1 Αυγ 2016



When your upper lip
is taking some time off,
away from my neck
-when for example I am in the elevator
and you are in Africa-
I want to call the manufacturer
and file for a complaint
-the general idea being
"please, make me a robot".
Dear factory,
I am done with blood and ice creams.
Skip the kissing manuals.
Make me unaware.
Remove any previous technology;
no skin, no spine, no vitamins,
no trips to the ocean, no visits to museums
or memories not yet produced.
And please; no batteries included either.

Coriander has always tasted like metal anyway.

12 Ιουλ 2016

Us, elephants.


It's not easy to be an elephant -
Us elephants 
(when we feel we're about to die)
we just go to the next room 
to die alone
We don't want to put any more pressure on the other elephants
burdening them with the news
that an end is not endless.
But the worst part is not the end itself, 
but coming closer to the conclusion 
that for some others we are of more use when dead;
some people sell ashtrays 
in their corner shops down the street
- ashtrays, key chains, or even little elephant shaped statues 
- all made of ivory
for only 9,99 euro a piece.

They say, about us elephants, that our skin is thick
But if you undress us and throw our grey shirt on the floor 
(or maybe drill a hole on our back 
and then tenderly empty all of our content with the help of a little spoon)
all this convenient thickness left lying on the floor 
is not an elephant anymore. 

Us elephants pass our whole lives
trying to prove to others 
that we are actually more useful
when alive.


26 Μαΐ 2016



Κάτι συνέχεια μου λείπει
Τον βασάνιζε αυτή η φράση
Όχι η φράση, το βαθύ αυτό αίσθημα
η αρτιμέλεια αυτής της αναπηρίας - ή, καλύτερα, το καιρικό της φαινόμενο
Κάτι συνέχεια μου λείπει
Σαν να έχω δύο
αλλά εμένα πάντα να μου λείπει ένα
Σαν να έχω δύο
αλλά να θέλω να φυτρώσει ένα τρίτο
τα χρόνια
Κάτι συνέχεια μου περισσεύει, λέει
Τον βασανίζει να έχει παραπάνω -
Σημαίνει δεν μοιράστηκε ακόμη αρκετά
Και πως ο χρόνος για να δίνει λιγοστεύει
Κάτι συνέχεια μου περισσεύει -
Γιατί μου λείπαν όλα -
και το γιόρτασα



30 Οκτ 2015

Έτσι γίνεται.


Στη λίστα με όλα τα λευκά που κάνουν κακό
(αλάτι, ζάχαρη, σύννεφα,
βότκα, άνθρωποι, αλεύρι,
πρέπει αμέσως να προσθέσουμε
το επείγον λευκό σου πουκάμισο.

Ηλεκτροφόρος φράχτης,
το ύφασμά του,
απομακρύνει τα δάχτυλά μου
με το κιλό,
με φτυαριές να πούμε καλύτερα -
σαν να θέλει επειγόντως να τα θάψει.

Και είναι κι εκείνες οι μέρες,
(άσπρες κι αυτές, 
σαν την κλοπή μια ιδέας που δεν σκέφτηκε κανείς)
που η επιθυμία μου είναι μαζί 
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,
και βρεγμένη και αθώα,

ας πούμε σαν χώμα μετά τη βροχή
 Γιατί και τι είναι το χώμα; Βρωμιά είναι 
Aλλά και μήτρα για ‘κείνη κει την αιωνόβια ελιά. 

Μακάρι να έφταιγε το ύφασμα.
Μακάρι να ήταν σκόρπιες κλωστούλες η περιφρόνηση.
Είναι το σώμα σου από πίσω που φταίει.
Είναι που μόνο έτσι γίνεται να σε μάθω

– σαν να μην γίνεται.


13 Οκτ 2015



Στη θέση του τελευταίου σου ποτηριού
Έτρεξε λίγο κόκκινο
Σαν να σκίστηκε το τραπεζάκι στο σημείο εκείνο που.

Σαν ο λεκές που άφησε το ποτήρι
να μην σημαίνει ήπιαμε
αλλά φύγαμε.

Από τη μέρα που γεννήθηκες ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρες.

(Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο ένας Πέτρος αλλά δεν ήσουν εσύ
Κι ούτε όταν με πήρε μια κάποια Μαρία ήσουν εσύ)
Γιατί εσύ δεν παίρνεις ποτέ χωρίς λόγο
Αλλά ούτε δίνεις με λόγο -να το πούμε αυτό.

Γιατί εσύ ήσουν πάντα πιο πολύ αυτό που δεν ήσουν

Και μαζί σου το ίδιο κι εγώ
Όχι επειδή φεύγοντας έφερες αναχώρηση
Αλλά επειδή υποπτέυομαι πως.

(Όταν ήρθες 

υπολείπονταν ακόμη πολλές μέρες για να έρθεις.
Μερικές φορές 
πρώτα φεύγεις από κάπου
Και μετά πας.)

Κάθε μέρα σκοντάφτω

στο μαύρο κουτί του ατυχήματός μας
που επιβεβαιώνει πώς 


21 Σεπ 2015

Not now.


When everything else fails
Your eyes are still working overtime
Like two waterproof fires
To justify the fact that I already arrived at my now,
where you will one day arrive too,
even though your now at this moment is probably
at your house or on the bus or at work
or at the supermarket or down the road, or; 
and my now is this fragile root of
what is probably some red little flower.

You unhung all the windows off the walls
and in their place
you nailed a collection of basements.
The light that used to generously come in
changed its color into a thick hue that scratches;
a color in the shape of a nail,
I have no idea what this color is called -
maybe contempt.
In the edge of my eyelashes
two playful spiders webbed their home
Some sort of compensation I suppose.


4 Σεπ 2015



Αγαπημένη μου ενιαία θάλασσα,
πόσο ίδια είσαι παντού
Αλλού θεόρατα ανοιχτή
αλλού κομμένη ως το γόνατο -
μα πάντα μία,
μια εννιαία μπλε ή κόκκινη κηλίδα

Ούτε θα σου το συγχωρήσουμε κάποτε

Αλλά ούτε και θα σταματήσουμε να βουτάμε 
κι ας το 'δαμε με τα μάτια μας πια
ότι δεν βρίσκεται εμβόλιο για το νερό κι αλάτι
Κι ας το 'δαμε με τα χέρια μας πια
ότι μετά το μακροβούτι, στην επιστροφή προς τα πάνω -
(αν προς τα πάνω τέλος πάντων είναι η επιστροφή)
η επιφάνεια είναι πάντα μαρμάρινη