4 Σεπ 2015

Μεσόγειο.

...

Αγαπημένη μου ενιαία θάλασσα,
πόσο ίδια είσαι παντού
Αλλού θεόρατα ανοιχτή
αλλού κομμένη ως το γόνατο -
μα πάντα μία,
ομοούσια,
μια εννιαία μπλε ή κόκκινη κηλίδα.

Ούτε θα σου το συγχωρήσουμε κάποτε
Αλλά ούτε και θα σταματήσουμε να βουτάμε 
κι ας το είδαμε με τα μάτια μας πια
ότι δεν υπάρχει εμβόλιο για το νερό με το αλάτι
Κι ας το είδαμε με τα χέρια μας πια
Ότι μετά το μακροβούτι, στην επιστροφή προς τα πάνω,
(αν προς τα πάνω τέλος πάντων είναι η επιστροφή)
η επιφάνεια είναι πάντα μαρμάρινη.




...

25 Ιουν 2015

Αποζημίωση.

...



Ξεκρέμασες όλα τα παράθυρα από τους τοίχους
και στη θέση τους κάρφωσες
μια συλλογή από υπόγεια.
Το φως -που άπλετο έμπαινε παλιά-
πήρε ένα χρώμα πηχτό,
που γρατζουνάει,
ένα χρώμα σε σχήμα καρφιού.
Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το χρώμα -
ίσως απαξίωση.
Στην άκρη των βλεφαρίδων μου
ύφαναν το σπιτάκι τους
δυο παιχνιδιάρικες αράχνες.
Ένα είδος αποζημίωσης κι αυτό.





...

10 Απρ 2015

Γιατί δεν φεύγει το καράβι;



...


Γιατί δεν φεύγει το καράβι απ' το λιμάνι;
Είπαν θα φύγει το μεσημέρι
πριν τρία χρόνια
Και δεν έφυγε ακόμη
Το κορίτσι κάθεται στην πλώρη
κι αγναντεύει κουνώντας ένα αόρατο μαντήλι
χαιρετώντας έναν αόρατο κόσμο
που περιμένει να φύγει το καράβι

Γιατί δεν μας προειδοποίησε κανείς;
Γιατί δεν στερεύει η θάλασσα πριν φύγουμε;
Γιατί δεν στέλνει τα νερά της σταγόνα-σταγόνα
πίσω στον ουρανό;
Γιατί δεν ρίχνει μια βροχή ανάποδη
απ' το χώμα προς τα πάνω;

Αφού το ξέρουμε
πως φεύγοντας
δεν θα μείνει πίσω τίποτα να θυμίζει
πως απ' ό,τι υπήρξαμε
δεν θυμίζουμε τίποτα.
Κι αν ύπαρξη είναι να μην σε θυμάται κανείς;
Γιατί να φύγει το καράβι
αφού πάλι εδώ θα 'ρθει;

Κοίτα πόσο ίδια είναι
το κορίτσι και το καράβι
Το ξέρουν καλά πως οι άγκυρές τους
δεν σπάσανε ποτέ (τότε που έπρεπε)
Το ξέρουν καλά
πως οι άγκυρές τους αναστήθηκαν νωρίς.

"αντίο για πάντα"
"αντίο για πάντα" φωνάζουνε οι ταξιδιώτες
κι όμως "αντίο στο ποτέ"
γυρεύανε να πουν


22 Δεκ 2014

Αφού ξέρεις που είναι

...






Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου.
Αφού ξέρεις που.
Αφού ξέρεις.
Είναι.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν μου αγοράζεις ένα διαβατήριο
να με πετάει κατευθείαν στο στόμα σου;
Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν έχει δεύτερη οδοντόβουρτσα
το ποτηράκι;

Αφού ξέρεις που κοιμάμαι.

Γιατί δεν μαστιγώνεις
τα σκαλάκια της πολυκατοικίας
ανεβαίνοντας έστω με την πλάτη -
έστω να μοιάζει πως φεύγεις παρά έρχεσαι
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο
αφού να φεύγεις είναι εύκολο
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν ξέρεις που κρύβω τα σεντόνια μου;
Γιατί πετάω κάθε βράδυ τα χρωμοσώματα
να περάσει να τα πάρει ο δήμος
με τα ψεύτικα τα χαλασμένα τα απορριματοφόρα
τα τόσο μικροσκοπικά που δεν λειτουργούν,
που δεν χωράνε ποτέ
την επιθυμία μου να μην ήξερες που είναι το σπίτι μου -
όσο κι αν την αφήνω κάθε βράδυ
στην άκρη του δρόμου
σε μια σακουλίτσα.

Μακάρι να μην ήξερες που -αλλά ξέρεις-
που είναι το σπίτι μου.

Δεν μπορώ να ξέρω
ότι ξέρεις που είναι το σπίτι μου
κι ότι στο συρτάρι της κουζίνας δεν έχει ούτε ένα κουταλάκι
που να ανακάτεψες το πρωί τη ζάχαρη
στο φλυτζανάκι που φυλάω τα μάτια μου.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν έρχεσαι μ' ένα καροτσάκι
να βγάλεις μια βόλτα
τα παράλυτα όχι σου;


...

16 Νοε 2014

Εικόνισμα

...



Όσο τα σύννεφα παραμένουν ακούρδιστα
θα περιμένω εκείνη τη βόλτα. 
Ο ουρανός
θα ψαλιδίζει τη βροχή σε κομμάτια, 
θα τη ρίχνει, όχι σαν στάλες,
σαν να είναι σκοινιά περισσότερο - 
να πιαστείς απ' τη βροχή, 
ν' αναρριχηθείς χαμηλά, 
στο κάτω μπαλκόνι 
των χεριών μου

(Στα χέρια μου θα φυτρώνουν φωτίτσες

Θ' ανάβω κεράκια, κεράκια, συνεχώς κεράκια 
σαν να 'χει γενέθλια η απουσία,
σαν να 'ναι το σώμα σου εικόνισμα)

Θ' αποκοιμιέσαι πάνω 

στα δαχτυλικά μου αποτυπώματα. 
Θα είναι κάθε απόγευμα Κυριακή,
μια Κυριακή απόγευμα,
όλα τα απογεύματα μια Κυριακή απόγευμα. 

Κι εγώ θα περιμένω εκείνη τη βόλτα


...




10 Νοε 2014

Ένα μικρό μικρό τίποτα.

...






Αυτό το τόσο μικρό τίποτα, το τιποτάκι - που βρέχεις λίγο βαμβάκι, τοποθετείς πάνω του λίγες φακές και σε δυο μέρες ξεπετιούνται πράσινα βλασταράκια. Ή το άλλο. Αυτό που κάθε μέλλοντας είναι συντελεσμένος και κάθε παρελθόν οριστικά αγίνωτο, ασυντέλεστο, ένα παρελθόν που εκκρεμεί - αν είναι ποτέ δυνατόν; - και κάπου στο βάθος ένας άνθρωπος. Γυρνάς να τον κοιτάξεις να φεύγει - καθώς απομακρύνεσαι - και σε κοιτάζει κι αυτός, αλλά με την πλάτη του, και του φωνάζεις να γυρίσει από την άλλη για να τον δεις από μπροστά.

Και γυρίζει.

Και είναι και πάλι πλάτη.





...













Μακριά σου πονάνε μέχρι και τα χρώματα.









5 Αυγ 2014

32 Δεκεμβρίου.

...



Κάποια στιγμή έρχεται μια μέρα που δεν έρχεται ποτέ.





32 Δεκεμβρίου, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΣΣΛΙΝ, εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

H μέρα που δεν ήρθε ποτέ ή που δεν ήρθε ακόμη ή που κράτησε παραπάνω από το κανονικό. Ιστορίες για όλες τις πράξεις της αγάπης – και κυρίως για τον πολλαπλασιασμό (μα και την απαραίτητη διαίρεση). Ήρωες που είναι ελάχιστα ήρωες και περισσότερο ευάλωτοι αληθινοί άνθρωποι που μία βρίσκουν και μία χάνουν το νόημα. Μπαμπάδες, κόρες, μαμάδες, γιοί, αγάλματα, αναπόδραστοι δεσμοί και αιώνιοι έρωτες, σουρεαλισμός και σκοτεινό χιούμορ, όλα τα “ποτέ πια” κι όλα τα “για πάντα” μας, όλα γραμμένα με λέξεις που άλλοτε λάμπουν σαν δύο ήλιοι κι άλλοτε τρεμοπαίζουν σαν φωτάκια νυκτός.  

Προσοχή: στο βιβλίο γίνεται σαφές μια κι έξω ότι ο έρωτας όλα τα νικά εκτός αν δεν τα νικήσει, ενώ αποκαλύπτεται και το μυστικό να μην πεθάνεις ποτέ (αλλά δίνονται και δύο εκδοχές για το τι θα βρεις στον Παράδεισο, αν τελικά δεν τα καταφέρεις). 

O Αχιλλέας Κυριακίδης έγραψε για το βιβλίο:

"Η 32α Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα όλων όσα δε χωρούν να εορταστούν στη διάρκεια του Γρηγοριανού ή, πόσο μάλλον, του Ιουλιανού ημερολογίου: της Λήθης, της Ανηφορικής Θάλασσας, των Αποφάσεων Που Δεν Πάρθηκαν, του Θνητού Υπέρ-Ήρωα, της Δωρεάν Συγγνώμης, των Περαστικών, του Τρόπον Τινά, του Αρχείου noima.doc,  του Ενικού Πλήθους, του Αδέσποτου Γέλιου, της Ανέκδοτης Πολαρόιντ, του Ήχου Που Κάνει το Φεύγω Όταν Αυτός Που Λέει Φεύγω Το Εννοεί, της Εγγαστρίμυθης Πόλης, της Σελίδας 287, της Ντροπής, των Κουρασμένων Αισθημάτων. Επίσης, είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Συγγραφικής Ασυλίας: όλα τα άτακτα ταλέντα, όπως η Κατερίνα Έσσλιν, παίρνουν σβάρνα τους παιδότοπους του χρόνου, καταλύουν φραγμούς της λογικής και στερεότυπα, και τραμπαλίζονται με χάρη σ’ ένα μαγικό μεταίχμιο. Δεν είναι τυχαίο ότι, στις 32 Δεκεμβρίου, κανένας όσιος δε μαρτύρησε ποτέ."

Και μια προειδοποίηση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ίσως νιώσετε ότι κάθε μία από τις ιστορίες του βιβλίου χωριστά είναι κατά 15% ίδια με την αμέσως προηγούμενή της και κατά 85% ίδια με την αμέσως επόμενη. Απενεργοποιήστε τα κινητά σας και απόλαυστε το. Όλες οι ιστορίες (και όχι μόνο του βιβλίου) είναι έτσι κι αλλιώς η ίδια ιστορία γραμμένη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. 










...

10 Ιουλ 2014

Γλυκαιμικός δείκτης.

Κανονικά τα μάτια μου θα έπρεπε να έχουν στομάχι. Τώρα πώς θα μεταβολίσουν ό,τι έχουν καταπιεί; Πώς καίγεται όλο αυτό το θεόρατο αόρατο κενό; Πώς χωνεύονται όλες εκείνες οι φωτογραφίες που δεν βγάλαμε ποτέ, από τα χρόνια που έπονται, όλα εκείνα τα φιλιά που αφού έσπασαν τα οστά τους μετά κάποιος ξέχασε να τους βγάλει τον γύψο;

Όπου σε περιμένω να έρθεις είναι σαν να απαντάς θετικά σε μια πρόσκληση που σου ζητάει να φύγεις.

Βουτάω τα δάχτυλα της ανυπομονησίας μου βαθιά μέσα στο δέρμα σου, θέλω να τα γλείψω -λες και είσαι παιδική τούρτα γενεθλίων. Σου αγόρασα δώρο μια μικρή θάλασσα ωστόσο.

Τη δίπλωσα προσεκτικά στην αγκαλιά μου να στη φέρω -και για κορδέλα έδεσα γύρω της την αναπνοή μου. Μου ζήτησες να τη γυρίσω πίσω στο μαγαζί που πουλάνε θάλασσες, να σου φέρω μια λιγάκι πιο στενή. Θα πνιγόμασταν μου είπες σε αυτήν: ήταν φαρδιά, ξεχειλωμένη. Ρώτησα - δεν είχαν άλλο μέγεθος μου είπαν. (Οι στενότερες τελειώνουν γρηγορότερα, έχουν ζήτηση, είναι ασφαλέστερα τα μακροβούτια στην άμμο, έξι μέτρα πριν καν σκάσει το κύμα. Μπορείς να κολυμπάς για χρόνια. Χωρίς τίποτα να βαθαίνει.)

Σου αγόρασα δώρο κι έναν ουρανό σε νούμερο EXTRA LARGE  - να χωράει τον κανονικό. (Είναι μικρός ο κανονικός για σένα, θέλω να έχεις μεγαλύτερον. Εσύ, όμως, μόνο, μην τον δανείσεις. Και στον χαρίζω χωρίς κανένα αντάλλαγμα.) Αν κοιτάξεις στο υπόγειό του, έχει τσουβάλια με μεταχειρισμένα σύννεφα. (Αγνόησέ τα.) Να πατάς μόνο τον διακόπτη που λέει ΟΝ. (Πρόσεχε. Στο OFF κλείνει ο ήλιος και η μέρα είναι πάντα Δευτέρα.) Να πατάς μόνο το ΟΝ.

ΥΓ1
Προσπαθώ με τη φωτογραφική μου αμηχανία να απαθανατίσω τους ήχους σου. Δεν μου αρκεί να φωτογραφίσω εσένα να χαμογελάς στις κορνιζούλες τής μνήμης μου. Θέλω να φτάσω στα σπλάχνα του γέλιου σου, να φωτογαφίσω αυτό που σου είπα -τον ήχο του. Πώς να φωτογραφίσεις ήχο;

ΥΓ10
Όλες σου οι λέξεις κατάπιαν φως -σαν φιλμ.

ΥΓ45
Και δώσαν σκοτάδι.

ΥΓ312
Θέλω να εφευρεθεί ένας νέος λόγος. Ο προφορικός μπαίνει στα αυτιά σου. (Ακούγεται.) Ο γραπτός στα μάτια σου. (Διαβάζεται.)

ΥΓ876
Ποιος λόγος μπαίνει στην καρδιά σου;


Θέλω να ηχογραφήσω ένα-ένα τα φιλιά που δεν μου έδωσες ακόμη. Ο ήχος τους θα έχει ένα λυπημένο χρώμα που όμως καταφέρνει πάντα και γελάει πλατιά -σαν το κίτρινο ας πούμε ή το ροζ.

...

Τα νυχτικά των ανθρώπων.

...




Τα νυχτικά των ανθρώπων
κάθε πρωί
με τα σκυμμένα κουμπάκια
να περιφέρονται πάνω κάτω
στον διάδρομο

θυμίζοντας τα σπίτια τους
που ποτέ δεν θα δω.

Γιατί να βλέπω
τι φοράνε σπίτι τους οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που τους κρατάνε στη ζωή
απ' το στρίφωμα

Γιατί φοράνε φτηνές ρομπίτσες;
Γιατί να βλέπω
πάνω κάτω στον διάδρομο
τι έχουν στην τράπεζα
οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που κάθε βράδυ τούς τη χαρίζουν
και μένουν φορεμένα ως τη μέρα
που περνάει

σαν πρωινή νοσοκόμα

που τους τυλίγει έναν έναν
χωριστά
όλους μαζί
σαν ανθοδέσμη

μ' έναν επίδεσμο
στη θέση της κορδέλας



19 Φεβ 2014

Πριν μετά.

...



Ίσως αυτά
μετά το πριν
να είναι όλα

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Το να γνωρίζει ο νους
πως μέρη δεν υπάρχουν
Μόνο άνθρωποι
που κάπου σε πηγαίνουν

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Μια ανηφόρα
που σε βγάζει χαμηλά

Το να στερείσαι
διαρκώς
Όποιον δεν γνώρισες ακόμη

Το ν΄ απαιτεί η ψυχή
αδιάκοπη
συγνώμη
Για μία πράξη που δεν έγινε ποτέ


...



28 Ιουν 2013

Γαμ. ή Ο μισός βέσπα; Ποιο βιβλίο θα γεμίσει άμμο;

...




















Με χαρά είπα ναι, μεγάλο ναι, στρογγυλό και καλοκαιρινό, στην Εύη Γεωργίου, απαντώντας στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις της για το ιδιαίτερο μπλογκ της All things you are.




Το Γαμ. και Ο μισός βέσπα θα χαρούν να χωθούν στην ψάθινη τσάντα ή στο σακίδιο που βάζετε τις ρακέτες σας. 

ΥΓ1
Το καλοκαίρι καλοκαίρι είναι. Θα περάσει. (Όπως όλες οι γρατζουνιές.) Όχι ότι ως τότε κοιμάμαι (πρόκειται για οφθαλμαπάτη). 

ΥΓ2
Λίγο καιρό πριν, συμμετείχα στο πρότζεκτ "Δέκα ερωτήσεις" της Ιλιάδας Ευαγγελίας Koθρά, που ανέβηκε στο εξαιρετικό μπλογκ της Living Postcards (το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά του ελληνικού ήλιου αλλά επιλέγει τη φωτεινή). Ιδού και αυτό:



Φιλί, αγκαλιά, βατραχοπέδιλο.













14 Ιουν 2013

Αγάπη Α.Ε.

...

Ο πόνος άνοιξε εργοστάσια.
Κατασκευάζει σιωπές.
Συσκευάζει κραυγές.
Πάνε καλά οι πωλήσεις.

Ο πόνος άνοιξε αντιπροσωπείες.
Καρφώνει παλάμες.
Ξιπάζεται.
Γιορτάζει εγκαίνια σε κάθε εγώ.
(Εγώ πονάω
Εσύ πονάς
Αυτός πονάει
Εμείς πονάμε
Εσείς πονάτε
Αυτοί πονούν)

Και κάπου δίπλα εκείνη,
γυρισμένη πλάτη,
αδιάφορη,
σαν απολυμένη εργάτρια,
ένα γραφείο παραπόνων,
ένα θλιβερό κτήριο,
μια ανώνυμη εταιρία.





...

7 Ιαν 2013

Υδροχόος.

...




Κάπου ανάμεσα
στον ζυγό και τον ιχθύ
γιορτάζει κι ο καρκίνος

Δεν είναι σαν το καρκίνο των οστών
- ή του πνεύμονα -
δεν κολλάει στα νύχια

Ας τον πούμε εγώ
Ας τον πούμε καρκίνο της αξιοπρέπειας
Ας τον πούμε ποτάμι
που στα νερά του επιπλέει
ένα αδέσποτο μπλουζάκι



...
 

28 Αυγ 2012

Γαμ.

Σύντομα σε όλα τα βιβλιοπωλεία...







Γαμ. δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και ποτέ παρά μόνο κάθε νύχτα στις τρεις και πέντε τα ξημερώματα, τότε που η λέξη γαμώτο τρώει μια τσεκουριά και σπάει στα δύο. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα 57 του Γαμ. (που πρόκειται να κυκλοφορήσει αρχές Σεπτεμβρίου, από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ).

Το Γαμ. είναι είκοσι τέσσερα "μυθιστορήματα του ενός λεπτού" που συμφιλιώνουν τη γλύκα της ζάχαρης με το ξινό του λεμονιού. Μετά το βιβλίο "Ο μισός βέσπα" από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ, η Κατερίνα Έσσλιν επιστρέφει με το χρονόμετρο στο χέρι: έχετε ένα λεπτό, για να απεξαρτηθείτε από τον ψυχαναλυτή σας, να αλλάξετε φύλο στον αγαπημένο σας σκηνοθέτη, να ερωτευτείτε, να πεθάνετε, να παντρευτείτε, να πεθάνετε (το είπαμε αυτό), να μάθετε αγγλικά ή πώς να γράφετε ερωτικές επιστολές.

ΥΓ
Αν δεν γνωρίζετε ανάγνωση, μικρό το κακό. Το βιβλίο αυτό θέλει περισότερο να το αισθανθείτε, παρά να το διαβάσετε.


Ο Αχιλλέας Κυριακίδης, γράφει για το βιβλίο:

Αναγνωστών, Νόσος των:
Εδώ, ακριβώς αντίθετα απ’ ό,τι ισχύει στη Νόσο των Δυτών, ο ασθενής προσβάλλεται όταν καταδυθεί γρήγορα σε κάποιο βιβλίο και αναδυθεί αργά, εκβάλλοντας φυσαλλίδες απόλαυσης και ανεπίπλαστους βορβορυγμούς αναγνωστικής ηδονής.

Ιδιαιτέρως επικίνδυνο βιβλίο εν προκειμένω θεωρείται το ανά χείρας, καθώς σε όλους ανεξαιρέτως τους πρώτους πειραματικούς αναγνώστες του εμφανίστηκε το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της νόσου: ένα γέλιο που ξενερίζει, αφήνοντας βαθιά από κάτω του ναυάγια εκλεκτικής σοβαροφάνειας και στρώματα μελαγχολίας βυθού.

Τρόποι αποφυγής της νόσου είναι να καταδυθεί ο αναγνώστης ως Μισός Σκάφανδρο, αφήνοντας το άλλο μισό του να παραδοθεί κυριολεκτικώς απνευστί στις μεσμεριστικές θεουργίες της συγγραφέως και στα δαιμονικά και δαιμονιώδη τερτίπια μιας γλώσσας που, ακόμα και με λέξεις ατελείς, ημιτελείς, συγκεκομμένες (γαμ. κ.ά.), την κάνει τη δουλειά της μια χαρά και κόκαλα τσακίζει.



http://www.missbloom.gr/living/books-and-gadgets/7957/articles/diavazoyme-to--gam--tis-katerinas-essli/article.aspx


http://akamas.wordpress.com/2012/10/12/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD-2/


11 Απρ 2012

Απόσβεση.

...


Μόνο χειμώνες κολλητά σαν χαλκομανία ο ένας πάνω στον άλλο.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο υδρογόνο δύο στο νερό.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι καλοκαιρινούς μήνες ενδιάμεσα (να επισκευάζεται το χιόνι).
Χρειάζεσαι οξυγόνο (να επισκευάζεται η αναπνοή).

Μόνο γέννες κάτω από το χώμα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο τριαντάφυλλα στα βάζα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι να κεντάς απουσίες (να επισκευάζεται το αντίο).
Χρειάζεσαι μαργαρίτες (να μαδάς τις επισκευές).



ΥΓ1
Το ποιήμα είναι ασθενοφόρο - δεν είναι φάρμακο. Όμως οφείλει να μείνει κολλημένο στην κίνηση - να μην ανάψει τη σειρήνα. (Το να γιατρεύει δεν περιλαμβάνεται στις επείγουσες δουλειές ενός ποιήματος. Ούτε το να προειδοποιεί.) Ωστόσο, προτείνω, αν έχετε οποιαδήποτε ψυχική γρίπη, πονοκέφαλο ή συναισθηματικό βήχα, αντί για αντιβιοτικό, ντεπόν, ή σιρόπι αταράξ, πάρτε ένα ποτήρι νερό και καταπιείτε γράμμα-γράμμα
ένα ωραίο ποίημα. (Το νερό δεν χρειάζεται να είναι καθαρό, μπορεί να είναι και λασπόνερο.) Η χημική αντίδραση του ποιήματος με τα χρωμοσώματα μιας πληγής "περνάει" όλα τα φίλτρα του Σωκράτη, σχετικά με το Αληθινό, το Καλό και το Χρήσιμο. (Προειδο-ποίηση: καταπίνοντας τα γράμματα, τα ωμέγα θα σκαλώσουν στον λαιμό σας και πιθανόν να σκοτώσουν σύμπαντα τα άλφα. Μην νευριάσετε -ο θάνατος γιατρεύεται. Πάσχα έρχεται.)

ΥΓ2
Είκοσι αυγά κατά προτίμηση βιολογικά.
Δυο φακελάκια κόκκινη βαφή.


8 Απρ 2012

Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;

...

Φοβάμαι μην η λέξη τέλος μείνει έγκυος (ή η λέξη χαρά μείνει παρθένα).






...

















(Μην ανησυχείς, λόγω Πάσχα είναι. Πες τρεις φορές θανάτω θάνατον πατήσας και θα δεις θα σου περάσει.)


...

26 Μαρ 2012

Δούρειος ίππος.

...


Ίσως μοιάζουμε.
Ίσως κι εσύ σκέφτεσαι. Πως. (Πως τα πάντα.)

Ίσως μια μέρα είπες δυο φορές και δυο καιρούς και μετά έζησα εγώ καλά κι εσύ καλύτερα. Ίσως μπερδεύεις κι εσύ τους ενικούς και τους πληθυντικούς, σαν απαίδευτο παιδί - ή ίσως γεννήθηκες όλες οι ηλικίες μαζί, την ίδια μέρα.

(Ίσως γράφεις στίχους ή δεν ξέρεις καθόλου γραφή, ίσως με διαβάζεις κάθε μέρα ή δεν έμαθες ποτέ ανάγνωση.)

Ίσως μια μέρα σκέφτηκες για τους ανθρώπους πως όλοι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι που πάνω τους έχουν μικρές μικρές πληγές και πως εσύ είσαι απλά μια πληγή που πάνω της έχει μικρούς μικρούς ανθρώπους.

ΥΓ1
Θέλω να φιλήσω τον ενικό σου.
Από την άλλη ο ενικός σου είναι δούρειος ίππος.
(Από την άλλη το ίδιο είναι και η επιθυμία μου.)

ΥΓ2
Μέσα στη θεόρατη καρδιά σου κρύβονται μικρά μικρά κομματάκια του εαυτού σου, που στόχο έχουν να κοροϊδέψουν πανούργα όποιον θέλει να σε γυρίσει ανάποδα - λες και είσαι άδεια μπλούζα.



...

21 Μαρ 2012

Παγκόσμια μέρα απλοποίησης.

...


Έρχονται και χτυπάνε το κουδούνι και μετά εσένα και μετά το κουδούνι. Λένε το μυστικό είναι να κόβεις προσεκτικά γύρω γύρω τους ανθρώπους λες κι αυτοί έχουν περίγραμμα, σαν χαρτοκοπτική λένε, να πετάς το μέσα και να κρατάς μόνο το περίγραμμα. Λένε πως οι μπαταρίες σου έχουν δυο θετικούς μόνο πόλους, ελαττωματικούς, πως ο χρόνος κυλάει καλύτερα όταν τα χριστούγεννα πέσουν πάνω στο πάσχα και τρακάρουν μετωπικά το καλοκαίρι και τα λοιπά. Συμβουλεύουν να ποτίζεις συχνά όποιο τραύμα φυτρώνει σαν ζιζάνιο στον κήπο σου ή ανάμεσα στα λουλουδάκια της φούστας σου. Βάζουν λίπασμα στα δάκρυα, δίνουν σχήμα μπαλόνι στην καρδιά σου, σαν ψυχικές εγκυμοσύνες ή υγιώς ανάπηρα (σαν πατερίτσες που έβγαλαν πόδια).

Λένε κι άλλα - πως μια μέρα θα σε αγκαλιάσει κάποιος τόσο δυνατά που από κάθε πόρο του σώματός σου θα πεταχτεί κι από ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος καινούργιος (εσύ), ένας άνθρωπος παλιός (πάλι εσύ), κι όλα τα τόσα εσύ τα εγώ -τι αμέτρητοι που είναι οι άνθρωποι! Είναι -λένε- η στιγμιαία πίστη πως ήρθε κάποιος από ίδιο υλικό, κοινή πάστα, κοινή ρίζα, δυο σώματα ένοικοι (σε μια υπόγεια ψυχή ρετιρέ) - ή κάτι τέτοιο, κάποιος, κάποιος που κάνει τις λέξεις ικανές να καταπίνουν ψαλίδια, ξυράφια, γυμνά καλώδια, πρίζες, σοκολάτες και φωτιές - ή κάτι τέτοιο. Τίποτα τέτοιο. Λένε πως υπάρχουν δύο συναισθήματα, ξεχωριστά, η αγάπη και ο φόβος, πως δεν υπάρχει φόβος που αγαπά ή αγάπη που φοβάται - ή πως υπάρχουν. (Ή, πως, υπάρχουν.)

ΥΓ1
Όποια λέξη σκίσει στα δύο τη διπλανή της, μια πεταλούδα θα ζήσει για πάντα.

ΥΓ2
Αυτά, αυτά και άλλα, λένε, τα ποιήματα που αλέθονται στο κεφάλι μου, στο μπλέντερ μου, ή κάτω απ' το σεντόνι μου. (Τα ποιήματα.) Που στάζουν από το πέος μου στο πληκτρολόγιο και πίσω, στο πληκτρολόγιο και πίσω. Δεν έχω πέος. Όσα πέη κι αν βγάλω το ποίημα δεν βγάζει αλάρμ. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποίημα -να μην προειδοποιείς.


Λένε τόσα τα ποιήματα, τα μπλεγμένα ανάμεσα στα μαλλιά μου, που σκοντάφτουν στην ανάσα μου, που στο στόμα σου θέλουν να νοικιάσουν μια γωνιά (ή μια αγωνία), πως η ποίηση ή δεν επείγεται καθόλου επί γης ή πως με βία βιάζεται -ή ίσως πως ποίημα που δεν βιάζεται, δεν μπορεί και να βιάσει. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποιήμα.


Να μην ξέρεις ανάγνωση.




...

19 Μαρ 2012

Εργοστάσιο.

...


Υγρά παντού, ανθρώπινα
εξέχουν στα συρτάρια
κεφάλια δύο πάνω κάτω
αντρικά.

Το εργοστάσιο έκλεισε προχτές.
Μα λειτουργεί κανονικά.

Χημεία παράγει
αίμα αντλεί
αναπνοή
τον ήλιο στερεώνει στα καρφιά του
κατασκευάζει αύρια
και βάζει πεζοδρόμια
χείλη δύο πάνω κάτω
γυναικεία.

(Οι μηχανές αμήχανες δουλεύουν
Μα λειτουργεί κανονικά το σ'αγαπώ
τον λάθος διακόπτη όταν κλείσεις
και στο προαύλιο το σώμα μας χωρίσεις
Σώματα δύο πάνω κάτω
εφεδρικά.)

Κενό γεμάτο, το κυρίως προϊόν
μικρή η ανάγκη να το αδειάσεις.
(Το εργοστάσιο άνοιξε προχτές
Του τίποτα την πόρτα.)


...

18 Μαρ 2012

Εμού της ιδίας.

...


Ώρες και χρόνια χτυπούσα για ν’ ανοίξεις,
τώρα ανοίγω έλεγες, με τη γλυκιά φωνή σου,
χτυπούσα, ανοίγω, τώρα ανοίγω.
Κι όταν τα δάχτυλα καρφώθηκαν στο ξύλο,
και παραμέρισε η πορτούλα για να μπω,

Εγώ.
Εμένα είδα.

Εγώ μπροστά και πίσω από την πόρτα,
ελπίδα να μου δίνω, τώρα ανοίγω,
εγώ φορώντας στις χορδές μου τη φωνή σου,
Ανοίγω
να μιμούμαι πως μου λες.



...

17 Μαρ 2012

Ορατών τε πάντων και αοράτων.

...


Κάποιοι χώνουν τα χέρια τους μέσα στις λέξεις μου και στειρώνουν τη μήτρα τους.

(Κάποιοι μετατρέπουν τις λέξεις μου από μονοκατοικίες σε τριώροφα.)

Κάποιοι ηχογραφούν τα νοήματα - πάτάνε ρεκ, μετά πλεϋ.

(Κάποιοι τα ηλεκτροδοτούν.)

Κάποιοι πετάνε στα σκουπίδια τη "μητέρα" τους, τα φρούτα, και τα τραγούδια - πριν ωριμάσουν.

(Κάποιοι πετάνε σαν σούπερ ήρωες.)

ΥΓ1
Είμαι πεπεισμένη ότι μπορείς να γονιμοποιήσεις ακόμη και χώμα - σαν κι αυτό που στάζει από το ξεχειλωμένο βλέμμα μου, όταν έχω καιρό να σε δω. (Και έχω πολύ καιρό να σε δω, δευτερόλεπτα, η αναμονή έβγαλε χνούδι.)

ΥΓ2
Σκέφτομαι (πως αν η αγάπη έπρεπε να είναι αντικείμενο, πράγμα, ή τέλος πάντων κάτι απτό, δεν θα ήταν ούτε χαλίκι ούτε κεφαλάκι καρφίτσας).

ΥΓ3
Για να χωρέσεις ένα βουνό (δεν θα ήταν χαλίκι ούτε κεφαλάκι καρφίτσας) σε μια οπή, πρέπει αυτή να είναι βαθιά, γενναιόδωρη, ανοιχτή, να την έχει ανοίξει ένα τίμιο και δύσκολο μαχαίρι (όχι σαν κι αυτά τα πλαστικά του πικνίκ).

ΥΓ4
Αυτοί που μετατρέπουν τις μονοκατοικίες σε τριώροφα ξέρουν ότι μόλις περάσεις ένα θεόρατο βουνό από μια μικρή κουμπότρυπα, ράβεις την οπή προσεκτικά και δεν ξανασκίζεται ποτέ. (Γι'αυτό φοβούνται το ποτέ. Μην απελευθερωθούν ολοκληρωτικά.)


Δεν γνωρίζω καμία άλλη λέξη που να θέλει και να μπορεί να βγάλει ορόφους, μπαλκόνια, υπόγεια και σοφίτες, όσο η λέξη δύο.





<3



...

4 Μαρ 2012

Φανουρόπιτα.

...


Πέρασα το βράδυ στην εντατική. Έπεσε το όνομά σου από την καρδιά μου στο πάτωμα και γέμισε τέσσερα κατάγματα. Εγώ το πήρα αγκαλιά κι άρχισα να τρέχω, αλλά αυτό έσταζε ανάμεσα από τα δάχτυλα μου, έχανε χρόνια, τον τόνο του (στον δρόμο κίνηση, το γνωστό μπαρ κλειστό, λυπημένες πέτρες να βγαίνουν απ' τα μάτια μου, μεγάλες σαν βράχοι). Αργήσατε μου είπαν, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά το βλέπετε κι εσείς, στράβωσε το ν, ίσιωσε το τελικό σίγμα - δύσκολη περίπτωση. Κοιμήθηκα στο πλάι του το βράδυ να μαζεύω τις ανάσες του που γλυστρούσαν από τα σκεπάσματα προς το ταβάνι. (Έκαναν ό,τι μπορούσαν μου είπαν. Μπορούσαν λίγα. Το σκίσαμε εγκάρσια με μαχαίρι, να το εγχειρήσουμε είπαν, αλλά μέσα στην πληγή είχε κρυμμένες παλιές πληγές που ανέπνεαν ακόμα και το ξαναράψαμε.) Τα κατάγματα μου τα τύλιξαν και μου τα έδωσαν όσο πρόχειρα σου δίνουν ένα ξανθό μωρό ή ένα κομμάτι κεϊκ. Φύγαμε. Στον δρόμο κάποιος με ρώτησε τι ώρα είναι και του απάντησα ότι η ώρα είναι ξαπλωμένη στο υπόγειο, αλυσοδεμένη, ντυμένη με ένα κίτρινο λυπημένο φορεματάκι. Α, ευχαριστώ μου είπε, και μου έκοψε ένα κομμάτι από την ακρόπολη - μην τύχει και πεινάσω. Άκου. Το όνομά σου μπορεί να πέθανε μέσα στο στόμα μου, όμως από την καρδιά μου θα χρειαστείς κομπρεσέρ για να το αφαιρέσεις.

ΥΓ1
Κάποια ονόματα έχουν την ιδιότητα να είναι κύρια. Εξημερώνουν τα χυδαία, αθωώνουν τα σκούρα χρώματα, παίζουν όλη μέρα μουσική - και πυροβολούν το μυαλό στο στόμα. (Μην ξανάρθετε μου είπαν. Δεχόμαστε μόνο επέιγοντα περιστατικά και το δικό σας είναι γλυκό σαν μέλι.)


ΥΓ2
1 φλυτζάνι λάδι
1,5 φλυτζάνι φρουκτόζη
5 πορτοκάλια τον χυμό
ξύσμα από ένα πορτοκάλι
1 φλυτζάνι σταφίδες
3 φλυτζάνια αλεύρι
2 κουταλάκια μπεϊκιν
1 κουταλάκι κανέλα
λίγο μοσχοκάρυδο

ΥΓ3
Από που είστε; Από την Αθήνα. Ωραία η Αθήνα. Παντού είναι ωραία αν είναι ωραία. Θέλετε να πάμε μια βόλτα εδώ γύρω; Θέλω. Σας έχω πάρει αγκαλιά με θέα τη θάλασσα; Όχι, αφού τώρα με γνωρίσατε. Εντάξει. Εντάξει.


...

2 Μαρ 2012

Το αντίθετο.

...


Με θάβεις βαθιά
Στον πάτο τού υδρογόνου
Δένοντας κόμπο το σκοτάδι
με το πρόπερσυ.

Σελίδες δώδεκα με τέσσερις ρωγμές
(Μια στον βορρά και τρεις στη δύση)
κεντούν βιβλία με αόρατη βελόνα
(Τι κι αν αφήσαμε τα χέρια, λες
τα χέρια να κρατάνε, άλλο δεν ξέρουν)

Πετάει βαθιά στο χώμα ακόμη το πουλί
Σπόρο στο φόρεμα το κόκκινο, φυτεύει
Βρέχει λεκέδες, λαβωματιές, love or ματιές
Φυτρώνουν άνθρωποι στη νέα μου αυλή
Και μετά μένεις.

Δεν είχα στα μέρη του λόγου, πάει, ποτέ
(στα μέρη του λόγου που φεύγουν όσοι μένουν)

Εύφοροι φράχτες
με γύρω γύρω ξύλινη αυλή.




...

28 Φεβ 2012

Καθόλου αγία γραφή.

...

Η ραφή στην πλάτη
είν' απ' την πληγή που αφήνει
η πτώση
Ποτέ η αιτιατική σου
Πάντα η γενική σου
Η πτώση κάθε γράμματος
από τον τρίτο όροφο.

Ποιος το λέει το δεν υπάρχει
παρθενογένεση;
Γονιμοποιείς κάθε μου λέξη
χωρίς καν να την αγγίξεις.
Ίσως ακόμη και γι'αυτό

Πρώτα
παραγεμίζεις κάθε μου πληκτρολόγιο
με ποιήματα μεγέθους νούμερο δύο
(Όλα δύο-δύο πηγαίνουν
Ένα-ένα δεν πάει τίποτα)

Μετά ξεγεννάς
τον ουρανό.


...

8 Νοε 2011

Γενική καθαριότητα.

...

Πόσο τακτοποιημένα είναι όλα, το στόμα σου δεμένο πάνω στο δικό μου με μικρά μικρά κομπάκια, οι παλάμες μου ραμμένες πάνω στο ζεστό πρόσωπό σου, όλος ο Νοέμβριος σκορπισμένος σαν σκόνη κάτω από το κρεβάτι.

ΥΓ1
Δεν θυμάμαι καθόλου που έχω βάλει το προηγούμενο καλοκαίρι, ίσως στο κάτω συρτάρι, εκτός αν έπεσε από το πάνω ράφι και πλάκωσε τον Δεκέμβριο. (Σκύβω πίσω από την τηλεόραση να δω αν ίσως γλύστρησε εκεί, όμως κάνει παράσιτα το τέλος Αυγούστου.)

ΥΓ2
Το μυαλό γεμάτο πεταμένα ρούχα, τα μάτια ντυμένα μακρυμάνικα, το υπόγειο όλο κούτες με όνειρα που αρνείσαι να πετάξεις: "για όταν αλλάξει ο καιρός".

ΥΓ3
Στην δεξιά άκρουλα των χειλιών σου κρέμεται ένα ξεχαρβαλωμένο φιλί (ένα φιλί που πριονίζει με ορμή τους πάγους γύρω από το στόμα μου -σαν ήλιος με δοντάκια). Πεισμώνω. Βάζω χριστουγεννιάτικα φωτάκια γύρω γύρω από τα όχι σου κι αυτά λάμπουν σαν ναι.


Χρόνια πολλά :-)

http://www.youtube.com/watch?v=_k8vtbJxOdw&feature=player_embedded#!

...

22 Οκτ 2011

Εκ γενετής.

Σαν ανεπιθύμητα χόρτα
Χώνεις τα χέρια σου στον λαιμό μου
Και ξεριζώνεις κάθε μου λέξη

Εκ γενετής τυφλό
Κάθε λεπτό
Το στόμα μου χωρίς το δικό σου

Κουράστηκε η κάθε εγκυμοσύνη
Που σπέρνει η εικόνα σου
Στα πεζοδρόμια της σκέψης μου

Άρχισε η περίοδος των εκτρώσεων
"Να το ρίξουμε γιατρέ το σ'αγαπώ"
Θα βγει εκπτωτικό


...

9 Οκτ 2011

Σκάκι.

Οι λέξεις είναι μια κάποια λύση. Σίγουρα όχι η πιο εύκολη.

Με οδηγούν στο να γίνομαι η ίδια μια λύση, αλλά –σχεδόν κατά κανόνα- μια δύσκολη λύση. Και ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση;

Ρυθμός... Μαθηματικά... Αυτά σκέφτομαι.

Πάντα ήμουν καλύτερη στις λέξεις όμως -και το ξέρω-, πως τους οφείλω ένα ευχαριστώ. Οι λέξεις... Συχνά...

Τις πετάω από το μπαλκόνι, σπάνε τα χεράκια τους, αλλά πάντα με κοιτάνε πίσω χαμογελώντας, μου χτυπάνε τα κουδούνια, μου λένε άσε μας να ανέβουμε πάλι πάνω, θα κάνουμε, κάνουμε ήδη, τόσα για σένα, θα σε πάρουμε αγκαλιά, έστω με σπασμένα χεράκια και δόντια, θα σου βάλουμε θερμόμετρο, θα περπατήσουμε για σένα τις μέρες που τα πόδια σου χρειάζονται μια αγκαλιά, και μερικά βράδυα, εκείνα που νιώθεις ότι είσαι πάντα η δύσκολη λύση, η λύση που δένει κόμπο όλες τις λύσεις, θα κάνουμε για σένα τις βρώμικες δουλειές, θα γίνουμε τα εφεδρικά σου μάτια, θα κάνουμε εμείς όσα τα δύο σου μάτια δεν μπορούν, θα βγάλουμε για σένα νέα στόματα, να αναπνεύσεις, θα σε γεμίσουμε νέα στόματα παντού, στις παλάμες, στο στήθος, πάνω στην σπασμένη εκπνοή σου (να αδειάσεις το μαύρο χρώμα από τις τσέπες όλης τής εισπνοής του κόσμου, να φιλήσεις ό,τι αποχαιρετάς χωρίς να θέλεις, όλα τα υπόγεια της πλημμυρισμένης σκέψης σου).

Τους ανοίγω. Ανεβαίνουν σπίτι. Και τις αρχίζω στις κλοτσιές. Με κοιτούν. Δεν με χτυπάνε ποτέ πίσω, μόνο τα κουδούνια χτυπάνε -αυτή είναι η αγάπη τους, να είμαι η δύσκολη λύση κι αυτές να επιστρέφουν. (Μπορούσαν να πάνε αλλού. Μπορούσαν να χτυπήσουν εύκολα κουδούνια. Να επιστρέψουν σε εύκολα σπίτια. Να επιλέξουν εύκολες λύσεις. Να νιώσουν ασφάλεια σε δοκιμασμένα χάδια. Να κλάψουν αγκαλιά με γνώριμα χαρτομάντιλα, γνώριμους εγωισμούς. Προτιμούν τις μπουνιές μου. Από τον έναν όροφο στον άλλον πονάει. Το ξέρουν. Ό,τι δεν πονάει δεν είναι καινούργιο. Το ξέρουν οι λέξεις αυτό. Σου λένε ό,τι δεν τελειώνει ωραία δεν έχει τελειώσει ποτέ. Ό,τι δεν σου αρέσει δεν έχει συμβεί.)

Αγαπώ τις λέξεις σαν κατοικίδια.Μόνο που αυτές με κατοικούν, αυτές με ταϊζουν, αυτές με μεγαλώνουν – όχι εγώ αυτές.

Χτες βράδυ πέταξα ένα μπαούλο λέξεις από τον τρίτο.

(Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από χτες βράδυ.)

Ακόμη να μου χτυπήσουν το κουδούνι.

ΥΓ1

Έσπασα ένα βαζάκι νωρίτερα, από μια άγαρμπη κίνηση. Το είχα πάνω στο τραπέζι. Το συμμάζεψα πρόχειρα, και μετά βγήκα βιαστικά, για Σάββατο. Έλειψα δυο τρεις ώρες -κι όπως ανέβαινα τις σκάλες, τη στιγμή που ξεκλείδωνα, σκέφτηκα πως το βαζάκι (αγαπημένο δώρο καλού φίλου) θα είναι πάλι στο τραπέζι σαν πριν σπάσει, σαν να μην έσπασε ποτέ, χαμογελαστό, γυάλινο, όμορφο. Ποιον κοροϊδεύω; Έσπασε. Οι λέξεις γίνονται στόματα, χεράκια, κατοικίδια, αλλά θα περάσουν χρόνια για να μάθουν να κολλάνε σπασμένα βάζα ή να ξεκολλάνε βάζα που δεν έπρεπε να ξανακολλήσουν. Κάποια λουλούδια χάσανε το σπίτι τους.

ΥΓ2

Ποιον κοροϊδεύω; Οι λέξεις δεν ήταν ποτέ κόλλα.Τίποτα δεν συμβαίνει όσο δεν συμβαίνει.

ΥΓ3

Χρειάζομαι έναν άνθρωπο να καταλαβαίνει τις λέξεις μου και να με βοηθάει να καταλάβω γιατί τις γράφω. Κάποιον να εκπληρώνει τα κείμενά μου. Είμαι η δύσκολη λύση. Και χρειάζομαι ό,τι και η εύκολη, εμπιστοσύνη, χρόνο, ευκαιρίες, έναν άνθρωπο να αντέχει να κάνουμε ο ένας τον άλλον καλύτερο, να αποκαλύψουμε κάτι που ίσως δεν ξέρουμε ακόμη για τους εαυτούς μας, ποιοί άνθρωποι θέλουμε να γίνουμε, πόσο καλύτεροι μπορούμε να είμαστε. Κρατιέμαι από τις λέξεις σαν να είναι χερούλια σε ένα λεωφορείο που τρέχει με ταχύτητα. Οδηγός η απουσία ενός ανθρώπου που θέλει να ζήσει ό,τι τον περιμένει μπροστά κι όχι ό,τι τον κρατάει πίσω. Πονάει να ξεβολευτείς, είναι η δύσκολη λύση. "Ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση;"

ΥΓ4

Σε κάτι στίχους ο Τομ Μπάξτερ τραγουδάει πως για τον κάθε βασιλιά υπάρχει ΜΙΑ βασίλισσα που κάνει το βασίλειό του δυνατότερο.

ΥΓ5

Και το βασίλειο είναι δύσκολη λύση σκέφτομαι. Και ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση; Ποιος ξεκολλάει σπασμένα βάζα, ποιος νοικιάζει λουλούδια, ποιος υιοθετεί τον μελλοντικό του εαυτό;

ΥΓ6

Μετά κάνω σκέψεις και για τα ρολόγια, τα ημερολόγια, τους μήνες, τον χρόνο. Σκέφτομαι αν το ρολόι κάνει τίποτα δυνατότερο, ή αν απλά γεμίζει τα ράφια φωτογραφίες, και αφήνει τον χρόνο να κυλάει -παρηγορητικά χωρίς να αποκαλύπτει σε κανέναν άνθρωπο τον εαυτό του που ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί.

ΥΓ7

Το ρολόι είναι μια εύκολη λύση που σε αυτό το σκάκι νικάει μέχρι και τη βασίλισσα, επιλέγοντας ένα πιο εύκολο παιχνίδι -μια απλοϊκή τρίλιζα ίσως, ένα παιδικό κρυφτό, να βάλει μια τελεία, αντί ένα θαυμαστικό.


ΥΓ8

Πάω να αγοράσω μπισκότα, μίλκο και μια νιβέα. Ποιον κοροϊδεύω; Μόνο ένα φιλί σου θα με παρηγορούσε. Έχω να φιλήσω άνθρωπο που με νοιάζει από το 1975.



...

18 Σεπ 2011

Υστερόγραφο 16.

...



Νιώθω κουρασμένη. Κάθε δέκα χρόνια ανακυκλώνονται όλα τα κύτταρα του σώματός μας. Θέλω να κοιμηθώ. Να θυμηθώ πώς είναι να είσαι μικρή, πώς είναι να έχεις δυο μικρά χεράκια, ένα μικρό χαμόγελο, ένα μικρό πόνο, πώς είναι να είναι μικρή η καρδιά σου, πριν ανακυκλωθεί τόσο, τότε, παλιά, μικρούλα, τότε που δεν νόμιζες ότι ανακάλυπτες τη φωτιά κάθε πέντε λεπτά -την ανακάλυπτες.

ΥΓ1

Ανοίγεις ευγενικά την πόρτα της επιδερμίδας μου και επιβιβάζομαι στον εαυτό μου. Ξέχασα. Έχεις πρώτα βάλει κι από έναν ήλιο σε κάθε μου τσέπη. Λέξεις όπως ευχαριστώ.

ΥΓ2

Ο ήλιος βομβαρδίζει τον ουρανό σε πέντε σημεία, το ράγισμα αποκαλύπτει πως ο ουρανός ήταν σκηνικό, ο ήλιος μια θλιβερή λάμπα. Μια Κυριακή που ξεχύλωσε. Μια καρδιά που χτυπάει, καθώς πέφτει από το ποδηλατάκι της -και γρατζουνάει τα γόνατά της στα χαλίκια. (Παλιά αυτό.)

ΥΓ3

Νέα ρήματα στοιβάζονται γρήγορα δίπλα στο “σε”, σαν σε καρότσα παλιατζή, φορώντας βελούδινα φορέματα. Τα ρήματα λιγοστεύουν, εννοώ εξαντλούνται, τελειώνουν –κι αρχίζουν και στοιβάζονται άλλα μέρη του λόγου, όλα τα μέρη του λόγου. Όλα τα μέρη που με πας. Τελειώνουν τα σε συν ρήμα, τα σε σκέφτομαι, τα σε πεθύμισα -πλημμυρίζουν όμορφα και γλυκά, κι αρχίζουν τα σε πορτοκαλάδα, σε αμέσως, σε ή, σε εγώ, σε βιβλίο, σε τραπέζι. Όλα σε κάνω. Άσχετες λέξεις δίπλα στο σε -να βγάζουν νόημα. Πεταλούδες τέλος. (Παλιά αυτό. Τώρα αυτό.)

ΥΓ4

Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου καρφιτσωμένα στις κόγχες τους, αλλά κατρακυλάνε ανάμεσα από τα δάχτυλά μου, όπως τα κρατάω, και τακτοποιούν το ουράνιο τόξο με επιμέλεια, αλλού το μπλε, αλλού το κίτρινο, κάθε χρώμα διπλωμένο στο δικό του συρτάρι –μόνο του. Το πάτωμα ξεκολλάει με δύναμη από το έδαφος και με χτυπάει. (Τώρα αυτό; Παλιά αυτό;)

ΥΓ5

Μαδάς τη μαργαρίτα της επιθυμίας μου, τα φυλλαράκια της είναι πάντα ζυγά. Η φωτογραφία σου ήταν πορτρέτο. Δείχνει μια πλάτη τώρα, σαν να στράφηκε το σώμα μέσα στο χαρτί, σαν να μπορούν να κινηθούν τα scripta -πρώτη φορά φωτογραφία σκίζει κάποιον κομματάκια. (Παλιά αυτό. Τώρα, ούτε αυτό.)

ΥΓ6

Σου έγραψα ένα γράμμα.

Πάει κάπως έτσι:

αααααααααααααααααααα, ββββββββββββββββ, γγγγγγγγγγγγγγγγγγγ, δδδδδδδδδδδδδδδδδδδδδ, εεεεεεεεεεεεεεεεεεε, ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ, ηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη, θθθθθθθθθθθθθθθθ, ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, κκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ, λλλλλλλλλλλλλλλλλ, μμμμμμμμμμμμμμμμμ, ννννννννννννννννννννν, ξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξ, οοοοοοοοοοοοοοοοοο, πππππππππππππππππππ, ρρρρρρρρρρρρρρρρρ, σσσσσσσσσσσσσσσσσ, ττττττττττττττττττττττττ, υυυυυυυυυυυυυυυυυ, φφφφφφφφφφφφφφ, χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ, ψψψψψψψψψψψψψ, ωωωωωωωωωωωωωω, σαν να πλημμύρησε και κάποιος να άδειασε με τους κουβάδες όλες τις λέξεις έξω στο πεζοδρόμιο, πολύ φοβάμαι πώς πρέπει να βάλεις τα γράμματα μόνος σου σε μία σειρά, diy, έτσι που όλα να βγάζουν πάλι νόημα, σε παρακαλώ μην τεμπελιάσεις, θα λήξουν όλα τα ωραία, τα χρώματα, τα γράμματα, τα γενέθλια, τα μηλοπιτάκια, η ακρόπολη. (Δεν τεμπέλιασες. Ξύπνησα. Τεμπέλιασες. Παλιά αυτό. Τώρα αυτό. Τεμπέλιασες.)

ΥΓ9

Στον δρόμο προς το σπίτι ήθελα τόσο να σε δω που ρώτησα μια περαστική κυρία αν ήσουν εσύ. Μου είπε πως όχι, πως ήταν απλά μια περαστική κυρία. Θέλω τόσο πολύ να σε έχω δει, να σε έχω μόλις δει, να ήσουν ο περιπτεράς, η αδέσποτη γάτα. Δεν ήσουν. Άρχισα να κλαίω τον Σεπτέμβριο του 2011 και σταμάτησα το 2010. Άργησες μήνες να μην έρθεις ποτέ.

ΥΓ10

Εφευρέθηκε σήμερα μια καινούργια λέξη ωστόσο -και οι υπεύθυνοι δεν ξέρουν πως να τη διαχειριστούν, είναι μεγάλη και οριστική, σαν βαριά υγεία, είναι η λέξη αναπόφευκτο -η μόνη που γλύτωσε από τους κουβάδες.

ΥΓ11

Νόμιζα πως ήξερα πώς είναι, κόμπαζα, έλεγα ξέρω, εγώ; ξέρω, εγώ δεν ξέρω; ξέρω. Εγώ. Ξέρω. Επακριβώς. Και τελικά είναι αλλιώς. Ώστε έτσι είναι τελικά. “Θα είναι γρήγορο, θα είναι βιαστικό, θα είναι σαρωτικό, θα έχει διαφορά.” Το κορόιδευα όπου το άκουγα. Αλλά ήθελα να ξέρω. Ήθελα να ξέρω, γύρευα να ξέρω, και τώρα ξέρω πως είναι, ξέρω πως είναι, ξέρω πως, είναι, να μην το κατασκευάζεις αλλά να είναι, αυτό να κατασκευάζει εσένα, δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να ξέρω πως είναι, πάρτε τη γνώση, αυτή τη γνώση, τη συνεχή γνώση, τη διαπίστωση, ότι, τελικά, έτσι, είναι, ότι καλά έκανες και δεν δεσμεύτηκες με υποχρεώσεις των ανθρώπων μέχρι σήμερα, τη συνεχή σκέψη να θέλεις ο άλλος να είναι η περαστική κυρία, ο υπάλληλος στην κοζμοτέ, ο ταμίας στην άλφαμπανκ, ο ταχυδρόμος, ο οδηγός του μετρό, όποιος διασταυρώνει μαζί σου το βλέμμα του, δεν θέλω να ξέρω πως είναι.

ΥΓ12

Τι είναι γκρεμός;

ΥΓ13

(Ο γκρεμός είναι φυσική ανάγκη. Αλλιώς δεν θα είχε γκρεμούς.)

ΥΓ14

Μπροστά στον γκρεμό, όταν φτάσεις στο αδιέξοδό του, σπρώχνεις με ορμή όσα τον δημιουργούν -γιατί αυτή είναι η χρήση του. Το να κάθεσαι μπροστά στον γκρεμό και να τον χαϊδεύεις, να τον παρηγορείς, να υποθηκεύεις το σπίτι σου, να ρίχνεις σχοινιά για να τον ανελκύσεις προς τα πάνω, το να προσπαθείς να τον σώσεις, να τραβήξεις πίσω τον γκρεμό, πόσος χαμένος χρόνος.

ΥΓ15

Όμως αυτό, αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ από όλα, είναι που δεν με κάλεσες ποτέ στο σπίτι σου, που δεν άξιζα να δω που ξυπνάς, που δεν είδα τα πιάτα, τα παράθυρα, τη σκόνη σου, τα σεντόνια σου, τα ποτηράκια που πίνεις νερό.


...

24 Αυγ 2011

Βόρτεξ.

Ο Αύγουστος σκόνταψε στο στόμα σου.

Στον ουρανό το μπλε κοντεύει να ξεκολλήσει και να πέσει. (Μια ακρούλα του που έχει λίγο γκρεμιστεί αποκαλύπτει από πίσω ένα σύννεφο που παραλίγο να ήταν ροζ.)

Περνάει ένα αεροπλάνο στο οποίο επιβίβασες όλες τις φορές που θα μου χαμογελούσες -και για να μη δω την πτώση του, κατεβάζω το βλέμμα, στην αποθήκη, στο υπόγειο, δίπλα στο σκουριασμένο μου ποδηλατάκι.

Το αεροπλάνο πέφτει πάνω στον Σεπτέμβριο και τον διαλύει.

Οι δυο λευκές γραμμές καπνού που άφησε πίσω του γίνονται χαραμάδες (απ' όπου ο ήλιος ρουφάει πίσω όλο το ώς τώρα φως του, όλες τις ανατολές του).

ΥΓ1
Η απορία που είχα για τα υπόγεια λύνεται ωστόσο. (Η υγρασία τους προέρχεται από τα βρεγμένα βλέμματα που κατεβάζουν εκεί οι άνθρωποι όταν δεν σκοπεύουν να τα βάλουν ξανά στην πρίζα, μην τυχόν και προκληθεί πάλι βραχυκύκλωμα.)

ΥΓ2
Ο. Χρόνος. Κυλάει. Αργά. Πολύ. Πολύ. Αργά. Τόσο. Αργά. Που. Σε. Κάθε. Δευτερόλεπτο. Μπαίνει. Και. Από. Μία. Τελεία. Αφόρητα. Τέλεια. Αφόρητα.

ΥΓ3
Θέλω να κυλιστώ στον κήπο τού καλοκαιρινού σου πουκάμισου. Θέλω να φιλήσω το στόμα σου, τα μάτια σου, τα δάχτυλά σου, τον ήχο του γέλιου σου, τις ανίατες λέξεις σου. Θέλω να φιλήσω τον περασμένο σου Μάρτιο, τη φωτογραφία που ήσουν μικρός, τη μισοτελειωμένη ανυπομονησία σου. Θέλω να φιλήσω το αγαπημένο σου φαγητό, να πάρω αγκαλιά όλα σου τα σαββατοκύριακα -να τα κοιμήσω πάνω μου. Θέλω την επιθυμία σου. Να φιλήσω το ρήμα "θέλω". Να παρηγορηθεί το "σε". Θέλω να μικρύνουμε μαζί. Να σπρώξουμε δεκαπέντε χρόνια από πάνω μας στον γκρεμό. Να αγκαλιαστούμε σαν να γνωριζόμαστε από παιδιά. Θέλω να φιλήσω τα γενέθλιά σου. Tο καταλαβαίνεις;

ΥΓ4
Για να ανέβει το βλέμμα μου, απαιτείται οντισιόν.

ΥΓ5
Και είμαι εντελώς απροετοίμαστη να μην πάρω τον ρόλο.

Κρατάω την αναπνοή μου από το χέρι σου. Στο βάθος παίζουν κάτι τίτλοι, όμως είναι αρκετά μακριά για να διακρίνω αν είναι τίτλοι αρχής ή τίτλοι τέλους. (Ας πατήσει κάποιος το φαστ φόργουορντ για τα συναισθήματα γιατί το δικό μου κοντρόλ έχει χαλάσει, σκέφτομαι.) Την ίδια στιγμή,
κάποιος βιάζεται να χειροκροτήσει, σε λάθος στιγμή. Η φωνή στην αρχή ωστόσο, ήταν σαφής:
"Απόψε απαγορεύεται το χειροκρότημα. Παρακαλούμε ενεργοποιήστε τα κινητά σας λόγια και χρησιμοποιήστε τα καθ'όλη τη διάρκεια της παράστασης." Ίσως κάποιος να θέλει να φιλήσει τη φωνή σας.

Ή τους υπότιτλους της σιωπής σας.




...

4 Αυγ 2011

Κόκονατ οϊλ.

Έγινε διάρρηξη χτες βράδυ.

ΥΓ1
Παραβίασες κάθε μου φιλί με μια πευκοβελόνα, κεντώντας πάνω μου τον χάρτη τής Τήνου.

ΥΓ2
Ο ήλιος λούστηκε τη θάλασσα και ξαναβγήκε με μακροβούτι πίσω από το βουνό.

ΥΓ3
Ένας τυφώνας από κοχύλια ξεχτένισε τα μαλλιά μου: βγάζω κοχύλια από παντού, πίσω από τα αυτιά μου, κάτω από το μαγιώ μου, κάτω από τις λέξεις καρπούζι, καρύδα, μπλοκάκι, αϊφον, χρεωκοπία, σύκο...

ΥΓ4
Η βιταμίνη σε, που μοιάζει με σε, ξεφυτρώνει από τα ροδάκινα και τρυπώνει στα χείλια μου, ενώ οι ήχοι τής σεζάρια σκαρφαλώνουν ξυπόλυτοι πάνω στο φορεμά μου, βάζοντάς το να χορεύει αγκαλιά με το σώμα σου, το πανταχού απόν.

ΥΓ5
Αιγαίο μου, κρεμασμένο με μανταλάκια πάνω από το κεφάλι μου, που σε λίγο θα επιστραφείς γύρω από όλα τα νησιά σου... Ηλιοκαμένες άνδρο και τήνο μου, που σύντομα θα δραπετεύσετε από το μπουκαλάκι με το κόκοντα οϊλ και θα σταλείτε σαν καρτ ποστάλ στους χειμώνες που μας χωρίζουν... Αφήστε με να πιω το τώρα και το πέρσι σας μονορούφι, κι εκείνο το εκκλησάκι στα δεξιά, δίπλα στο δέντρο, που στον κορμό του κάποιος έχει χαράξει μια καρδιά.


Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Βάλτε σε λειτουργία την άμμο και αφήστε την στην πρίζα όσο πιο πολύ μπορείτε :-)



...


<3


...

25 Ιουλ 2011

Αλφαβήτα.

Θέλω να κλέψω μια λίστα για τα ψώνια από αυτές που γράφεις όταν πας στον βασιλόπουλο, να γράψω με αυτήν ένα ποίημα. Έτσι θα έχουμε τις ίδιες πρώτες ανάγκες.

Ανάμεσα στα ξυραφάκια, στις χαρτοπετσέτες, στα αυγά, στην οδοντόκρεμα, στο αφτερσεϊβ, θα σπείρω κάτι γυναικείο, ένα τσιμπιδάκι, αρωματικά λεβάντας για τα συρτάρια.

Τα μάτια σου φύτρωσαν χαραμάδες από όπου δραπετεύει κάθε δική μου προτεραιότητα.

Ούτε ένα κιλό πράσινα μήλα στη λίστα, ούτε καραμέλες με γεύση κανέλα, τίποτα δικό μου σ' αυτήν, την επείγουσα λίστα, που επείγεται να με ξεγράψει, που τη γράφεις σε ένα χαρτάκι που δεν έσκισες από δικό μου μπλοκάκι όπως παλιά, με ένα μολύβι που αγόρασες πρόσφατα και που ούτε το έχω δει, καθισμένος σ' ένα δωμάτιο τη θέα του οποίου δεν γνωρίζω, αγοράζοντας που και που κάτι γυναικείο που όμως δεν είναι ποτέ στο μέγεθός μου -ή που έχει χρώμα που δεν του πηγαίνω.

Μπορείς να κλέψεις ένα ποίημα μου. Θα έχουμε κάτι κοινό. Θα διαπιστώσεις ότι πια έχουμε μόνο αυτό το κοινό.

Έχουμε κλέψει ο ένας τον άλλον.

Κι όσο κατευθύνεσαι προς το αλφαβήτα χωρίς να μου ρίχνεις ούτε έστω ένα άσφαιρο βλέμμα, χωρίς λίστα που να γράφει ξυραφάκι, χαρτοπετσέτες, πράσινα μήλα, αφτερσεϊβ, τόσο το δικά μου τα άλφα και τα βήτα, τα γάμα, τα κάπα και τα ωμέγα, και κυρίως τα χι που τίποτα δεν έχουν διαγράψει, θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τσάντες, άλφα, γάμα, έψιλον, κάπα, να κουβαλάνε τσάντες, τσάντες γεμάτες θλίψη που μην κοιτάξεις ποτέ πότε λήγει στο πίσω μέρος τής ήδη ανοιγμένης συσκευασίας.

ΥΓ1
Δεν έχει πίσω μέρος η θλίψη ούτε ημερομήνια λήξης, σταμάτησαν να έχουν διπλό πάτο τα καπέλα, τη μέρα που σταμάτησες να εμφανίζεις μέσ' από τον διπλό πάτο τής επιδερμίδας μου τους μαγικούς σου λαγούς, ξυραφάκια, αυγά, άφτερσεϊβ, χαρτοπετσέτες.

Τσάντες σουπερμάρκετ κενές από μένα, που τη στιγμή που θα φτάνεις στο εξπρές ταμείο θα με χάσεις ξανά, θα έχεις στραμμένο το βλέμμα από την άλλη μεριά, αυτή, τη μεγάλη, την ατελείωτη μεριά, ενώ εγώ θα είμαι στο διπλανό ταμείο, αυτό, το αργό, με τη μεγάλη, την ατελείωτη ουρά.


...

4 Ιουλ 2011

Το όνομά σου.

...


Το όνομά σου αρχίζει από την καρδιά μου
και τελειώνει στο στόμα μου.
Το όνομά σου ανασύρει με ορμή το ρήμα θέλω
από κάθε γκρεμό του κορμιού μου.
Το όνομά σου χάνει χρόνια
να πάρει το δικό μου από το χέρι.
Καμία λέξη δεν κλωτσάει τον ήλιο
όσο το όνομά σου.

Τράβηξες απότομα σαν τσιρότο το όνομά σου πριν κλείσει η πληγή που διακοσμούσε τα φωνήεντα. Όμως μόνο όταν γράφει το όνομά σου η ταυτότητά μου, είμαι, εγώ. (Άσε με να το πω πάλι.)

Πέντε ζωές έχουμε κι έχουμε ήδη ζήσει τις έξι.


...

30 Ιουν 2011

Ο μισός βέσπα.


Πεζογραφία καθόλου πεζή (αλλά προφανώς εποχούμενη), από την Κατερίνα Έσσλιν και τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ


Δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σε ένα παγκάκι, άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες.

Κυνικά μα ταυτόχρονα τρυφερά, άλλα πιο βαριά κι άλλα μόλις λίγων γραμμαρίων, κάποια ελλειπτικά, άλλα υπαινικτικά, και κάποια τάχα προφανή, τα μυθιστορήματα του ενός λεπτού σε χαστουκίζουν ευγενικά, καθώς σε βάζουν στο νόημα το πολύ σε ένα λεπτό (χωρίς περιττές παρακάμψεις), μιλώντας για απλά καθημερινά πράγματα, όπως: νυφικά που αλλάζουν χρώμα, ψάρια που φυτρώνουν στα δέντρα, κένταυρους ράτσας πιάτζιο.

Ένα βιβλίο ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα), χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), ταυτόχρονα γλυκό και πικρό, όπου αλήθεια και σουρεαλισμός κρύβονται χεράκι-χεράκι πίσω από τους θάμνους. Ένα βιβλίο γεμάτο άπλετο φως τελικά. (Καλά, δε συνουσιάστηκε και με τον ήλιο αυτοπροσώπως, αλλά όπου δει σκοτάδι επιλέγει να το βλέπει ανάλαφρο σαν να πατάει στις μύτες.)


Και παρακαλώ λϊγα λόγια για τη συγγραφέα!
Η Κατερίνα Έσσλιν προφανώς γεννήθηκε, αλλά δυστυχώς τη λάθος χρονιά: γεγονός που της δημιουργεί το πρόβλημα να είναι παραπάνω από 20 χρονών (στα χαρτιά). Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Στον ύπνο της, βλέπει συχνά ότι είναι ελέφαντας. Αλλά δυσκολεύεται να το αποδείξει.


Εκδόσεις: ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Illustration εξωφύλλου: www.christinachristoforou.com


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΥΓ
Μέχρι στιγμής, από επώνυμους το έχει διαβάσει μόνο ο Michael Jackson και η κριτική του ήταν: "Bad". (A! Η κριτική της Guardian μόλις έφτασε μας ενημερώνουν: "inventive storytelling, at times laugh-out-silently funny, profound, sarcastic and definitely heart clenching." Την κριτική τού New Yorker, αν θέλετε σας την στέλνουμε με αντικαταβολή. Ευχαριστούμε, δεν κάνει τίποτε. Εκτός αν το αγοράσετε.)

Κλείσιμο ματιού.


Link to Like:

http://www.facebook.com/pages/%CE%9F-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1/214120651960444


INTERVIEWS, PRESS, BLOGS:


ελculture
http://www.elculture.gr/elcblog/article/misos-vespa-esslin-123582

stylista.gr

http://www.stylista.gr/what-who-where/dont-lose/6587~O-misos-bespa~article


athens voice

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/356/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%BF

protagon
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=10361

σκαϊ
http://www.skai.gr/news/culture/article/182841/


ντουέντε magazine
http://duendemagazine.gr/issue/10/article/150/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1+%CE%88%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD+-+%CE%9F+%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1.html


metropolis, "click to read", σελίδα 11

http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_290711


akamas

http://akamas.wordpress.com/2011/08/03/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD/


artmag
http://www.artmag.gr/art-articles/arthistory-of-a-piece/3304-katerina-esslin-story





...