30 Οκτ 2015

Έτσι γίνεται.

...


Στη λίστα με όλα τα λευκά που κάνουν κακό
(αλάτι, ζάχαρη, σύννεφα,
βότκα, άνθρωποι, αλεύρι,
κοκαϊνη)
πρέπει αμέσως να προσθέσουμε
το επείγον λευκό σου πουκάμισο.

Ηλεκτροφόρος φράχτης,
το ύφασμά του,
απομακρύνει τα δάχτυλά μου
με το κιλό,
με φτυαριές να πούμε καλύτερα -
σαν να θέλει επειγόντως να τα θάψει.

Και είναι κι εκείνες οι μέρες,
(άσπρες κι αυτές, 
σαν την κλοπή μια ιδέας που δεν σκέφτηκε κανείς)
που η επιθυμία μου είναι μαζί 
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,

ας πούμε σαν χώμα μετά τη βροχή
 Γιατί και τι είναι το χώμα; Βρωμιά είναι 
Aλλά και μήτρα για ‘κείνη κει την αιωνόβια ελιά. 

---
Μακάρι να έφταιγε το ύφασμα.
Μακάρι να ήταν σκόρπιες κλωστούλες η περιφρόνηση.
Είναι το σώμα σου από πίσω που φταίει.
Είναι που μόνο έτσι γίνεται να σε μάθω

– σαν να μην γίνεται.

...











13 Οκτ 2015

Πτώση

... 

Στη θέση του τελευταίου σου ποτηριού
Έτρεξε λίγο κόκκινο
Σαν να σκίστηκε το τραπεζάκι στο σημείο εκείνο που.

Σαν ο λεκές που άφησε το ποτήρι
να μην σημαίνει ήπιαμε
αλλά φύγαμε.

Από τη μέρα που γεννήθηκες ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρες.

(Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο ένας Πέτρος αλλά δεν ήσουν εσύ
Κι ούτε όταν με πήρε μια κάποια Μαρία ήσουν εσύ)
Γιατί εσύ δεν παίρνεις ποτέ χωρίς λόγο
Αλλά ούτε δίνεις με λόγο -να το πούμε αυτό.

Γιατί εσύ ήσουν πάντα πιο πολύ αυτό που δεν ήσουν

Και μαζί σου το ίδιο κι εγώ
Όχι επειδή φεύγοντας έφερες αναχώρηση
Αλλά επειδή υποπτέυομαι πως.

(Όταν ήρθες 

υπολείπονταν ακόμη πολλές μέρες για να έρθεις.
Μερικές φορές 
πρώτα φεύγεις από κάπου
Και μετά πας.)

Κάθε μέρα σκοντάφτω

στο μαύρο κουτί του ατυχήματός μας
που επιβεβαιώνει πώς 
πέφτουμε
συνέχεια 
έξω.


... 



21 Σεπ 2015

Not now.

...


When everything else fails
Your eyes are still working overtime
Like two waterproof fires
To justify the fact that I already arrived at my now,
where you will one day arrive too,
even though your now at this moment is probably
at your house or on the bus or at work
or at the supermarket or down the road, or; 
and my now is this fragile root of
what is probably some red little flower.

You unhung all the windows off the walls
and in their place
you nailed a collection of basements.
The light that used to generously come in
changed its color into a thick hue that scratches;
a color in the shape of a nail,
I have no idea what this color is called -
maybe contempt.
In the edge of my eyelashes
two playful spiders webbed their home
Some sort of compensation I suppose.







...

25 Ιουν 2015

Αποζημίωση.

...



Ξεκρέμασες όλα τα παράθυρα από τους τοίχους
και στη θέση τους κάρφωσες
μια συλλογή από υπόγεια.
Το φως -που άπλετο έμπαινε παλιά-
πήρε ένα χρώμα πηχτό,
που γρατζουνάει,
ένα χρώμα σε σχήμα καρφιού.
Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό το χρώμα -
ίσως απαξίωση.
Στην άκρη των βλεφαρίδων μου
ύφαναν το σπιτάκι τους
δυο παιχνιδιάρικες αράχνες.
Ένα είδος αποζημίωσης κι αυτό.




---












...

10 Απρ 2015

Γιατί δεν φεύγει το καράβι;



...


Γιατί δεν φεύγει το καράβι απ' το λιμάνι;
Είπαν θα φύγει το μεσημέρι
πριν τρία χρόνια
Και δεν έφυγε ακόμη
Το κορίτσι κάθεται στην πλώρη
κι αγναντεύει κουνώντας ένα αόρατο μαντήλι
χαιρετώντας έναν αόρατο κόσμο
που περιμένει να φύγει το καράβι

Γιατί δεν μας προειδοποίησε κανείς;
Γιατί δεν στερεύει η θάλασσα πριν φύγουμε;
Γιατί δεν στέλνει τα νερά της σταγόνα-σταγόνα
πίσω στον ουρανό;
Γιατί δεν ρίχνει μια βροχή ανάποδη
απ' το χώμα προς τα πάνω;

Αφού το ξέρουμε
πως φεύγοντας
δεν θα μείνει πίσω τίποτα να θυμίζει
πως απ' ό,τι υπήρξαμε
δεν θυμίζουμε τίποτα.
Κι αν ύπαρξη είναι να μην σε θυμάται κανείς;
Γιατί να φύγει το καράβι
αφού πάλι εδώ θα 'ρθει;

Κοίτα πόσο ίδια είναι
το κορίτσι και το καράβι
Το ξέρουν καλά πως οι άγκυρές τους
δεν σπάσανε ποτέ (τότε που έπρεπε)
Το ξέρουν καλά
πως οι άγκυρές τους αναστήθηκαν νωρίς.

"αντίο για πάντα"
"αντίο για πάντα" φωνάζουνε οι ταξιδιώτες
κι όμως "αντίο στο ποτέ"
γυρεύανε να πουν


22 Δεκ 2014

Αφού ξέρεις που είναι

...






Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου.
Αφού ξέρεις που.
Αφού ξέρεις.
Είναι.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν μου αγοράζεις ένα διαβατήριο
να με πετάει κατευθείαν στο στόμα σου;
Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν έχει δεύτερη οδοντόβουρτσα
το ποτηράκι;

Αφού ξέρεις που κοιμάμαι.

Γιατί δεν μαστιγώνεις
τα σκαλάκια της πολυκατοικίας
ανεβαίνοντας έστω με την πλάτη -
έστω να μοιάζει πως φεύγεις παρά έρχεσαι
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο
αφού να φεύγεις είναι εύκολο
αφού να έρχεσαι είναι δύσκολο

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
γιατί δεν ξέρεις που κρύβω τα σεντόνια μου;
Γιατί πετάω κάθε βράδυ τα χρωμοσώματα
να περάσει να τα πάρει ο δήμος
με τα ψεύτικα τα χαλασμένα τα απορριματοφόρα
τα τόσο μικροσκοπικά που δεν λειτουργούν,
που δεν χωράνε ποτέ
την επιθυμία μου να μην ήξερες που είναι το σπίτι μου -
όσο κι αν την αφήνω κάθε βράδυ
στην άκρη του δρόμου
σε μια σακουλίτσα.

Μακάρι να μην ήξερες που -αλλά ξέρεις-
που είναι το σπίτι μου.

Δεν μπορώ να ξέρω
ότι ξέρεις που είναι το σπίτι μου
κι ότι στο συρτάρι της κουζίνας δεν έχει ούτε ένα κουταλάκι
που να ανακάτεψες το πρωί τη ζάχαρη
στο φλυτζανάκι που φυλάω τα μάτια μου.

Αφού ξέρεις που είναι το σπίτι μου
Γιατί δεν έρχεσαι μ' ένα καροτσάκι
να βγάλεις μια βόλτα
τα παράλυτα όχι σου;


...

16 Νοε 2014

Εικόνισμα

...



Όσο τα σύννεφα παραμένουν ακούρδιστα
θα περιμένω εκείνη τη βόλτα. 
Ο ουρανός
θα ψαλιδίζει τη βροχή σε κομμάτια, 
θα τη ρίχνει, όχι σαν στάλες,
σαν να είναι σκοινιά περισσότερο - 
να πιαστείς απ' τη βροχή, 
ν' αναρριχηθείς χαμηλά, 
στο κάτω μπαλκονάκι 
των χεριών μου

(Στα χέρια μου θα φυτρώνουν φωτίτσες

Θ' ανάβω κεράκια, κεράκια, συνεχώς κεράκια 
σαν να 'χει γενέθλια η απουσία,
σαν να 'ναι το σώμα σου εικόνισμα)

Θ' αποκοιμιέσαι πάνω 

στα δαχτυλικά μου αποτυπώματα. 
Θα είναι κάθε απόγευμα Κυριακή,
μια Κυριακή απόγευμα,
όλα τα απογεύματα μια Κυριακή απόγευμα. 

Κι εγώ θα περιμένω εκείνη τη βόλτα


...




10 Νοε 2014

Ένα μικρό μικρό τίποτα.

...






Αυτό το τόσο μικρό τίποτα, το τιποτάκι - που βρέχεις λίγο βαμβάκι, τοποθετείς πάνω του λίγες φακές και σε δυο μέρες ξεπετιούνται πράσινα βλασταράκια. Ή το άλλο. Αυτό που κάθε μέλλοντας είναι συντελεσμένος και κάθε παρελθόν οριστικά αγίνωτο, ασυντέλεστο, ένα παρελθόν που εκκρεμεί - αν είναι ποτέ δυνατόν; - και κάπου στο βάθος ένας άνθρωπος. Γυρνάς να τον κοιτάξεις να φεύγει - καθώς απομακρύνεσαι - και σε κοιτάζει κι αυτός, αλλά με την πλάτη του, και του φωνάζεις να γυρίσει από την άλλη για να τον δεις από μπροστά.

Και γυρίζει.

Και είναι και πάλι πλάτη.





...













Μακριά σου πονάνε μέχρι και τα χρώματα.









5 Αυγ 2014

32 Δεκεμβρίου.

...



Κάποια στιγμή έρχεται μια μέρα που δεν έρχεται ποτέ.





32 Δεκεμβρίου, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΣΣΛΙΝ, εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

H μέρα που δεν ήρθε ποτέ ή που δεν ήρθε ακόμη ή που κράτησε παραπάνω από το κανονικό. Ιστορίες για όλες τις πράξεις της αγάπης – και κυρίως για τον πολλαπλασιασμό (μα και την απαραίτητη διαίρεση). Ήρωες που είναι ελάχιστα ήρωες και περισσότερο ευάλωτοι αληθινοί άνθρωποι που μία βρίσκουν και μία χάνουν το νόημα. Μπαμπάδες, κόρες, μαμάδες, γιοί, αγάλματα, αναπόδραστοι δεσμοί και αιώνιοι έρωτες, σουρεαλισμός και σκοτεινό χιούμορ, όλα τα “ποτέ πια” κι όλα τα “για πάντα” μας, όλα γραμμένα με λέξεις που άλλοτε λάμπουν σαν δύο ήλιοι κι άλλοτε τρεμοπαίζουν σαν φωτάκια νυκτός.  

Προσοχή: στο βιβλίο γίνεται σαφές μια κι έξω ότι ο έρωτας όλα τα νικά εκτός αν δεν τα νικήσει, ενώ αποκαλύπτεται και το μυστικό να μην πεθάνεις ποτέ (αλλά δίνονται και δύο εκδοχές για το τι θα βρεις στον Παράδεισο, αν τελικά δεν τα καταφέρεις). 

O Αχιλλέας Κυριακίδης έγραψε για το βιβλίο:

"Η 32α Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα όλων όσα δε χωρούν να εορταστούν στη διάρκεια του Γρηγοριανού ή, πόσο μάλλον, του Ιουλιανού ημερολογίου: της Λήθης, της Ανηφορικής Θάλασσας, των Αποφάσεων Που Δεν Πάρθηκαν, του Θνητού Υπέρ-Ήρωα, της Δωρεάν Συγγνώμης, των Περαστικών, του Τρόπον Τινά, του Αρχείου noima.doc,  του Ενικού Πλήθους, του Αδέσποτου Γέλιου, της Ανέκδοτης Πολαρόιντ, του Ήχου Που Κάνει το Φεύγω Όταν Αυτός Που Λέει Φεύγω Το Εννοεί, της Εγγαστρίμυθης Πόλης, της Σελίδας 287, της Ντροπής, των Κουρασμένων Αισθημάτων. Επίσης, είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Συγγραφικής Ασυλίας: όλα τα άτακτα ταλέντα, όπως η Κατερίνα Έσσλιν, παίρνουν σβάρνα τους παιδότοπους του χρόνου, καταλύουν φραγμούς της λογικής και στερεότυπα, και τραμπαλίζονται με χάρη σ’ ένα μαγικό μεταίχμιο. Δεν είναι τυχαίο ότι, στις 32 Δεκεμβρίου, κανένας όσιος δε μαρτύρησε ποτέ."

Και μια προειδοποίηση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Ίσως νιώσετε ότι κάθε μία από τις ιστορίες του βιβλίου χωριστά είναι κατά 15% ίδια με την αμέσως προηγούμενή της και κατά 85% ίδια με την αμέσως επόμενη. Απενεργοποιήστε τα κινητά σας και απόλαυστε το. Όλες οι ιστορίες (και όχι μόνο του βιβλίου) είναι έτσι κι αλλιώς η ίδια ιστορία γραμμένη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. 










...

10 Ιουλ 2014

Γλυκαιμικός δείκτης.

Κανονικά τα μάτια μου θα έπρεπε να έχουν στομάχι. Τώρα πώς θα μεταβολίσουν ό,τι έχουν καταπιεί; Πώς καίγεται όλο αυτό το θεόρατο αόρατο κενό; Πώς χωνεύονται όλες εκείνες οι φωτογραφίες που δεν βγάλαμε ποτέ, από τα χρόνια που έπονται, όλα εκείνα τα φιλιά που αφού έσπασαν τα οστά τους μετά κάποιος ξέχασε να τους βγάλει τον γύψο;

Όπου σε περιμένω να έρθεις είναι σαν να απαντάς θετικά σε μια πρόσκληση που σου ζητάει να φύγεις.

Βουτάω τα δάχτυλα της ανυπομονησίας μου βαθιά μέσα στο δέρμα σου, θέλω να τα γλείψω -λες και είσαι παιδική τούρτα γενεθλίων. Σου αγόρασα δώρο μια μικρή θάλασσα ωστόσο.

Τη δίπλωσα προσεκτικά στην αγκαλιά μου να στη φέρω -και για κορδέλα έδεσα γύρω της την αναπνοή μου. Μου ζήτησες να τη γυρίσω πίσω στο μαγαζί που πουλάνε θάλασσες, να σου φέρω μια λιγάκι πιο στενή. Θα πνιγόμασταν μου είπες σε αυτήν: ήταν φαρδιά, ξεχειλωμένη. Ρώτησα - δεν είχαν άλλο μέγεθος μου είπαν. (Οι στενότερες τελειώνουν γρηγορότερα, έχουν ζήτηση, είναι ασφαλέστερα τα μακροβούτια στην άμμο, έξι μέτρα πριν καν σκάσει το κύμα. Μπορείς να κολυμπάς για χρόνια. Χωρίς τίποτα να βαθαίνει.)

Σου αγόρασα δώρο κι έναν ουρανό σε νούμερο EXTRA LARGE  - να χωράει τον κανονικό. (Είναι μικρός ο κανονικός για σένα, θέλω να έχεις μεγαλύτερον. Εσύ, όμως, μόνο, μην τον δανείσεις. Και στον χαρίζω χωρίς κανένα αντάλλαγμα.) Αν κοιτάξεις στο υπόγειό του, έχει τσουβάλια με μεταχειρισμένα σύννεφα. (Αγνόησέ τα.) Να πατάς μόνο τον διακόπτη που λέει ΟΝ. (Πρόσεχε. Στο OFF κλείνει ο ήλιος και η μέρα είναι πάντα Δευτέρα.) Να πατάς μόνο το ΟΝ.

ΥΓ1
Προσπαθώ με τη φωτογραφική μου αμηχανία να απαθανατίσω τους ήχους σου. Δεν μου αρκεί να φωτογραφίσω εσένα να χαμογελάς στις κορνιζούλες τής μνήμης μου. Θέλω να φτάσω στα σπλάχνα του γέλιου σου, να φωτογαφίσω αυτό που σου είπα -τον ήχο του. Πώς να φωτογραφίσεις ήχο;

ΥΓ10
Όλες σου οι λέξεις κατάπιαν φως -σαν φιλμ.

ΥΓ45
Και δώσαν σκοτάδι.

ΥΓ312
Θέλω να εφευρεθεί ένας νέος λόγος. Ο προφορικός μπαίνει στα αυτιά σου. (Ακούγεται.) Ο γραπτός στα μάτια σου. (Διαβάζεται.)

ΥΓ876
Ποιος λόγος μπαίνει στην καρδιά σου;


Θέλω να ηχογραφήσω ένα-ένα τα φιλιά που δεν μου έδωσες ακόμη. Ο ήχος τους θα έχει ένα λυπημένο χρώμα που όμως καταφέρνει πάντα και γελάει πλατιά -σαν το κίτρινο ας πούμε ή το ροζ.

...

Τα νυχτικά των ανθρώπων.

...




Τα νυχτικά των ανθρώπων
κάθε πρωί
με τα σκυμμένα κουμπάκια
να περιφέρονται πάνω κάτω
στον διάδρομο

θυμίζοντας τα σπίτια τους
που ποτέ δεν θα δω.

Γιατί να βλέπω
τι φοράνε σπίτι τους οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που τους κρατάνε στη ζωή
απ' το στρίφωμα

Γιατί φοράνε φτηνές ρομπίτσες;
Γιατί να βλέπω
πάνω κάτω στον διάδρομο
τι έχουν στην τράπεζα
οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που κάθε βράδυ τούς τη χαρίζουν
και μένουν φορεμένα ως τη μέρα
που περνάει

σαν πρωινή νοσοκόμα

που τους τυλίγει έναν έναν
χωριστά
όλους μαζί
σαν ανθοδέσμη

μ' έναν επίδεσμο
στη θέση της κορδέλας



19 Φεβ 2014

Πριν μετά.

...



Ίσως αυτά
μετά το πριν
να είναι όλα

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Το να γνωρίζει ο νους
πως μέρη δεν υπάρχουν
Μόνο άνθρωποι
που κάπου σε πηγαίνουν

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Μια ανηφόρα
που σε βγάζει χαμηλά

Το να στερείσαι
διαρκώς
Όποιον δεν γνώρισες ακόμη

Το ν΄ απαιτεί η ψυχή
αδιάκοπη
συγνώμη
Για μία πράξη που δεν έγινε ποτέ


...



28 Ιουν 2013

Γαμ. ή Ο μισός βέσπα; Ποιο βιβλίο θα γεμίσει άμμο;

...




















Με χαρά είπα ναι, μεγάλο ναι, στρογγυλό και καλοκαιρινό, στην Εύη Γεωργίου, απαντώντας στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις της για το ιδιαίτερο μπλογκ της All things you are.




Το Γαμ. και Ο μισός βέσπα θα χαρούν να χωθούν στην ψάθινη τσάντα ή στο σακίδιο που βάζετε τις ρακέτες σας. 

ΥΓ1
Το καλοκαίρι καλοκαίρι είναι. Θα περάσει. (Όπως όλες οι γρατζουνιές.) Όχι ότι ως τότε κοιμάμαι (πρόκειται για οφθαλμαπάτη). 

ΥΓ2
Λίγο καιρό πριν, συμμετείχα στο πρότζεκτ "Δέκα ερωτήσεις" της Ιλιάδας Ευαγγελίας Koθρά, που ανέβηκε στο εξαιρετικό μπλογκ της Living Postcards (το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά του ελληνικού ήλιου αλλά επιλέγει τη φωτεινή). Ιδού και αυτό:



Φιλί, αγκαλιά, βατραχοπέδιλο.