουν αρχίσει να λήγουν.
(Την πυρκαγιά δηλαδή εσύ εκεί στο υπόγειο δεν την βλέπεις που καίει συνέχεια; Θα φτάσει στον πρώτο όροφο και θα τη δουν όλοι στο τέλος. Δυο χρόνια έχεις να φωνάξεις την πυροσβεστική.)
Μόνο να διχάζεις τις τελείες μου ξέρεις -και να μ αφήνεις να ξυπνάω αγκαλιά με το σπασμένο σου ποδηλατάκι (λες κι αν ενηλικιωθούμε θα πεθάνουμε).
Δεν καταλαβαίνω. Αντί να έρθεις να με βγάλεις βόλτα, όλο πας και βάζεις γύψο στα χείλια σου και με αφήνεις να ιδρύω άδεια βάζα.
(Βέβαια, μη διανοηθείς να μου στείλεις με κούριερ μόνο την καρδιά σου, θα πάρω θάρρος και θα σου στείλω πίσω τα πάντα μου: καρδιές, μαλλιά, πόδια, βραχιόλια, κόκκαλα και πνευμόνια -μέχρι και ο τζον κήτς θ αναστηθεί έτσι που το πας.)
Θα το δεις να τελειώνουμε;
Όποιο σώμα κι αν δοκιμάσω εκτός από το δικό σου, μου πέφτει φαρδύ.
ΥΓ1
Μαζεύω το στρύφωμα της καρδιάς μου να την κοντύνω, μήπως ξαναπάρει σχήμα καρδούλας, κι αυτή αντί να μαζευτεί κοντεύει να με γεμίσει όλοκληρη από μέσα. (Έτσι όπως έχει εξαπλωθεί μακριά σου σε λίγο θα ξεμυτίσει καρδιά μέχρι κι από τα δάχτυλα των ποδιών.)
ΥΓ2
Αν δεν ανοίξεις το σώμα μου στα δύο να αφαιρέσεις το κενό θα αναγκαστώ να ζω στα τελευταία ράφια του ουρανού, χωρίς ίχνος φωτός.
ΥΓ3
Λες κι ο ουρανός έχει υπόγεια είναι.
Καλοκαίριασε επικίνδυνα πάλι: το Αιγαίο κρέμεται ήδη πάνω απ' τα κεφάλια μας. "Κοίτα τι ωραία που αιωρούνται τα ψάρια." Ετοιμάζω τα μαγιώ, βάζω σε λειτουργία την άμμο, πλέκω φυλαχτά -και για χάντρες κρεμάω τα μάτια σου. (Τα δικά μου τα έχω αφήσει στην τσέπη σου να τα ακουμπάς κάθε βράδυ στο κομοδίνο.) Καλοκαίριασε χαζέ. Περπατάς σαν ιησούς στο νερό μου, κι εγώ λέω το δι'ευχών και ρωτάω: πάλι δεν θα με πας διακοπές; (Πάλι μόνο ανακοπές;)
...
23 Απρ 2010
Μια μέρα στο μετρό.
Είναι σαν να μην παίρνω τα βιβλία τους μαζί μου στο βαγόνι, αλλά τους ίδιους.
(Ξέρω γω την Σύλβια Πλάθ ας πούμε, ντυμένη με μπεζ φόρεμα με κουμπάκια.)
Σαν να ανοίγουν οι πόρτες για να μπω κι αυτή να είναι ήδη μέσα με το μπεζ της -να κάνει πατ πατ στη διπλανή της θέση και να λέει εδώ κάτσε, δίπλα μου.
Εγώ τότε κάθομαι και αρχίζω και της χαϊδεύω τα μαλλιά (κι αυτή τα δικά μου), ψαχουλεύω με τα δάχτυλα το στόμα της (κι αυτή τα αφτιά μου). Μου χαμογελάει. Υπάρχουν μέρες που με χαστουκίζει. (Δεν την ρωτάω ποτέ γιατί.)
Υπάρχουν μέρες που κάθομαι δίπλα της σιωπηλή. Είναι οι μέρες που αυτή μου μιλάει ασταμάτητα και με κοιτάει επίμονα σε όλη τη διαδρομή, αλλά που εγώ δεν γυρίζω ποτέ να την κοιτάξω για να μη δει ότι το πρόσωπό μου είναι πράσινο -άγουρο και γεμάτο ζήλεια.
Αυτές είναι οι μέρες που της δίνω πιο πολύ σημασία από ποτέ, γιατί αυτές τις μέρες σημαίνει ότι κάθε λέξη της έχει καταφέρει κι έχει ξεβιδώσει το κεφάλι μου από τη θέση του -και στη θέση του έχει βιδώσει ένα μπλέντερ. Το μπλέντερ δουλεύει στη γρήγορη ταχύτητα, τεμαχίζει και πολτοποιεί λέξεις, σκέψεις και εικόνες -και σκουντάει τα δικά μου μολύβια, όχι τα ξένα πια, να ξυπνάνε, να κλαίνε σιωπηλά πάνω από τα χαρτιά (κι όπως στάζουν να σπέρνουν γράμματα με τα τσουβάλια).
Συγγραφείς και ποιητές υπήρχαν από πριν γεννηθείς και αυτό σε εξοργίζει. Κάποιοι λίγοι ζουν ακόμη και κάποιοι όχι πια -αυτούς μάλιστα τους ζηλεύεις περισσότερο απ' όλους γιατί έχουν ήσυχο το κεφάλι τους.
Από αυτούς κάποιοι έχουν βάλει τις λέξεις για ύπνο τόσο μα τόσο όμορφα, τόσο όμορφα και σωστά, που εμείς οι πιο νέοι -που θέλουμε κι εμείς να γράψουμε αν μάθουμε να γράφουμε ποτέ- δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Ξυπνάμε κάθιδροι που κάποιοι ποιητές μπορεί και να μας περιμένουν στο βαγόνι ακόμη ζωντανοί. Κάθιδροι -και με το άγριο καθήκον να ξυπνάμε τις ξένες λέξεις από τα κρεββατάκια τους, να τους αλλάζουμε πλευρό, μπας και τις καταφέρουμε να πουν κάτι παλιό με νέα φωνή, να πουν ένα νέο παλιό νέο.
ΥΓ1
Είναι πολύ δύσκολο να διαβάσω κάτι ωραίο και να μην ταραχτώ. Νιώθω ότι πρέπει να απαντήσω. Σαν το κείμενο αντί να μου διηγείται κάτι να με ρωτάει τι θα γίνει παρακάτω. (Γιατί δεν καθιστούν παράνομους όσους γράφουν, σύγχρονους και παλιούς -γιατί δεν τους καταργούν να ησυχάσουμε; Κι εσένα μαζί.)
ΥΓ2
Μικρότερη παράταγα βιβλία στη μέση γιατί πίστευα ότι μόλις φτάσω φερειπείν κάπου στη μέση, στη σελίδα 167 ας πούμε, το κέιμενο θα σταματάει: οι σελίδες θα είναι κενές κι εγώ θα κληθώ να τις γεμίσω, να συνεχίσω παρακάτω την ιστορία δίνοντας ένα δικό μου παλίμψηστο τέλος -που για κάποιον άλλον (αντίστοιχα) θα αποτελέσει αφετηρία.
ΥΓ3
Πρόκειται για αφόρητη σκέψη. Σαν τη στιγμή που σου χαρίζεται ένα προϋπάρχον κείμενο ταυτόχρονα να διαδρά μαζί σου, να ρουφάει με το στόμα του, σαν ηλεκτρική σκούπα, όλες τις δικές σου λέξεις που χοροπηδάνε χρωματιστές κάτω από το μέτωπό σου, ψάχνοντας για οξυγόνο. Δεν αντέχεται.
ΥΓ4
Όταν έχεις μπροστά σου μια λευκή σελίδα τρέμεις στην ιδέα μήπως γράψεις κάτι που έχει ήδη γραφτεί πριν από σένα, ταυτόχρονα ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αποφύγεις, γιατί ξέρεις ότι η γραφή είναι αυτό -μια σκυτάλη: ό,τι δίνεις παίρνεις κι ό,τι παίρνεις δίνεις.
ΥΓ5
Μπροστά στη λευκή σελίδα χρησιμοποιείς κι εσύ με τη σειρά σου την ηλεκτρική σου σκούπα και ρουφάς τη λευκότητά της σαν χαλί (κι από κάτω έχει σκόνη, πολύ σκόνη κάτω από το χαλί, ψίχουλα από γράμματα που κάποιος τα έχει σπάσει στη μέση σαν ψωμί, εκεί -για να τα βρεις εσύ και να τα ζυμώσεις εκ νέου).
ΥΓ6
Με ανακουφίζει να διαβάζω βιβλία που ζηλεύω στο μετρό γιατί το μετρό είναι κάτω από τη γη, εκεί που συνήθως θάβουμε παρά ζούμε.
ΥΓ7
Εκεί, πνίγω τα βιβλία με τα ίδια μου τα χέρια -και με πνίγουν κι αυτά ανενόχλητα, κάτω από τη γη είμαστε: οι πνιγμένοι εκεί δεν παραπονιούνται, γλεντάνε, περιμένοντας.
ΥΓ8
Μέσα στην τσάντα μου έχω πάντα και εφεδρικό βιβλίο, αν τυχόν τσακωθώ με αυτό που διαβάζω (αν μου βγάλει τα μάτια το πρώτο να μου τα ξαναφορέσει το εφεδρικό).
ΥΓ9
Επίσης, στην τσάντα μου έχω: μερικές δικές μου σημειώσεις γραμμένες πάντα σε μόλσκιν με μολυβάκι κλεμμένο από το ΙΚΕΑ, κόκκινα κραγιόν σε τουλάχιστον τρεις αποχρώσεις, στάνταρντ κάποιο διήγημά μου, ένα χαρτάκι που το έχω ψεκάσει με το άρωμά σου μια μέρα που μπήκα στον χόντο (δεν μυρίζει πια, αλλά η σκέψη ότι κάποτε μύριζε βοηθάει), το αϊποντ για να ακούω λεϊντι γκάγκα και να ισορροπώ (όταν διαβάζω για αμαρτίες και κρίνους), ένα μπουκαλάκι τζο μαλόουν γκρεϊπφρουτ, καμμιά ξεχασμένη απόδειξη από το βασιλόπουλο, ένα δικό σου κείμενο τυπωμένο να το διαβάζω και να προσποιούμαι ότι μου το απευθύνεις, και βέβαια τσίχλες κανέλα. Ό,τι έχουν όλοι έχω.
ΥΓ10
Βέβαια, τις προάλλες, πριν κανέναν μήνα, πηγαίνοντας προς το μετρό, είχα μια "παραίσθηση" που ίσως και να μη συνηθίζεται σε όλους όσους έχουν τσίχλες κανέλα.
ΥΓ11
Ανέβαιναν οι άνθρωποι στις κυλιόμενες σκάλες κι έτσι που τους έβλεπα, κουμπωμένους, ήταν σαν να είχαν κάτω από τις μασχάλες τους πολύ σφιχτά φυλακισμένες κάτι μεγάλες πινακίδες με γραμμένο κι από ένα "σ'αγαπώ" πάνω τους. (Νααα κάτι πινακίδες, σαν ταμπέλες πολυκαταστήματος -που όλο τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, μην τυχόν και αναγκαστούν να μοιραστούν την πινακίδα τους με κάποιον έξω από τον εαυτό τους.)
ΥΓ12
Ήθελα να αρπάξω τις πινακίδες τους και να τους τις κοπανίσω στο κεφάλι. (Αμάν πια. Πονάει ναι -αλλά αγαπήστε, γιατί κάτω από τη γη δεν θα συμβεί, δεν είναι πρόβα το πάνω από τη γη.)
ΥΓ13
Μετα κατέβηκα τις σκάλες, βρήκα την Πλαθ και το φορεματάκι της στο βαγόνι, κι άρχισα να την κοπανάω αυτήν, με το εφεδρικό βιβλίο της ημέρας, να βγάζω το άχτι μου, να την κοπανάω που "υπάρχει", κι αυτή και όλοι τους, και που διψάω, και που με κάνουν να θέλω να μοιράζομαι την ταμπέλα μου κάτω από τη μασχάλη μου (και ίσα που να νοιάζονται οι περαστικοί), και να ποθώ όσα πια κανείς δεν ποθεί, και που όλα είναι γραμμένα (ή γράφονται από άλλους) και που δεν μ αφήνουν όλοι τους ήσυχη να κατεβαίνω στο μετρό, κάτω από τη γη, χωρίς βιβλία.
ΥΓ14
Μέρες μέρες μου έρχεται να ανοίξω από μια τρύπα στην κάθε μου παλάμη να στάξουν τα γράμματα να αποστραγγιστούν να ησυχάσουμε από αυτό το ποτήρι.
.
(Ξέρω γω την Σύλβια Πλάθ ας πούμε, ντυμένη με μπεζ φόρεμα με κουμπάκια.)
Σαν να ανοίγουν οι πόρτες για να μπω κι αυτή να είναι ήδη μέσα με το μπεζ της -να κάνει πατ πατ στη διπλανή της θέση και να λέει εδώ κάτσε, δίπλα μου.
Εγώ τότε κάθομαι και αρχίζω και της χαϊδεύω τα μαλλιά (κι αυτή τα δικά μου), ψαχουλεύω με τα δάχτυλα το στόμα της (κι αυτή τα αφτιά μου). Μου χαμογελάει. Υπάρχουν μέρες που με χαστουκίζει. (Δεν την ρωτάω ποτέ γιατί.)
Υπάρχουν μέρες που κάθομαι δίπλα της σιωπηλή. Είναι οι μέρες που αυτή μου μιλάει ασταμάτητα και με κοιτάει επίμονα σε όλη τη διαδρομή, αλλά που εγώ δεν γυρίζω ποτέ να την κοιτάξω για να μη δει ότι το πρόσωπό μου είναι πράσινο -άγουρο και γεμάτο ζήλεια.
Αυτές είναι οι μέρες που της δίνω πιο πολύ σημασία από ποτέ, γιατί αυτές τις μέρες σημαίνει ότι κάθε λέξη της έχει καταφέρει κι έχει ξεβιδώσει το κεφάλι μου από τη θέση του -και στη θέση του έχει βιδώσει ένα μπλέντερ. Το μπλέντερ δουλεύει στη γρήγορη ταχύτητα, τεμαχίζει και πολτοποιεί λέξεις, σκέψεις και εικόνες -και σκουντάει τα δικά μου μολύβια, όχι τα ξένα πια, να ξυπνάνε, να κλαίνε σιωπηλά πάνω από τα χαρτιά (κι όπως στάζουν να σπέρνουν γράμματα με τα τσουβάλια).
Συγγραφείς και ποιητές υπήρχαν από πριν γεννηθείς και αυτό σε εξοργίζει. Κάποιοι λίγοι ζουν ακόμη και κάποιοι όχι πια -αυτούς μάλιστα τους ζηλεύεις περισσότερο απ' όλους γιατί έχουν ήσυχο το κεφάλι τους.
Από αυτούς κάποιοι έχουν βάλει τις λέξεις για ύπνο τόσο μα τόσο όμορφα, τόσο όμορφα και σωστά, που εμείς οι πιο νέοι -που θέλουμε κι εμείς να γράψουμε αν μάθουμε να γράφουμε ποτέ- δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Ξυπνάμε κάθιδροι που κάποιοι ποιητές μπορεί και να μας περιμένουν στο βαγόνι ακόμη ζωντανοί. Κάθιδροι -και με το άγριο καθήκον να ξυπνάμε τις ξένες λέξεις από τα κρεββατάκια τους, να τους αλλάζουμε πλευρό, μπας και τις καταφέρουμε να πουν κάτι παλιό με νέα φωνή, να πουν ένα νέο παλιό νέο.
ΥΓ1
Είναι πολύ δύσκολο να διαβάσω κάτι ωραίο και να μην ταραχτώ. Νιώθω ότι πρέπει να απαντήσω. Σαν το κείμενο αντί να μου διηγείται κάτι να με ρωτάει τι θα γίνει παρακάτω. (Γιατί δεν καθιστούν παράνομους όσους γράφουν, σύγχρονους και παλιούς -γιατί δεν τους καταργούν να ησυχάσουμε; Κι εσένα μαζί.)
ΥΓ2
Μικρότερη παράταγα βιβλία στη μέση γιατί πίστευα ότι μόλις φτάσω φερειπείν κάπου στη μέση, στη σελίδα 167 ας πούμε, το κέιμενο θα σταματάει: οι σελίδες θα είναι κενές κι εγώ θα κληθώ να τις γεμίσω, να συνεχίσω παρακάτω την ιστορία δίνοντας ένα δικό μου παλίμψηστο τέλος -που για κάποιον άλλον (αντίστοιχα) θα αποτελέσει αφετηρία.
ΥΓ3
Πρόκειται για αφόρητη σκέψη. Σαν τη στιγμή που σου χαρίζεται ένα προϋπάρχον κείμενο ταυτόχρονα να διαδρά μαζί σου, να ρουφάει με το στόμα του, σαν ηλεκτρική σκούπα, όλες τις δικές σου λέξεις που χοροπηδάνε χρωματιστές κάτω από το μέτωπό σου, ψάχνοντας για οξυγόνο. Δεν αντέχεται.
ΥΓ4
Όταν έχεις μπροστά σου μια λευκή σελίδα τρέμεις στην ιδέα μήπως γράψεις κάτι που έχει ήδη γραφτεί πριν από σένα, ταυτόχρονα ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αποφύγεις, γιατί ξέρεις ότι η γραφή είναι αυτό -μια σκυτάλη: ό,τι δίνεις παίρνεις κι ό,τι παίρνεις δίνεις.
ΥΓ5
Μπροστά στη λευκή σελίδα χρησιμοποιείς κι εσύ με τη σειρά σου την ηλεκτρική σου σκούπα και ρουφάς τη λευκότητά της σαν χαλί (κι από κάτω έχει σκόνη, πολύ σκόνη κάτω από το χαλί, ψίχουλα από γράμματα που κάποιος τα έχει σπάσει στη μέση σαν ψωμί, εκεί -για να τα βρεις εσύ και να τα ζυμώσεις εκ νέου).
ΥΓ6
Με ανακουφίζει να διαβάζω βιβλία που ζηλεύω στο μετρό γιατί το μετρό είναι κάτω από τη γη, εκεί που συνήθως θάβουμε παρά ζούμε.
ΥΓ7
Εκεί, πνίγω τα βιβλία με τα ίδια μου τα χέρια -και με πνίγουν κι αυτά ανενόχλητα, κάτω από τη γη είμαστε: οι πνιγμένοι εκεί δεν παραπονιούνται, γλεντάνε, περιμένοντας.
ΥΓ8
Μέσα στην τσάντα μου έχω πάντα και εφεδρικό βιβλίο, αν τυχόν τσακωθώ με αυτό που διαβάζω (αν μου βγάλει τα μάτια το πρώτο να μου τα ξαναφορέσει το εφεδρικό).
ΥΓ9
Επίσης, στην τσάντα μου έχω: μερικές δικές μου σημειώσεις γραμμένες πάντα σε μόλσκιν με μολυβάκι κλεμμένο από το ΙΚΕΑ, κόκκινα κραγιόν σε τουλάχιστον τρεις αποχρώσεις, στάνταρντ κάποιο διήγημά μου, ένα χαρτάκι που το έχω ψεκάσει με το άρωμά σου μια μέρα που μπήκα στον χόντο (δεν μυρίζει πια, αλλά η σκέψη ότι κάποτε μύριζε βοηθάει), το αϊποντ για να ακούω λεϊντι γκάγκα και να ισορροπώ (όταν διαβάζω για αμαρτίες και κρίνους), ένα μπουκαλάκι τζο μαλόουν γκρεϊπφρουτ, καμμιά ξεχασμένη απόδειξη από το βασιλόπουλο, ένα δικό σου κείμενο τυπωμένο να το διαβάζω και να προσποιούμαι ότι μου το απευθύνεις, και βέβαια τσίχλες κανέλα. Ό,τι έχουν όλοι έχω.
ΥΓ10
Βέβαια, τις προάλλες, πριν κανέναν μήνα, πηγαίνοντας προς το μετρό, είχα μια "παραίσθηση" που ίσως και να μη συνηθίζεται σε όλους όσους έχουν τσίχλες κανέλα.
ΥΓ11
Ανέβαιναν οι άνθρωποι στις κυλιόμενες σκάλες κι έτσι που τους έβλεπα, κουμπωμένους, ήταν σαν να είχαν κάτω από τις μασχάλες τους πολύ σφιχτά φυλακισμένες κάτι μεγάλες πινακίδες με γραμμένο κι από ένα "σ'αγαπώ" πάνω τους. (Νααα κάτι πινακίδες, σαν ταμπέλες πολυκαταστήματος -που όλο τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, μην τυχόν και αναγκαστούν να μοιραστούν την πινακίδα τους με κάποιον έξω από τον εαυτό τους.)
ΥΓ12
Ήθελα να αρπάξω τις πινακίδες τους και να τους τις κοπανίσω στο κεφάλι. (Αμάν πια. Πονάει ναι -αλλά αγαπήστε, γιατί κάτω από τη γη δεν θα συμβεί, δεν είναι πρόβα το πάνω από τη γη.)
ΥΓ13
Μετα κατέβηκα τις σκάλες, βρήκα την Πλαθ και το φορεματάκι της στο βαγόνι, κι άρχισα να την κοπανάω αυτήν, με το εφεδρικό βιβλίο της ημέρας, να βγάζω το άχτι μου, να την κοπανάω που "υπάρχει", κι αυτή και όλοι τους, και που διψάω, και που με κάνουν να θέλω να μοιράζομαι την ταμπέλα μου κάτω από τη μασχάλη μου (και ίσα που να νοιάζονται οι περαστικοί), και να ποθώ όσα πια κανείς δεν ποθεί, και που όλα είναι γραμμένα (ή γράφονται από άλλους) και που δεν μ αφήνουν όλοι τους ήσυχη να κατεβαίνω στο μετρό, κάτω από τη γη, χωρίς βιβλία.
ΥΓ14
Μέρες μέρες μου έρχεται να ανοίξω από μια τρύπα στην κάθε μου παλάμη να στάξουν τα γράμματα να αποστραγγιστούν να ησυχάσουμε από αυτό το ποτήρι.
.
18 Απρ 2010
Μέσα στο δάσος περιπατώ όταν ο λύκος είν' εδώ.
Λίγο να κάνω πως δεν βλέπω και τα Επείγοντα τυλίγονται στο λαιμό μου σαν κασκόλ από μπετόν.
Η πόρτα τού υπνοδωματίου μου αποκτά νούμερο (το 602 μου ανακοινώνουν τυπικά) και σε λίγο θα γίνει Εισαγωγή.
(Άνθρωποι με λευκές στολές θα στριμώξουν τον εαυτό μου σε σωληνάκια, εξετάζοντας το κατά πόσο θα με κάνουν να νιώσω λίαν καλώς με τα πτυχία τους.)
Στη διαδρομή, ξαπλωμένη στο φορείο -και διαγώνια από το 602, το μάτι μου πιάνει μια κλειστή πόρτα με αναρτημένο ένα πινακάκι που γράφει Βοηθητικό Οφφίς, κι ακριβώς από κάτω Απαγορεύεται η Είσοδος. ("Μα αν απαγορεύεται να μπαίνεις στο οφφίς πώς θα σε βοηθήσει;" σκέφτομαι.)
Αν δεν ξέρεις το οφφίς, κάτι σαν προθάλαμο φαντάσου το, σα μικρό βοηθητικό χωλάκι, που σε οδηγεί σε κάποιον άλλον χώρο -ή που χρησιμεύει για ν' αποθηκεύει η Ζαμπέτα τις σκούπες (αν ζεις το '50).
Παρεπιμπτόντως δεν έμαθα πότε τι υπήρχε πίσω από την πόρτα τού οφφίς (ή αν η παρήχηση με τον όφι ήταν σημασίας.)
Το προσπερνάμε -και φτάνουμε στο Δωμάτιο 602, το οποίο δεν έχει κανένα πινακάκι με τη λέξη Βοηθητικό, και η Είσοδος Επιτρέπεται ελεύθερα. ("Μα αν επιτρέπεται να μπαίνεις σε δωμάτιο που δεν γράφει βοηθητικό πώς θα με βοηθήσει;", σκέφτομαι.)
Η περίπτωση στο δωμάτιο 602 να βρίσκονται αποθηκευμένες σκούπες είναι μάλλον απίθανη, παρότι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να σφουγγαρίσει το σώμα μου η Δέσποινα Στυλιανοπούλου (στο ρόλο της Ζαμπέτας).
Ξαπλώνω. (Η κουρτίνα είναι γαλάζια και εκνευρίζομαι. Στον τοίχο έχει μια μεταξοτυπία του Μιρό!;)
Σχεδόν αμέσως έρχεται από πάνω μου ένας συμπαθητικός γιατρός που μου ανακοινώνει την εκτίμηση της κατάστασης μετά τις πρώτες εξετάσεις. Όση ώρα μιλάει εγώ είμαι βέβαιη ότι κάνει ακόμη το αγροτικό του. (Άλλη εξήγηση για την καρδιά περιβόλι δεν έχω.)
Καταβάλω προσπάθεια να μην ακούσω λέξη από όσα μου λέει -από φόβο μην ακούσω όσα φοβάμαι.
Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου ανακοινώσει ότι καμμία τιμή σε όλες εκείνες τις αμέτρητες σελίδες εξετάσεων δεν είναι εντός των φυσιολογικών ορίων.
Πως όλες ανεξαιρέτως οι τιμές αντί να είναι σε νούμερα είναι σε γράμματα που σχηματίζουν το όνομά σου.
ΥΓ1
Φοβάμαι πως το άκουσα καθαρά, η ακτινογραφία θώρακος έδειξε τη φωτογραφία σου.
ΥΓ2
Το δεύτερο απόγευμα, αρκετά εξαντλημένη πια, σε είδα με τα μάτια μου να κολυμπάς στον ορό μου, να γίνεσαι σταγόνα σταγόνα ο εαυτός μου, όλα τα υγρά, τα μέταλλα, οι ηλεκτρολύτες -οι καταλύτες μου ας τους πούμε.
ΥΓ3
Λογικό που βγήκα με τόση αναιμία.
ΥΓ4
(Με αραιώνεις.)
ΥΓ5
Προς το τέλος την νοσηλείας, σκέφτηκα ότι μια μετάγγιση θα μου έκανε καλό και ζητήσα ορό με μελάνι -εννοείται ρέζους θετικό. (Υπήρχε, ναι. Αν κοιτάξεις καλά στα δεξιά του αριστερού μου καρπού θα δεις ξεκάθαρα τη μελανιά ενθύμιο.)
ΥΓ6
Γυρνώντας σπίτι με νέο μελάνι ήμουν πια βέβαιη ότι δεν θα ξαναγράψω τίποτα για σένα. Πως όλα τα γράμματα που κολυμπάνε σκόρπια στα δάχτυλά μου (πριν στάξουν πάνω στο πληκτρολόγιο) δεν θα ξαναστηθούν ποτέ στη σειρά για χάρη σου.
ΥΓ7
Η θεραπεία απέτυχε.
ΥΓ8
Φρόντισα πάντως να ζητήσω να πάρω μαζί μου κάτι μικρές φαρμακευτικές αμπουλίτσες με λέξεις σε αέρια μορφή (με άρωμα νερατζιάς νομίζω είπαν). Αυτές λέει μεγάλη ιατρική ανακάλυψη, τις σπας πάνω από ένα χαρτί κι αυτό εμποτίζεται από μόνο του, έτσι, χωρίς κόπο, χωρίς καμμιά δεύτερη ή πρώτη δική σου σκέψη, με λέξεις απαλές, αόρατες, ακίνδυνες, έτοιμες να τα λένε όλα με άρωμα νερατζιάς.
Λένε μερικοί επιστήμονες πως υπάρχουν μόνο δύο συναισθήματα -ο φόβος και η αγάπη. Ίσως γι' αυτό φοβάμαι που σε αγαπώ. Ίσως γι' αυτό δεν ανοίγω τα χέρια μου να δεις πόσες αγκαλιές γράμματα σου έχω φυλαγμένα. (Από φόβο μην πέσουν στο πάτωμα τα "αα" της αγάπης μου -και ο θόρυβος ξυπνήσει τον λύκο.)
Η πόρτα τού υπνοδωματίου μου αποκτά νούμερο (το 602 μου ανακοινώνουν τυπικά) και σε λίγο θα γίνει Εισαγωγή.
(Άνθρωποι με λευκές στολές θα στριμώξουν τον εαυτό μου σε σωληνάκια, εξετάζοντας το κατά πόσο θα με κάνουν να νιώσω λίαν καλώς με τα πτυχία τους.)
Στη διαδρομή, ξαπλωμένη στο φορείο -και διαγώνια από το 602, το μάτι μου πιάνει μια κλειστή πόρτα με αναρτημένο ένα πινακάκι που γράφει Βοηθητικό Οφφίς, κι ακριβώς από κάτω Απαγορεύεται η Είσοδος. ("Μα αν απαγορεύεται να μπαίνεις στο οφφίς πώς θα σε βοηθήσει;" σκέφτομαι.)
Αν δεν ξέρεις το οφφίς, κάτι σαν προθάλαμο φαντάσου το, σα μικρό βοηθητικό χωλάκι, που σε οδηγεί σε κάποιον άλλον χώρο -ή που χρησιμεύει για ν' αποθηκεύει η Ζαμπέτα τις σκούπες (αν ζεις το '50).
Παρεπιμπτόντως δεν έμαθα πότε τι υπήρχε πίσω από την πόρτα τού οφφίς (ή αν η παρήχηση με τον όφι ήταν σημασίας.)
Το προσπερνάμε -και φτάνουμε στο Δωμάτιο 602, το οποίο δεν έχει κανένα πινακάκι με τη λέξη Βοηθητικό, και η Είσοδος Επιτρέπεται ελεύθερα. ("Μα αν επιτρέπεται να μπαίνεις σε δωμάτιο που δεν γράφει βοηθητικό πώς θα με βοηθήσει;", σκέφτομαι.)
Η περίπτωση στο δωμάτιο 602 να βρίσκονται αποθηκευμένες σκούπες είναι μάλλον απίθανη, παρότι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να σφουγγαρίσει το σώμα μου η Δέσποινα Στυλιανοπούλου (στο ρόλο της Ζαμπέτας).
Ξαπλώνω. (Η κουρτίνα είναι γαλάζια και εκνευρίζομαι. Στον τοίχο έχει μια μεταξοτυπία του Μιρό!;)
Σχεδόν αμέσως έρχεται από πάνω μου ένας συμπαθητικός γιατρός που μου ανακοινώνει την εκτίμηση της κατάστασης μετά τις πρώτες εξετάσεις. Όση ώρα μιλάει εγώ είμαι βέβαιη ότι κάνει ακόμη το αγροτικό του. (Άλλη εξήγηση για την καρδιά περιβόλι δεν έχω.)
Καταβάλω προσπάθεια να μην ακούσω λέξη από όσα μου λέει -από φόβο μην ακούσω όσα φοβάμαι.
Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου ανακοινώσει ότι καμμία τιμή σε όλες εκείνες τις αμέτρητες σελίδες εξετάσεων δεν είναι εντός των φυσιολογικών ορίων.
Πως όλες ανεξαιρέτως οι τιμές αντί να είναι σε νούμερα είναι σε γράμματα που σχηματίζουν το όνομά σου.
ΥΓ1
Φοβάμαι πως το άκουσα καθαρά, η ακτινογραφία θώρακος έδειξε τη φωτογραφία σου.
ΥΓ2
Το δεύτερο απόγευμα, αρκετά εξαντλημένη πια, σε είδα με τα μάτια μου να κολυμπάς στον ορό μου, να γίνεσαι σταγόνα σταγόνα ο εαυτός μου, όλα τα υγρά, τα μέταλλα, οι ηλεκτρολύτες -οι καταλύτες μου ας τους πούμε.
ΥΓ3
Λογικό που βγήκα με τόση αναιμία.
ΥΓ4
(Με αραιώνεις.)
ΥΓ5
Προς το τέλος την νοσηλείας, σκέφτηκα ότι μια μετάγγιση θα μου έκανε καλό και ζητήσα ορό με μελάνι -εννοείται ρέζους θετικό. (Υπήρχε, ναι. Αν κοιτάξεις καλά στα δεξιά του αριστερού μου καρπού θα δεις ξεκάθαρα τη μελανιά ενθύμιο.)
ΥΓ6
Γυρνώντας σπίτι με νέο μελάνι ήμουν πια βέβαιη ότι δεν θα ξαναγράψω τίποτα για σένα. Πως όλα τα γράμματα που κολυμπάνε σκόρπια στα δάχτυλά μου (πριν στάξουν πάνω στο πληκτρολόγιο) δεν θα ξαναστηθούν ποτέ στη σειρά για χάρη σου.
ΥΓ7
Η θεραπεία απέτυχε.
ΥΓ8
Φρόντισα πάντως να ζητήσω να πάρω μαζί μου κάτι μικρές φαρμακευτικές αμπουλίτσες με λέξεις σε αέρια μορφή (με άρωμα νερατζιάς νομίζω είπαν). Αυτές λέει μεγάλη ιατρική ανακάλυψη, τις σπας πάνω από ένα χαρτί κι αυτό εμποτίζεται από μόνο του, έτσι, χωρίς κόπο, χωρίς καμμιά δεύτερη ή πρώτη δική σου σκέψη, με λέξεις απαλές, αόρατες, ακίνδυνες, έτοιμες να τα λένε όλα με άρωμα νερατζιάς.
Λένε μερικοί επιστήμονες πως υπάρχουν μόνο δύο συναισθήματα -ο φόβος και η αγάπη. Ίσως γι' αυτό φοβάμαι που σε αγαπώ. Ίσως γι' αυτό δεν ανοίγω τα χέρια μου να δεις πόσες αγκαλιές γράμματα σου έχω φυλαγμένα. (Από φόβο μην πέσουν στο πάτωμα τα "αα" της αγάπης μου -και ο θόρυβος ξυπνήσει τον λύκο.)
9 Απρ 2010
Επιστημονική ανάλυσις του αδιεξόδου των ανθρωπίνων σχέσεων σήμερον.
...
Μια ωραία μέρα η μπάρμπι ραπουνζέλ κι ο κεν βγαίνουν μια βόλτα χεράκι-χεράκι για να υποδηλώσουν ότι έχουν επιτέλους αρραβωνιασθεί κάτω από τη μέση και ότι στο εγγύς μέλλον θα ενυμφευόνταστον. Εκεί που περπατούν, λέει η μπάρμπι τι ωραία που είναι εδώ, κοίτα τι όμορφες οι παπίτσες στη λίμνη κεν. Ο κεν την πετάει με ορμή κάτω -ποιες παπίτσες μωρή για γκεϋ με πέρασες; εγώ είμαι άντρακλας- κι εκεί που είναι έτοιμος να της ολοκληρώσει έναν κουκλίστικο προγαμιαίο πήδο πίσω από μία βάτο καθόλου αγία, ανακαλύπτει ότι η γνωστή παιχνιδοποιία δεν τον έχει προικίσει με αντρικόν μόριον.
Από τότε η ιστορία επαναλαμβάνεται κύριοι, οι γυναίκες έχουν κουρδιστεί βλακωδώς να ευνουχίζουν τους άντρες, οι άντρες επιμένουν βλακωδώς να το καταλαβαίνουν τελευταίοι κι εμείς οι σχεδόν πουριτανοί, οι πονεμένοι ρομαντικοί (γελάτε και ταράζομαι) περιμένουμε το "η αγάπη κερδίζει πάντα στο τέλος". Είμαι αισιόδοξη. (Μη γελάτε δυνατά μόνο να παρακαλέσω. Ευχαριστώ.)
ΥΓ1
Ένας κόκκορας κυνηγάει μια κότα με ανήθικους σκοπούς. Κι εκείνη σκέφτεται: «Αν σταματήσω να τρέχω, θα με πει πόρνη. Αν συνεχίσω να τρέχω, θα χάσω το σεξ. Το βρήκα. Θα σκοντάψω.»
ΥΓ2
Και μετά αναρωτιόμαστε για το ποιος φταίει για το πτηνό σεξ.
ΥΓ3
Δεν υπάρχει πιο αθώο πλάσμα από τον άντρα, κύριοι.
ΥΓ4
(Αν είστε φεμινίστρια φτιάξτε μου μια μηλόπιτα και αχνίστε τη με ποντικοφάρμακο.)
Χίλια ευχαριστώ και πάλι.
ΥΓ5
Σήμερα το μεσημέρι προς το τέλος του τρίτου διαλείμματος ένα ξανθό αγόρι από το βήτα δύο που φορούσε μπλε φούτερ ναϊκ και πράσινα ολστάρ έγραψε πάνω στη μπασκέτα του σχολείου με παχύ ανεξίτηλο μαρκαδόρο το όνομα Messi κι από κάτω με μικρότερα γράμματα το όνομα Τζοάννα. Κι εσύ πού το ξέρεις; Δεν το ξέρω. Απλώς γράφω ένα θίσις με θέμα "δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία τελικά".
...
Μια ωραία μέρα η μπάρμπι ραπουνζέλ κι ο κεν βγαίνουν μια βόλτα χεράκι-χεράκι για να υποδηλώσουν ότι έχουν επιτέλους αρραβωνιασθεί κάτω από τη μέση και ότι στο εγγύς μέλλον θα ενυμφευόνταστον. Εκεί που περπατούν, λέει η μπάρμπι τι ωραία που είναι εδώ, κοίτα τι όμορφες οι παπίτσες στη λίμνη κεν. Ο κεν την πετάει με ορμή κάτω -ποιες παπίτσες μωρή για γκεϋ με πέρασες; εγώ είμαι άντρακλας- κι εκεί που είναι έτοιμος να της ολοκληρώσει έναν κουκλίστικο προγαμιαίο πήδο πίσω από μία βάτο καθόλου αγία, ανακαλύπτει ότι η γνωστή παιχνιδοποιία δεν τον έχει προικίσει με αντρικόν μόριον.
Από τότε η ιστορία επαναλαμβάνεται κύριοι, οι γυναίκες έχουν κουρδιστεί βλακωδώς να ευνουχίζουν τους άντρες, οι άντρες επιμένουν βλακωδώς να το καταλαβαίνουν τελευταίοι κι εμείς οι σχεδόν πουριτανοί, οι πονεμένοι ρομαντικοί (γελάτε και ταράζομαι) περιμένουμε το "η αγάπη κερδίζει πάντα στο τέλος". Είμαι αισιόδοξη. (Μη γελάτε δυνατά μόνο να παρακαλέσω. Ευχαριστώ.)
ΥΓ1
Ένας κόκκορας κυνηγάει μια κότα με ανήθικους σκοπούς. Κι εκείνη σκέφτεται: «Αν σταματήσω να τρέχω, θα με πει πόρνη. Αν συνεχίσω να τρέχω, θα χάσω το σεξ. Το βρήκα. Θα σκοντάψω.»
ΥΓ2
Και μετά αναρωτιόμαστε για το ποιος φταίει για το πτηνό σεξ.
ΥΓ3
Δεν υπάρχει πιο αθώο πλάσμα από τον άντρα, κύριοι.
ΥΓ4
(Αν είστε φεμινίστρια φτιάξτε μου μια μηλόπιτα και αχνίστε τη με ποντικοφάρμακο.)
Χίλια ευχαριστώ και πάλι.
ΥΓ5
Σήμερα το μεσημέρι προς το τέλος του τρίτου διαλείμματος ένα ξανθό αγόρι από το βήτα δύο που φορούσε μπλε φούτερ ναϊκ και πράσινα ολστάρ έγραψε πάνω στη μπασκέτα του σχολείου με παχύ ανεξίτηλο μαρκαδόρο το όνομα Messi κι από κάτω με μικρότερα γράμματα το όνομα Τζοάννα. Κι εσύ πού το ξέρεις; Δεν το ξέρω. Απλώς γράφω ένα θίσις με θέμα "δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία τελικά".
...
5 Απρ 2010
Ανακεφαλαίωση.
Έχω μια φλόγα
που πυκνώνει
κάθε φορά που περνάς επίσκεψη
από το στόμα μου
Έχω την εικόνα σου
Καθώς κρεμάς τις κόκκινες κούρτινες σου
στο σαλονάκι του στήθους μου
“μη μας δουν οι απέναντι”
και μετά περνάς απέναντι από μέσα μου
Έχω μια φλόγα
Που πασχίζει
να εξατμίσει τον ιδρώτα
που φυτρώνει στις παλάμες μου
–να μην τον δεις και προδοθώ
Έχω ένα μυαλό
στ' αριστερά χαλασμένο,
σαν το δικό σου
(Μια μελαγχολία
Που δουλεύει ρολόι)
Μια σκέψη πως κουράζω τους ανθρώπους
Έχω τις λέξεις σου
για λεξικό
Έχω τις λέξεις σου
για να στολίζω τα μάτια μου
Έχω έναν φόβο
που τον κρατάω νηστικό
κι αυτός με τρώει στα κρυφά:
(Έναν φόβο
πως ούτε θα έρθεις
ούτε θα φύγεις)
Έχω μια υποψία
πως δεν πέρασες ποτέ από κάτω
να δεις αν έχω φως
ή να μου σπάσεις με νεράτζια τα τζάμια
Έχω μια ανησυχία
Πως θα μείνουμε για πάντα
Μόνοι
Μαζί
Μια ανησυχία
πως σύντομα θα ξηλωθείς τόσο
που θα ξυπνήσω το πρωί
θα κοιταχτώ στον καθρέφτη
κι αντί για εσένα θα δω εμένα.-
ΥΓ
Νομίζεις πως φοβάσαι το σκοτάδι μόνο στο υπνοδωμάτιο, το βράδυ, όταν κλείνεις το φως και τα μάτια σου βλέπουν κάτι κόκκινα κυκλάκια και σκεπάζεσαι να φύγουν. (Πως φοβάσαι μην ίσως κάτι είναι εκεί, αόρατο, που σε κοιτάει σε απόσταση αναπνοής ενώ εσύ δεν μπορείς να το δεις.) Αλλά δεν είναι το σκοτάδι. Στον ήλιο μπορείς να το δεις καθαρά -και είναι χίλιες φορές πιο φοβιστικό (να βλέπεις με βεβαιότητα ότι δεν σε κοιτάει κανείς).
που πυκνώνει
κάθε φορά που περνάς επίσκεψη
από το στόμα μου
Έχω την εικόνα σου
Καθώς κρεμάς τις κόκκινες κούρτινες σου
στο σαλονάκι του στήθους μου
“μη μας δουν οι απέναντι”
και μετά περνάς απέναντι από μέσα μου
Έχω μια φλόγα
Που πασχίζει
να εξατμίσει τον ιδρώτα
που φυτρώνει στις παλάμες μου
–να μην τον δεις και προδοθώ
Έχω ένα μυαλό
στ' αριστερά χαλασμένο,
σαν το δικό σου
(Μια μελαγχολία
Που δουλεύει ρολόι)
Μια σκέψη πως κουράζω τους ανθρώπους
Έχω τις λέξεις σου
για λεξικό
Έχω τις λέξεις σου
για να στολίζω τα μάτια μου
Έχω έναν φόβο
που τον κρατάω νηστικό
κι αυτός με τρώει στα κρυφά:
(Έναν φόβο
πως ούτε θα έρθεις
ούτε θα φύγεις)
Έχω μια υποψία
πως δεν πέρασες ποτέ από κάτω
να δεις αν έχω φως
ή να μου σπάσεις με νεράτζια τα τζάμια
Έχω μια ανησυχία
Πως θα μείνουμε για πάντα
Μόνοι
Μαζί
Μια ανησυχία
πως σύντομα θα ξηλωθείς τόσο
που θα ξυπνήσω το πρωί
θα κοιταχτώ στον καθρέφτη
κι αντί για εσένα θα δω εμένα.-
ΥΓ
Νομίζεις πως φοβάσαι το σκοτάδι μόνο στο υπνοδωμάτιο, το βράδυ, όταν κλείνεις το φως και τα μάτια σου βλέπουν κάτι κόκκινα κυκλάκια και σκεπάζεσαι να φύγουν. (Πως φοβάσαι μην ίσως κάτι είναι εκεί, αόρατο, που σε κοιτάει σε απόσταση αναπνοής ενώ εσύ δεν μπορείς να το δεις.) Αλλά δεν είναι το σκοτάδι. Στον ήλιο μπορείς να το δεις καθαρά -και είναι χίλιες φορές πιο φοβιστικό (να βλέπεις με βεβαιότητα ότι δεν σε κοιτάει κανείς).
20 Μαρ 2010
Η Δεσποινίς Πολυκαλά.
Η Δεσποινίς Πολυκαλά απαντάει πάντα "πολύ καλά ευχαριστώ", αλλά της λείπει το γονίδιο του χαμόγελου κι αντί να δουν οι άλλοι τα δόντια της βλέπουν μια μουντή λάμψη να παίζει σκοινάκι στις βλεφαρίδες της. Εκτός από το γονίδιο του χαμόγελου της λείπουν με αλφαβητική σειρά και το "αααα" με το "ωωωωω". (Και κάπου ανάμεσα η σημαντικότερη λέξη από έψιλον, δηλαδή "εσύ".)
ΥΓ1
Η Δεσποινίς Πολυκαλά συνέταξε μια μέρα δυο αγγελίες, στη μία έγραψε ζητείται δεξιά πλευρά κρεββατιού και στην άλλη έγραψε χαρίζεται ή ανταλάσσεται δεξιά πλευρά κρεββατιού για να είναι πιο σίγουρη.
ΥΓ2
Η Δεσποινίς Πολυκαλά κοιμάται πάντα στην αριστερή πλευρά του κρεββατιού και κάποιες λίγες φορές κοιμάται κατά λάθος στον καναπέ.
ΥΓ3
(Ή καθόλου.)
ΥΓ4
Για να ζήσει, η Δεσποινίς Πολυκαλά πουλάει στους περαστικούς τα τριαντάφυλλα που φυτρώνουν στα χείλη της κάθε φορά που σε σκέφτεται μακριά.
ΥΓ5
(Εύχεται σύντομα να μπορέσει να αλλάξει επάγγελμα.)
ΥΓ6
Η Δεσποινίς Πολυκαλά εύχεται να ήταν ολόκληρη από πλαστελίνη γιατί κάπου διάβασε ότι αν κόψεις την πλαστελίνη κομματάκια δεν πονάει καθόλου και αν την ενώσεις κολλάει πάλι γρήγορα.
ΥΓ7
Αν ήταν από πλαστελίνη θα μπορούσε να φτιάξει κι εσένα από πλαστελίνη και να σε κολλήσει επιτέλους πάνω της.
ΥΓ8
(Μεταξύ άλλων θα έφτιαχνε από πλαστελίνη και τη λέξη ΝΑΙ -και θα την ανάγκαζε κάθε τόσο να ξεπροβάλλει από το στόμα σου και να παντρεύεται τα μαλλιά της.)
ΥΓ9
Για την ιστορία, μια φορά κάποιος αποκάλεσε εκ παραδρομής τη Δεσποινίς Πολυκαλά Κυρία Πολυκακά, κι αυτή έγινε έξαλλη και τον διόρθωσε επίτηδες λέγοντάς του "ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΠΟΛΥΚΑΛΑ, κύριε Σκατογιαννίδη μου" -ενώ τον λέγανε Παπαγιαννίδη.
ΥΓ10
Η Δεσποινίς Πολυκαλά αν ποτέ γίνει Κυρία Πολυκακά δεν έχει ιδέα πως θα καταφέρει να απαντάει "πολύ κακά ευχαριστώ" γιατί ακόμη κι αν φωνάξει με όλη της τη δύναμη τη λέξη "κακά" δεν βγαίνει κανένας ήχος.
ΥΓ11
Μια άλλη φορά η Δεσποινίς Πολυκαλά ήθελε να αποδείξει σε όλους πόσο Πολυκαλά ήταν και πήγε να δώσει εξετάσεις πολυκαλοσύνης αλλά παρότι γέμισε όλη την κόλα επιμελώς τής είπαν κοπήκατε γιατί σε αυτές τις εξετάσεις άριστα παίρνει μόνο η λευκή κόλα.
(Η Δεσποινίς Πολυκαλά είναι πεπεισμένη ότι η καρδιά της ΕΙΝΑΙ από πλαστελίνη γιατί αλλιώς δεν εξηγείται επιστημονικώς πως γίνεται η καρδιά της να έχει χάσει το σχήμα καρδούλας.)
ΥΓ1
Η Δεσποινίς Πολυκαλά συνέταξε μια μέρα δυο αγγελίες, στη μία έγραψε ζητείται δεξιά πλευρά κρεββατιού και στην άλλη έγραψε χαρίζεται ή ανταλάσσεται δεξιά πλευρά κρεββατιού για να είναι πιο σίγουρη.
ΥΓ2
Η Δεσποινίς Πολυκαλά κοιμάται πάντα στην αριστερή πλευρά του κρεββατιού και κάποιες λίγες φορές κοιμάται κατά λάθος στον καναπέ.
ΥΓ3
(Ή καθόλου.)
ΥΓ4
Για να ζήσει, η Δεσποινίς Πολυκαλά πουλάει στους περαστικούς τα τριαντάφυλλα που φυτρώνουν στα χείλη της κάθε φορά που σε σκέφτεται μακριά.
ΥΓ5
(Εύχεται σύντομα να μπορέσει να αλλάξει επάγγελμα.)
ΥΓ6
Η Δεσποινίς Πολυκαλά εύχεται να ήταν ολόκληρη από πλαστελίνη γιατί κάπου διάβασε ότι αν κόψεις την πλαστελίνη κομματάκια δεν πονάει καθόλου και αν την ενώσεις κολλάει πάλι γρήγορα.
ΥΓ7
Αν ήταν από πλαστελίνη θα μπορούσε να φτιάξει κι εσένα από πλαστελίνη και να σε κολλήσει επιτέλους πάνω της.
ΥΓ8
(Μεταξύ άλλων θα έφτιαχνε από πλαστελίνη και τη λέξη ΝΑΙ -και θα την ανάγκαζε κάθε τόσο να ξεπροβάλλει από το στόμα σου και να παντρεύεται τα μαλλιά της.)
ΥΓ9
Για την ιστορία, μια φορά κάποιος αποκάλεσε εκ παραδρομής τη Δεσποινίς Πολυκαλά Κυρία Πολυκακά, κι αυτή έγινε έξαλλη και τον διόρθωσε επίτηδες λέγοντάς του "ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΠΟΛΥΚΑΛΑ, κύριε Σκατογιαννίδη μου" -ενώ τον λέγανε Παπαγιαννίδη.
ΥΓ10
Η Δεσποινίς Πολυκαλά αν ποτέ γίνει Κυρία Πολυκακά δεν έχει ιδέα πως θα καταφέρει να απαντάει "πολύ κακά ευχαριστώ" γιατί ακόμη κι αν φωνάξει με όλη της τη δύναμη τη λέξη "κακά" δεν βγαίνει κανένας ήχος.
ΥΓ11
Μια άλλη φορά η Δεσποινίς Πολυκαλά ήθελε να αποδείξει σε όλους πόσο Πολυκαλά ήταν και πήγε να δώσει εξετάσεις πολυκαλοσύνης αλλά παρότι γέμισε όλη την κόλα επιμελώς τής είπαν κοπήκατε γιατί σε αυτές τις εξετάσεις άριστα παίρνει μόνο η λευκή κόλα.
(Η Δεσποινίς Πολυκαλά είναι πεπεισμένη ότι η καρδιά της ΕΙΝΑΙ από πλαστελίνη γιατί αλλιώς δεν εξηγείται επιστημονικώς πως γίνεται η καρδιά της να έχει χάσει το σχήμα καρδούλας.)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
