26 Μαΐ 2016

Πληρότητα;

...




Κάτι συνέχεια μου λείπει
Τον βασάνιζε αυτή η φράση
Όχι η φράση, το βαθύ αυτό αίσθημα
η αρτιμέλεια αυτής της αναπηρίας - ή, καλύτερα, το καιρικό της φαινόμενο
Κάτι συνέχεια μου λείπει
Σαν να έχω δύο
αλλά εμένα πάντα να μου λείπει ένα
Σαν να έχω δύο
αλλά να θέλω να φυτρώσει ένα τρίτο
Περνούν 
τα χρόνια
Κάτι συνέχεια μου περισσεύει, λέει
Τον βασανίζει να έχει παραπάνω -
Σημαίνει δεν μοιράστηκε ακόμη αρκετά
Και πως ο χρόνος για να δίνει λιγοστεύει
Κάτι συνέχεια μου περισσεύει -
Γιατί μου λείπαν όλα -
και το γιόρτασα

...


...

30 Οκτ 2015

Έτσι γίνεται.

...


Στη λίστα με όλα τα λευκά που κάνουν κακό
(αλάτι, ζάχαρη, σύννεφα,
βότκα, άνθρωποι, αλεύρι,
κοκαϊνη)
πρέπει αμέσως να προσθέσουμε
το επείγον λευκό σου πουκάμισο.

Ηλεκτροφόρος φράχτης,
το ύφασμά του,
απομακρύνει τα δάχτυλά μου
με το κιλό,
με φτυαριές να πούμε καλύτερα -
σαν να θέλει επειγόντως να τα θάψει.

Και είναι κι εκείνες οι μέρες,
(άσπρες κι αυτές, 
σαν την κλοπή μια ιδέας που δεν σκέφτηκε κανείς)
που η επιθυμία μου είναι μαζί 
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,

ας πούμε σαν χώμα μετά τη βροχή
 Γιατί και τι είναι το χώμα; Βρωμιά είναι 
Aλλά και μήτρα για ‘κείνη κει την αιωνόβια ελιά. 

---
Μακάρι να έφταιγε το ύφασμα.
Μακάρι να ήταν σκόρπιες κλωστούλες η περιφρόνηση.
Είναι το σώμα σου από πίσω που φταίει.
Είναι που μόνο έτσι γίνεται να σε μάθω

– σαν να μην γίνεται.

...











13 Οκτ 2015

Πτώση

... 

Στη θέση του τελευταίου σου ποτηριού
Έτρεξε λίγο κόκκινο
Σαν να σκίστηκε το τραπεζάκι στο σημείο εκείνο που.

Σαν ο λεκές που άφησε το ποτήρι
να μην σημαίνει ήπιαμε
αλλά φύγαμε.

Από τη μέρα που γεννήθηκες ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρες.

(Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο ένας Πέτρος αλλά δεν ήσουν εσύ
Κι ούτε όταν με πήρε μια κάποια Μαρία ήσουν εσύ)
Γιατί εσύ δεν παίρνεις ποτέ χωρίς λόγο
Αλλά ούτε δίνεις με λόγο -να το πούμε αυτό.

Γιατί εσύ ήσουν πάντα πιο πολύ αυτό που δεν ήσουν

Και μαζί σου το ίδιο κι εγώ
Όχι επειδή φεύγοντας έφερες αναχώρηση
Αλλά επειδή υποπτέυομαι πως.

(Όταν ήρθες 

υπολείπονταν ακόμη πολλές μέρες για να έρθεις.
Μερικές φορές 
πρώτα φεύγεις από κάπου
Και μετά πας.)

Κάθε μέρα σκοντάφτω

στο μαύρο κουτί του ατυχήματός μας
που επιβεβαιώνει πώς 
πέφτουμε
συνέχεια 
έξω.


... 



21 Σεπ 2015

Not now.

...


When everything else fails
Your eyes are still working overtime
Like two waterproof fires
To justify the fact that I already arrived at my now,
where you will one day arrive too,
even though your now at this moment is probably
at your house or on the bus or at work
or at the supermarket or down the road, or; 
and my now is this fragile root of
what is probably some red little flower.

You unhung all the windows off the walls
and in their place
you nailed a collection of basements.
The light that used to generously come in
changed its color into a thick hue that scratches;
a color in the shape of a nail,
I have no idea what this color is called -
maybe contempt.
In the edge of my eyelashes
two playful spiders webbed their home
Some sort of compensation I suppose.







...

4 Σεπ 2015

Μεσόγειο.

...

Αγαπημένη μου ενιαία θάλασσα,
πόσο ίδια είσαι παντού
Αλλού θεόρατα ανοιχτή
αλλού κομμένη ως το γόνατο -
μα πάντα μία,
ομοούσια,
μια εννιαία μπλε ή κόκκινη κηλίδα

Ούτε θα σου το συγχωρήσουμε κάποτε

Αλλά ούτε και θα σταματήσουμε να βουτάμε 
κι ας το 'δαμε με τα μάτια μας πια
ότι δεν βρίσκεται εμβόλιο για το νερό κι αλάτι
Κι ας το 'δαμε με τα χέρια μας πια
ότι μετά το μακροβούτι, στην επιστροφή προς τα πάνω -
(αν προς τα πάνω τέλος πάντων είναι η επιστροφή)
η επιφάνεια είναι πάντα μαρμάρινη




...

25 Ιουν 2015

Αποζημίωση.

...



Ξεκρέμασες όλα τα παράθυρα από τους τοίχους
και στη θέση τους κάρφωσες
μια συλλογή από υπόγεια.
Το φως -που άπλετο έμπαινε παλιά-
πήρε ένα χρώμα πηχτό,
που γρατζουνάει,
ένα χρώμα σε σχήμα καρφιού.
Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το χρώμα -
ίσως απαξίωση.
Στην άκρη των βλεφαρίδων μου
ύφαναν το σπιτάκι τους
δυο παιχνιδιάρικες αράχνες.
Ένα είδος αποζημίωσης κι αυτό.




---












...

10 Απρ 2015

Γιατί δεν φεύγει το καράβι;



...


Γιατί δεν φεύγει το καράβι απ' το λιμάνι;
Είπαν θα φύγει το μεσημέρι
πριν τρία χρόνια
Και δεν έφυγε ακόμη
Το κορίτσι κάθεται στην πλώρη
κι αγναντεύει κουνώντας ένα αόρατο μαντήλι
χαιρετώντας έναν αόρατο κόσμο
που περιμένει να φύγει το καράβι

Γιατί δεν μας προειδοποίησε κανείς;
Γιατί δεν στερεύει η θάλασσα πριν φύγουμε;
Γιατί δεν στέλνει τα νερά της σταγόνα-σταγόνα
πίσω στον ουρανό;
Γιατί δεν ρίχνει μια βροχή ανάποδη
απ' το χώμα προς τα πάνω;

Αφού το ξέρουμε
πως φεύγοντας
δεν θα μείνει πίσω τίποτα να θυμίζει
πως απ' ό,τι υπήρξαμε
δεν θυμίζουμε τίποτα.
Κι αν ύπαρξη είναι να μην σε θυμάται κανείς;
Γιατί να φύγει το καράβι
αφού πάλι εδώ θα 'ρθει;

Κοίτα πόσο ίδια είναι
το κορίτσι και το καράβι
Το ξέρουν καλά πως οι άγκυρές τους
δεν σπάσανε ποτέ (τότε που έπρεπε)
Το ξέρουν καλά
πως οι άγκυρές τους αναστήθηκαν νωρίς.

"αντίο για πάντα"
"αντίο για πάντα" φωνάζουνε οι ταξιδιώτες
κι όμως "αντίο στο ποτέ"
γυρεύανε να πουν


22 Δεκ 2014

Αφού ξέρεις που είναι

...






Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου.
Αφού ξέρεις που.
Αφού ξέρεις.
Είναι.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν μου αγοράζεις ένα διαβατήριο
να με πετάει κατευθείαν στο στόμα σου;
Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν έχει δεύτερη οδοντόβουρτσα
το ποτηράκι;

Αφού ξέρεις που κοιμάμαι.

Γιατί δεν μαστιγώνεις
τα σκαλάκια της πολυκατοικίας
ανεβαίνοντας έστω με την πλάτη -
έστω να μοιάζει πως φεύγεις παρά έρχεσαι
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο
αφού να φεύγεις είναι εύκολο
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν ξέρεις που κρύβω τα σεντόνια μου;
Γιατί πετάω κάθε βράδυ τα χρωμοσώματα
να περάσει να τα πάρει ο δήμος
με τα ψεύτικα τα χαλασμένα τα απορριματοφόρα
τα τόσο μικροσκοπικά που δεν λειτουργούν,
που δεν χωράνε ποτέ
την επιθυμία μου να μην ήξερες που είναι το σπίτι μου -
όσο κι αν την αφήνω κάθε βράδυ
στην άκρη του δρόμου
σε μια σακουλίτσα.

Μακάρι να μην ήξερες που -αλλά ξέρεις-
που είναι το σπίτι μου.

Δεν μπορώ να ξέρω
ότι ξέρεις που είναι το σπίτι μου
κι ότι στο συρτάρι της κουζίνας δεν έχει ούτε ένα κουταλάκι
που να ανακάτεψες το πρωί τη ζάχαρη
στο φλυτζανάκι που φυλάω τα μάτια μου.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν έρχεσαι μ' ένα καροτσάκι
να βγάλεις μια βόλτα
τα παράλυτα όχι σου;


...

16 Νοε 2014

Εικόνισμα

...



Όσο τα σύννεφα παραμένουν ακούρδιστα
θα περιμένω εκείνη τη βόλτα. 
Ο ουρανός
θα ψαλιδίζει τη βροχή σε κομμάτια, 
θα τη ρίχνει, όχι σαν στάλες,
σαν να είναι σκοινιά περισσότερο - 
να πιαστείς απ' τη βροχή, 
ν' αναρριχηθείς χαμηλά, 
στο κάτω μπαλκονάκι 
των χεριών μου

(Στα χέρια μου θα φυτρώνουν φωτίτσες

Θ' ανάβω κεράκια, κεράκια, συνεχώς κεράκια 
σαν να 'χει γενέθλια η απουσία,
σαν να 'ναι το σώμα σου εικόνισμα)

Θ' αποκοιμιέσαι πάνω 

στα δαχτυλικά μου αποτυπώματα. 
Θα είναι κάθε απόγευμα Κυριακή,
μια Κυριακή απόγευμα,
όλα τα απογεύματα μια Κυριακή απόγευμα. 

Κι εγώ θα περιμένω εκείνη τη βόλτα


...