10 Ιουλ 2014

Γλυκαιμικός δείκτης.

Κανονικά τα μάτια μου θα έπρεπε να έχουν στομάχι. Τώρα πώς θα μεταβολίσουν ό,τι έχουν καταπιεί; Πώς καίγεται όλο αυτό το θεόρατο αόρατο κενό; Πώς χωνεύονται όλες εκείνες οι φωτογραφίες που δεν βγάλαμε ποτέ, από τα χρόνια που έπονται, όλα εκείνα τα φιλιά που αφού έσπασαν τα οστά τους μετά κάποιος ξέχασε να τους βγάλει τον γύψο;

Όπου σε περιμένω να έρθεις είναι σαν να απαντάς θετικά σε μια πρόσκληση που σου ζητάει να φύγεις.

Βουτάω τα δάχτυλα της ανυπομονησίας μου βαθιά μέσα στο δέρμα σου, θέλω να τα γλείψω -λες και είσαι παιδική τούρτα γενεθλίων. Σου αγόρασα δώρο μια μικρή θάλασσα ωστόσο.

Τη δίπλωσα προσεκτικά στην αγκαλιά μου να στη φέρω -και για κορδέλα έδεσα γύρω της την αναπνοή μου. Μου ζήτησες να τη γυρίσω πίσω στο μαγαζί που πουλάνε θάλασσες, να σου φέρω μια λιγάκι πιο στενή. Θα πνιγόμασταν μου είπες σε αυτήν: ήταν φαρδιά, ξεχειλωμένη. Ρώτησα - δεν είχαν άλλο μέγεθος μου είπαν. (Οι στενότερες τελειώνουν γρηγορότερα, έχουν ζήτηση, είναι ασφαλέστερα τα μακροβούτια στην άμμο, έξι μέτρα πριν καν σκάσει το κύμα. Μπορείς να κολυμπάς για χρόνια. Χωρίς τίποτα να βαθαίνει.)

Σου αγόρασα δώρο κι έναν ουρανό σε νούμερο EXTRA LARGE  - να χωράει τον κανονικό. (Είναι μικρός ο κανονικός για σένα, θέλω να έχεις μεγαλύτερον. Εσύ, όμως, μόνο, μην τον δανείσεις. Και στον χαρίζω χωρίς κανένα αντάλλαγμα.) Αν κοιτάξεις στο υπόγειό του, έχει τσουβάλια με μεταχειρισμένα σύννεφα. (Αγνόησέ τα.) Να πατάς μόνο τον διακόπτη που λέει ΟΝ. (Πρόσεχε. Στο OFF κλείνει ο ήλιος και η μέρα είναι πάντα Δευτέρα.) Να πατάς μόνο το ΟΝ.

ΥΓ1
Προσπαθώ με τη φωτογραφική μου αμηχανία να απαθανατίσω τους ήχους σου. Δεν μου αρκεί να φωτογραφίσω εσένα να χαμογελάς στις κορνιζούλες τής μνήμης μου. Θέλω να φτάσω στα σπλάχνα του γέλιου σου, να φωτογαφίσω αυτό που σου είπα -τον ήχο του. Πώς να φωτογραφίσεις ήχο;

ΥΓ10
Όλες σου οι λέξεις κατάπιαν φως -σαν φιλμ.

ΥΓ45
Και δώσαν σκοτάδι.

ΥΓ312
Θέλω να εφευρεθεί ένας νέος λόγος. Ο προφορικός μπαίνει στα αυτιά σου. (Ακούγεται.) Ο γραπτός στα μάτια σου. (Διαβάζεται.)

ΥΓ876
Ποιος λόγος μπαίνει στην καρδιά σου;


Θέλω να ηχογραφήσω ένα-ένα τα φιλιά που δεν μου έδωσες ακόμη. Ο ήχος τους θα έχει ένα λυπημένο χρώμα που όμως καταφέρνει πάντα και γελάει πλατιά -σαν το κίτρινο ας πούμε ή το ροζ.

...

Τα νυχτικά των ανθρώπων.

...




Τα νυχτικά των ανθρώπων
κάθε πρωί
με τα σκυμμένα κουμπάκια
να περιφέρονται πάνω κάτω
στον διάδρομο

θυμίζοντας τα σπίτια τους
που ποτέ δεν θα δω.

Γιατί να βλέπω
τι φοράνε σπίτι τους οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που τους κρατάνε στη ζωή
απ' το στρίφωμα

Γιατί φοράνε φτηνές ρομπίτσες;
Γιατί να βλέπω
πάνω κάτω στον διάδρομο
τι έχουν στην τράπεζα
οι ξένοι;

Τα νυχτικά των ανθρώπων
που κάθε βράδυ τούς τη χαρίζουν
και μένουν φορεμένα ως τη μέρα
που περνάει

σαν πρωινή νοσοκόμα

που τους τυλίγει έναν έναν
χωριστά
όλους μαζί
σαν ανθοδέσμη

μ' έναν επίδεσμο
στη θέση της κορδέλας



19 Φεβ 2014

Πριν μετά.

...



Ίσως αυτά
μετά το πριν
να είναι όλα

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Το να γνωρίζει ο νους
πως μέρη δεν υπάρχουν
Μόνο άνθρωποι
που κάπου σε πηγαίνουν

Ίσως αυτό το μόνο ανάμεσό μας

Μια ανηφόρα
που σε βγάζει χαμηλά

Το να στερείσαι
διαρκώς
Όποιον δεν γνώρισες ακόμη

Το ν΄ απαιτεί η ψυχή
αδιάκοπη
συγνώμη
Για μία πράξη που δεν έγινε ποτέ


...



28 Ιουν 2013

Γαμ. ή Ο μισός βέσπα; Ποιο βιβλίο θα γεμίσει άμμο;

...




















Με χαρά είπα ναι, μεγάλο ναι, στρογγυλό και καλοκαιρινό, στην Εύη Γεωργίου, απαντώντας στις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις της για το ιδιαίτερο μπλογκ της All things you are.




Το Γαμ. και Ο μισός βέσπα θα χαρούν να χωθούν στην ψάθινη τσάντα ή στο σακίδιο που βάζετε τις ρακέτες σας. 

ΥΓ1
Το καλοκαίρι καλοκαίρι είναι. Θα περάσει. (Όπως όλες οι γρατζουνιές.) Όχι ότι ως τότε κοιμάμαι (πρόκειται για οφθαλμαπάτη). 

ΥΓ2
Λίγο καιρό πριν, συμμετείχα στο πρότζεκτ "Δέκα ερωτήσεις" της Ιλιάδας Ευαγγελίας Koθρά, που ανέβηκε στο εξαιρετικό μπλογκ της Living Postcards (το οποίο γνωρίζει πολύ καλά τη σκοτεινή πλευρά του ελληνικού ήλιου αλλά επιλέγει τη φωτεινή). Ιδού και αυτό:



Φιλί, αγκαλιά, βατραχοπέδιλο.













14 Ιουν 2013

Αγάπη Α.Ε.

...

Ο πόνος άνοιξε εργοστάσια.
Κατασκευάζει σιωπές.
Συσκευάζει κραυγές.
Πάνε καλά οι πωλήσεις.

Ο πόνος άνοιξε αντιπροσωπείες.
Καρφώνει παλάμες.
Ξιπάζεται.
Γιορτάζει εγκαίνια σε κάθε εγώ.
(Εγώ πονάω
Εσύ πονάς
Αυτός πονάει
Εμείς πονάμε
Εσείς πονάτε
Αυτοί πονούν)

Και κάπου δίπλα εκείνη,
γυρισμένη πλάτη,
αδιάφορη,
σαν απολυμένη εργάτρια,
ένα γραφείο παραπόνων,
ένα θλιβερό κτήριο,
μια ανώνυμη εταιρία.





...

7 Ιαν 2013

Υδροχόος.

...




Κάπου ανάμεσα
στον ζυγό και τον ιχθύ
γιορτάζει κι ο καρκίνος

Δεν είναι σαν το καρκίνο των οστών
- ή του πνεύμονα -
δεν κολλάει στα νύχια

Ας τον πούμε εγώ
Ας τον πούμε καρκίνο της αξιοπρέπειας
Ας τον πούμε ποτάμι
που στα νερά του επιπλέει
ένα αδέσποτο μπλουζάκι



...
 

28 Αυγ 2012

Γαμ.

Σύντομα σε όλα τα βιβλιοπωλεία...







Γαμ. δεν σημαίνει απολύτως τίποτα και ποτέ παρά μόνο κάθε νύχτα στις τρεις και πέντε τα ξημερώματα, τότε που η λέξη γαμώτο τρώει μια τσεκουριά και σπάει στα δύο. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα 57 του Γαμ. (που πρόκειται να κυκλοφορήσει αρχές Σεπτεμβρίου, από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ).

Το Γαμ. είναι είκοσι τέσσερα "μυθιστορήματα του ενός λεπτού" που συμφιλιώνουν τη γλύκα της ζάχαρης με το ξινό του λεμονιού. Μετά το βιβλίο "Ο μισός βέσπα" από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ, η Κατερίνα Έσσλιν επιστρέφει με το χρονόμετρο στο χέρι: έχετε ένα λεπτό, για να απεξαρτηθείτε από τον ψυχαναλυτή σας, να αλλάξετε φύλο στον αγαπημένο σας σκηνοθέτη, να ερωτευτείτε, να πεθάνετε, να παντρευτείτε, να πεθάνετε (το είπαμε αυτό), να μάθετε αγγλικά ή πώς να γράφετε ερωτικές επιστολές.

ΥΓ
Αν δεν γνωρίζετε ανάγνωση, μικρό το κακό. Το βιβλίο αυτό θέλει περισότερο να το αισθανθείτε, παρά να το διαβάσετε.


Ο Αχιλλέας Κυριακίδης, γράφει για το βιβλίο:

Αναγνωστών, Νόσος των:
Εδώ, ακριβώς αντίθετα απ’ ό,τι ισχύει στη Νόσο των Δυτών, ο ασθενής προσβάλλεται όταν καταδυθεί γρήγορα σε κάποιο βιβλίο και αναδυθεί αργά, εκβάλλοντας φυσαλλίδες απόλαυσης και ανεπίπλαστους βορβορυγμούς αναγνωστικής ηδονής.

Ιδιαιτέρως επικίνδυνο βιβλίο εν προκειμένω θεωρείται το ανά χείρας, καθώς σε όλους ανεξαιρέτως τους πρώτους πειραματικούς αναγνώστες του εμφανίστηκε το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της νόσου: ένα γέλιο που ξενερίζει, αφήνοντας βαθιά από κάτω του ναυάγια εκλεκτικής σοβαροφάνειας και στρώματα μελαγχολίας βυθού.

Τρόποι αποφυγής της νόσου είναι να καταδυθεί ο αναγνώστης ως Μισός Σκάφανδρο, αφήνοντας το άλλο μισό του να παραδοθεί κυριολεκτικώς απνευστί στις μεσμεριστικές θεουργίες της συγγραφέως και στα δαιμονικά και δαιμονιώδη τερτίπια μιας γλώσσας που, ακόμα και με λέξεις ατελείς, ημιτελείς, συγκεκομμένες (γαμ. κ.ά.), την κάνει τη δουλειά της μια χαρά και κόκαλα τσακίζει.



http://www.missbloom.gr/living/books-and-gadgets/7957/articles/diavazoyme-to--gam--tis-katerinas-essli/article.aspx


http://akamas.wordpress.com/2012/10/12/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD-2/


11 Απρ 2012

Απόσβεση.

...


Μόνο χειμώνες κολλητά σαν χαλκομανία ο ένας πάνω στον άλλο.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο υδρογόνο δύο στο νερό.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι καλοκαιρινούς μήνες ενδιάμεσα (να επισκευάζεται το χιόνι).
Χρειάζεσαι οξυγόνο (να επισκευάζεται η αναπνοή).

Μόνο γέννες κάτω από το χώμα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Μόνο τριαντάφυλλα στα βάζα.
(Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.)
Χρειάζεσαι να κεντάς απουσίες (να επισκευάζεται το αντίο).
Χρειάζεσαι μαργαρίτες (να μαδάς τις επισκευές).



ΥΓ1
Το ποιήμα είναι ασθενοφόρο - δεν είναι φάρμακο. Όμως οφείλει να μείνει κολλημένο στην κίνηση - να μην ανάψει τη σειρήνα. (Το να γιατρεύει δεν περιλαμβάνεται στις επείγουσες δουλειές ενός ποιήματος. Ούτε το να προειδοποιεί.) Ωστόσο, προτείνω, αν έχετε οποιαδήποτε ψυχική γρίπη, πονοκέφαλο ή συναισθηματικό βήχα, αντί για αντιβιοτικό, ντεπόν, ή σιρόπι αταράξ, πάρτε ένα ποτήρι νερό και καταπιείτε γράμμα-γράμμα
ένα ωραίο ποίημα. (Το νερό δεν χρειάζεται να είναι καθαρό, μπορεί να είναι και λασπόνερο.) Η χημική αντίδραση του ποιήματος με τα χρωμοσώματα μιας πληγής "περνάει" όλα τα φίλτρα του Σωκράτη, σχετικά με το Αληθινό, το Καλό και το Χρήσιμο. (Προειδο-ποίηση: καταπίνοντας τα γράμματα, τα ωμέγα θα σκαλώσουν στον λαιμό σας και πιθανόν να σκοτώσουν σύμπαντα τα άλφα. Μην νευριάσετε -ο θάνατος γιατρεύεται. Πάσχα έρχεται.)

ΥΓ2
Είκοσι αυγά κατά προτίμηση βιολογικά.
Δυο φακελάκια κόκκινη βαφή.


8 Απρ 2012

Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;

...

Φοβάμαι μην η λέξη τέλος μείνει έγκυος (ή η λέξη χαρά μείνει παρθένα).






...

















(Μην ανησυχείς, λόγω Πάσχα είναι. Πες τρεις φορές θανάτω θάνατον πατήσας και θα δεις θα σου περάσει.)


...

26 Μαρ 2012

Δούρειος ίππος.

...


Ίσως μοιάζουμε.
Ίσως κι εσύ σκέφτεσαι. Πως. (Πως τα πάντα.)

Ίσως μια μέρα είπες δυο φορές και δυο καιρούς και μετά έζησα εγώ καλά κι εσύ καλύτερα. Ίσως μπερδεύεις κι εσύ τους ενικούς και τους πληθυντικούς, σαν απαίδευτο παιδί - ή ίσως γεννήθηκες όλες οι ηλικίες μαζί, την ίδια μέρα.

(Ίσως γράφεις στίχους ή δεν ξέρεις καθόλου γραφή, ίσως με διαβάζεις κάθε μέρα ή δεν έμαθες ποτέ ανάγνωση.)

Ίσως μια μέρα σκέφτηκες για τους ανθρώπους πως όλοι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι που πάνω τους έχουν μικρές μικρές πληγές και πως εσύ είσαι απλά μια πληγή που πάνω της έχει μικρούς μικρούς ανθρώπους.

ΥΓ1
Θέλω να φιλήσω τον ενικό σου.
Από την άλλη ο ενικός σου είναι δούρειος ίππος.
(Από την άλλη το ίδιο είναι και η επιθυμία μου.)

ΥΓ2
Μέσα στη θεόρατη καρδιά σου κρύβονται μικρά μικρά κομματάκια του εαυτού σου, που στόχο έχουν να κοροϊδέψουν πανούργα όποιον θέλει να σε γυρίσει ανάποδα - λες και είσαι άδεια μπλούζα.



...

21 Μαρ 2012

Παγκόσμια μέρα απλοποίησης.

...


Έρχονται και χτυπάνε το κουδούνι και μετά εσένα και μετά το κουδούνι. Λένε το μυστικό είναι να κόβεις προσεκτικά γύρω γύρω τους ανθρώπους λες κι αυτοί έχουν περίγραμμα, σαν χαρτοκοπτική λένε, να πετάς το μέσα και να κρατάς μόνο το περίγραμμα. Λένε πως οι μπαταρίες σου έχουν δυο θετικούς μόνο πόλους, ελαττωματικούς, πως ο χρόνος κυλάει καλύτερα όταν τα χριστούγεννα πέσουν πάνω στο πάσχα και τρακάρουν μετωπικά το καλοκαίρι και τα λοιπά. Συμβουλεύουν να ποτίζεις συχνά όποιο τραύμα φυτρώνει σαν ζιζάνιο στον κήπο σου ή ανάμεσα στα λουλουδάκια της φούστας σου. Βάζουν λίπασμα στα δάκρυα, δίνουν σχήμα μπαλόνι στην καρδιά σου, σαν ψυχικές εγκυμοσύνες ή υγιώς ανάπηρα (σαν πατερίτσες που έβγαλαν πόδια).

Λένε κι άλλα - πως μια μέρα θα σε αγκαλιάσει κάποιος τόσο δυνατά που από κάθε πόρο του σώματός σου θα πεταχτεί κι από ένας άνθρωπος, ένας άνθρωπος καινούργιος (εσύ), ένας άνθρωπος παλιός (πάλι εσύ), κι όλα τα τόσα εσύ τα εγώ -τι αμέτρητοι που είναι οι άνθρωποι! Είναι -λένε- η στιγμιαία πίστη πως ήρθε κάποιος από ίδιο υλικό, κοινή πάστα, κοινή ρίζα, δυο σώματα ένοικοι (σε μια υπόγεια ψυχή ρετιρέ) - ή κάτι τέτοιο, κάποιος, κάποιος που κάνει τις λέξεις ικανές να καταπίνουν ψαλίδια, ξυράφια, γυμνά καλώδια, πρίζες, σοκολάτες και φωτιές - ή κάτι τέτοιο. Τίποτα τέτοιο. Λένε πως υπάρχουν δύο συναισθήματα, ξεχωριστά, η αγάπη και ο φόβος, πως δεν υπάρχει φόβος που αγαπά ή αγάπη που φοβάται - ή πως υπάρχουν. (Ή, πως, υπάρχουν.)

ΥΓ1
Όποια λέξη σκίσει στα δύο τη διπλανή της, μια πεταλούδα θα ζήσει για πάντα.

ΥΓ2
Αυτά, αυτά και άλλα, λένε, τα ποιήματα που αλέθονται στο κεφάλι μου, στο μπλέντερ μου, ή κάτω απ' το σεντόνι μου. (Τα ποιήματα.) Που στάζουν από το πέος μου στο πληκτρολόγιο και πίσω, στο πληκτρολόγιο και πίσω. Δεν έχω πέος. Όσα πέη κι αν βγάλω το ποίημα δεν βγάζει αλάρμ. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποίημα -να μην προειδοποιείς.


Λένε τόσα τα ποιήματα, τα μπλεγμένα ανάμεσα στα μαλλιά μου, που σκοντάφτουν στην ανάσα μου, που στο στόμα σου θέλουν να νοικιάσουν μια γωνιά (ή μια αγωνία), πως η ποίηση ή δεν επείγεται καθόλου επί γης ή πως με βία βιάζεται -ή ίσως πως ποίημα που δεν βιάζεται, δεν μπορεί και να βιάσει. Εκτός αν αυτό σημαίνει ποιήμα.


Να μην ξέρεις ανάγνωση.




...

19 Μαρ 2012

Εργοστάσιο.

...


Υγρά παντού, ανθρώπινα
εξέχουν στα συρτάρια
κεφάλια δύο πάνω κάτω
αντρικά.

Το εργοστάσιο έκλεισε προχτές.
Μα λειτουργεί κανονικά.

Χημεία παράγει
αίμα αντλεί
αναπνοή
τον ήλιο στερεώνει στα καρφιά του
κατασκευάζει αύρια
και βάζει πεζοδρόμια
χείλη δύο πάνω κάτω
γυναικεία.

(Οι μηχανές αμήχανες δουλεύουν
Μα λειτουργεί κανονικά το σ'αγαπώ
τον λάθος διακόπτη όταν κλείσεις
και στο προαύλιο το σώμα μας χωρίσεις
Σώματα δύο πάνω κάτω
εφεδρικά.)

Κενό γεμάτο, το κυρίως προϊόν
μικρή η ανάγκη να το αδειάσεις.
(Το εργοστάσιο άνοιξε προχτές
Του τίποτα την πόρτα.)


...

18 Μαρ 2012

Εμού της ιδίας.

...


Ώρες και χρόνια χτυπούσα για ν’ ανοίξεις,
τώρα ανοίγω έλεγες, με τη γλυκιά φωνή σου,
χτυπούσα, ανοίγω, τώρα ανοίγω.
Κι όταν τα δάχτυλα καρφώθηκαν στο ξύλο,
και παραμέρισε η πορτούλα για να μπω,

Εγώ.
Εμένα είδα.

Εγώ μπροστά και πίσω από την πόρτα,
ελπίδα να μου δίνω, τώρα ανοίγω,
εγώ φορώντας στις χορδές μου τη φωνή σου,
Ανοίγω
να μιμούμαι πως μου λες.



...

17 Μαρ 2012

Ορατών τε πάντων και αοράτων.

...


Κάποιοι χώνουν τα χέρια τους μέσα στις λέξεις μου και στειρώνουν τη μήτρα τους.

(Κάποιοι μετατρέπουν τις λέξεις μου από μονοκατοικίες σε τριώροφα.)

Κάποιοι ηχογραφούν τα νοήματα - πάτάνε ρεκ, μετά πλεϋ.

(Κάποιοι τα ηλεκτροδοτούν.)

Κάποιοι πετάνε στα σκουπίδια τη "μητέρα" τους, τα φρούτα, και τα τραγούδια - πριν ωριμάσουν.

(Κάποιοι πετάνε σαν σούπερ ήρωες.)

ΥΓ1
Είμαι πεπεισμένη ότι μπορείς να γονιμοποιήσεις ακόμη και χώμα - σαν κι αυτό που στάζει από το ξεχειλωμένο βλέμμα μου, όταν έχω καιρό να σε δω. (Και έχω πολύ καιρό να σε δω, δευτερόλεπτα, η αναμονή έβγαλε χνούδι.)

ΥΓ2
Σκέφτομαι (πως αν η αγάπη έπρεπε να είναι αντικείμενο, πράγμα, ή τέλος πάντων κάτι απτό, δεν θα ήταν ούτε χαλίκι ούτε κεφαλάκι καρφίτσας).

ΥΓ3
Για να χωρέσεις ένα βουνό (δεν θα ήταν χαλίκι ούτε κεφαλάκι καρφίτσας) σε μια οπή, πρέπει αυτή να είναι βαθιά, γενναιόδωρη, ανοιχτή, να την έχει ανοίξει ένα τίμιο και δύσκολο μαχαίρι (όχι σαν κι αυτά τα πλαστικά του πικνίκ).

ΥΓ4
Αυτοί που μετατρέπουν τις μονοκατοικίες σε τριώροφα ξέρουν ότι μόλις περάσεις ένα θεόρατο βουνό από μια μικρή κουμπότρυπα, ράβεις την οπή προσεκτικά και δεν ξανασκίζεται ποτέ. (Γι'αυτό φοβούνται το ποτέ. Μην απελευθερωθούν ολοκληρωτικά.)


Δεν γνωρίζω καμία άλλη λέξη που να θέλει και να μπορεί να βγάλει ορόφους, μπαλκόνια, υπόγεια και σοφίτες, όσο η λέξη δύο.





<3



...

4 Μαρ 2012

Φανουρόπιτα.

...


Πέρασα το βράδυ στην εντατική. Έπεσε το όνομά σου από την καρδιά μου στο πάτωμα και γέμισε τέσσερα κατάγματα. Εγώ το πήρα αγκαλιά κι άρχισα να τρέχω, αλλά αυτό έσταζε ανάμεσα από τα δάχτυλα μου, έχανε χρόνια, τον τόνο του (στον δρόμο κίνηση, το γνωστό μπαρ κλειστό, λυπημένες πέτρες να βγαίνουν απ' τα μάτια μου, μεγάλες σαν βράχοι). Αργήσατε μου είπαν, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά το βλέπετε κι εσείς, στράβωσε το ν, ίσιωσε το τελικό σίγμα - δύσκολη περίπτωση. Κοιμήθηκα στο πλάι του το βράδυ να μαζεύω τις ανάσες του που γλυστρούσαν από τα σκεπάσματα προς το ταβάνι. (Έκαναν ό,τι μπορούσαν μου είπαν. Μπορούσαν λίγα. Το σκίσαμε εγκάρσια με μαχαίρι, να το εγχειρήσουμε είπαν, αλλά μέσα στην πληγή είχε κρυμμένες παλιές πληγές που ανέπνεαν ακόμα και το ξαναράψαμε.) Τα κατάγματα μου τα τύλιξαν και μου τα έδωσαν όσο πρόχειρα σου δίνουν ένα ξανθό μωρό ή ένα κομμάτι κεϊκ. Φύγαμε. Στον δρόμο κάποιος με ρώτησε τι ώρα είναι και του απάντησα ότι η ώρα είναι ξαπλωμένη στο υπόγειο, αλυσοδεμένη, ντυμένη με ένα κίτρινο λυπημένο φορεματάκι. Α, ευχαριστώ μου είπε, και μου έκοψε ένα κομμάτι από την ακρόπολη - μην τύχει και πεινάσω. Άκου. Το όνομά σου μπορεί να πέθανε μέσα στο στόμα μου, όμως από την καρδιά μου θα χρειαστείς κομπρεσέρ για να το αφαιρέσεις.

ΥΓ1
Κάποια ονόματα έχουν την ιδιότητα να είναι κύρια. Εξημερώνουν τα χυδαία, αθωώνουν τα σκούρα χρώματα, παίζουν όλη μέρα μουσική - και πυροβολούν το μυαλό στο στόμα. (Μην ξανάρθετε μου είπαν. Δεχόμαστε μόνο επέιγοντα περιστατικά και το δικό σας είναι γλυκό σαν μέλι.)


ΥΓ2
1 φλυτζάνι λάδι
1,5 φλυτζάνι φρουκτόζη
5 πορτοκάλια τον χυμό
ξύσμα από ένα πορτοκάλι
1 φλυτζάνι σταφίδες
3 φλυτζάνια αλεύρι
2 κουταλάκια μπεϊκιν
1 κουταλάκι κανέλα
λίγο μοσχοκάρυδο

ΥΓ3
Από που είστε; Από την Αθήνα. Ωραία η Αθήνα. Παντού είναι ωραία αν είναι ωραία. Θέλετε να πάμε μια βόλτα εδώ γύρω; Θέλω. Σας έχω πάρει αγκαλιά με θέα τη θάλασσα; Όχι, αφού τώρα με γνωρίσατε. Εντάξει. Εντάξει.


...

2 Μαρ 2012

Το αντίθετο.

...


Με θάβεις βαθιά
Στον πάτο τού υδρογόνου
Δένοντας κόμπο το σκοτάδι
με το πρόπερσυ.

Σελίδες δώδεκα με τέσσερις ρωγμές
(Μια στον βορρά και τρεις στη δύση)
κεντούν βιβλία με αόρατη βελόνα
(Τι κι αν αφήσαμε τα χέρια, λες
τα χέρια να κρατάνε, άλλο δεν ξέρουν)

Πετάει βαθιά στο χώμα ακόμη το πουλί
Σπόρο στο φόρεμα το κόκκινο, φυτεύει
Βρέχει λεκέδες, λαβωματιές, love or ματιές
Φυτρώνουν άνθρωποι στη νέα μου αυλή
Και μετά μένεις.

Δεν είχα στα μέρη του λόγου, πάει, ποτέ
(στα μέρη του λόγου που φεύγουν όσοι μένουν)

Εύφοροι φράχτες
με γύρω γύρω ξύλινη αυλή.




...

28 Φεβ 2012

Καθόλου αγία γραφή.

...

Η ραφή στην πλάτη
είν' απ' την πληγή που αφήνει
η πτώση
Ποτέ η αιτιατική σου
Πάντα η γενική σου
Η πτώση κάθε γράμματος
από τον τρίτο όροφο.

Ποιος το λέει το δεν υπάρχει
παρθενογένεση;
Γονιμοποιείς κάθε μου λέξη
χωρίς καν να την αγγίξεις.
Ίσως ακόμη και γι'αυτό

Πρώτα
παραγεμίζεις κάθε μου πληκτρολόγιο
με ποιήματα μεγέθους νούμερο δύο
(Όλα δύο-δύο πηγαίνουν
Ένα-ένα δεν πάει τίποτα)

Μετά ξεγεννάς
τον ουρανό.


...

8 Νοε 2011

Γενική καθαριότητα.

...

Πόσο τακτοποιημένα είναι όλα, το στόμα σου δεμένο πάνω στο δικό μου με μικρά μικρά κομπάκια, οι παλάμες μου ραμμένες πάνω στο ζεστό πρόσωπό σου, όλος ο Νοέμβριος σκορπισμένος σαν σκόνη κάτω από το κρεβάτι.

ΥΓ1
Δεν θυμάμαι καθόλου που έχω βάλει το προηγούμενο καλοκαίρι, ίσως στο κάτω συρτάρι, εκτός αν έπεσε από το πάνω ράφι και πλάκωσε τον Δεκέμβριο. (Σκύβω πίσω από την τηλεόραση να δω αν ίσως γλύστρησε εκεί, όμως κάνει παράσιτα το τέλος Αυγούστου.)

ΥΓ2
Το μυαλό γεμάτο πεταμένα ρούχα, τα μάτια ντυμένα μακρυμάνικα, το υπόγειο όλο κούτες με όνειρα που αρνείσαι να πετάξεις: "για όταν αλλάξει ο καιρός".

ΥΓ3
Στην δεξιά άκρουλα των χειλιών σου κρέμεται ένα ξεχαρβαλωμένο φιλί (ένα φιλί που πριονίζει με ορμή τους πάγους γύρω από το στόμα μου -σαν ήλιος με δοντάκια). Πεισμώνω. Βάζω χριστουγεννιάτικα φωτάκια γύρω γύρω από τα όχι σου κι αυτά λάμπουν σαν ναι.


Χρόνια πολλά :-)

http://www.youtube.com/watch?v=_k8vtbJxOdw&feature=player_embedded#!

...

22 Οκτ 2011

Εκ γενετής.

Σαν ανεπιθύμητα χόρτα
Χώνεις τα χέρια σου στον λαιμό μου
Και ξεριζώνεις κάθε μου λέξη

Εκ γενετής τυφλό
Κάθε λεπτό
Το στόμα μου χωρίς το δικό σου

Κουράστηκε η κάθε εγκυμοσύνη
Που σπέρνει η εικόνα σου
Στα πεζοδρόμια της σκέψης μου

Άρχισε η περίοδος των εκτρώσεων
"Να το ρίξουμε γιατρέ το σ'αγαπώ"
Θα βγει εκπτωτικό


...

9 Οκτ 2011

Σκάκι.

Οι λέξεις είναι μια κάποια λύση. Σίγουρα όχι η πιο εύκολη.

Με οδηγούν στο να γίνομαι η ίδια μια λύση, αλλά –σχεδόν κατά κανόνα- μια δύσκολη λύση. Και ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση;

Ρυθμός... Μαθηματικά... Αυτά σκέφτομαι.

Πάντα ήμουν καλύτερη στις λέξεις όμως -και το ξέρω-, πως τους οφείλω ένα ευχαριστώ. Οι λέξεις... Συχνά...

Τις πετάω από το μπαλκόνι, σπάνε τα χεράκια τους, αλλά πάντα με κοιτάνε πίσω χαμογελώντας, μου χτυπάνε τα κουδούνια, μου λένε άσε μας να ανέβουμε πάλι πάνω, θα κάνουμε, κάνουμε ήδη, τόσα για σένα, θα σε πάρουμε αγκαλιά, έστω με σπασμένα χεράκια και δόντια, θα σου βάλουμε θερμόμετρο, θα περπατήσουμε για σένα τις μέρες που τα πόδια σου χρειάζονται μια αγκαλιά, και μερικά βράδυα, εκείνα που νιώθεις ότι είσαι πάντα η δύσκολη λύση, η λύση που δένει κόμπο όλες τις λύσεις, θα κάνουμε για σένα τις βρώμικες δουλειές, θα γίνουμε τα εφεδρικά σου μάτια, θα κάνουμε εμείς όσα τα δύο σου μάτια δεν μπορούν, θα βγάλουμε για σένα νέα στόματα, να αναπνεύσεις, θα σε γεμίσουμε νέα στόματα παντού, στις παλάμες, στο στήθος, πάνω στην σπασμένη εκπνοή σου (να αδειάσεις το μαύρο χρώμα από τις τσέπες όλης τής εισπνοής του κόσμου, να φιλήσεις ό,τι αποχαιρετάς χωρίς να θέλεις, όλα τα υπόγεια της πλημμυρισμένης σκέψης σου).

Τους ανοίγω. Ανεβαίνουν σπίτι. Και τις αρχίζω στις κλοτσιές. Με κοιτούν. Δεν με χτυπάνε ποτέ πίσω, μόνο τα κουδούνια χτυπάνε -αυτή είναι η αγάπη τους, να είμαι η δύσκολη λύση κι αυτές να επιστρέφουν. (Μπορούσαν να πάνε αλλού. Μπορούσαν να χτυπήσουν εύκολα κουδούνια. Να επιστρέψουν σε εύκολα σπίτια. Να επιλέξουν εύκολες λύσεις. Να νιώσουν ασφάλεια σε δοκιμασμένα χάδια. Να κλάψουν αγκαλιά με γνώριμα χαρτομάντιλα, γνώριμους εγωισμούς. Προτιμούν τις μπουνιές μου. Από τον έναν όροφο στον άλλον πονάει. Το ξέρουν. Ό,τι δεν πονάει δεν είναι καινούργιο. Το ξέρουν οι λέξεις αυτό. Σου λένε ό,τι δεν τελειώνει ωραία δεν έχει τελειώσει ποτέ. Ό,τι δεν σου αρέσει δεν έχει συμβεί.)

Αγαπώ τις λέξεις σαν κατοικίδια.Μόνο που αυτές με κατοικούν, αυτές με ταϊζουν, αυτές με μεγαλώνουν – όχι εγώ αυτές.

Χτες βράδυ πέταξα ένα μπαούλο λέξεις από τον τρίτο.

(Έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από χτες βράδυ.)

Ακόμη να μου χτυπήσουν το κουδούνι.

ΥΓ1

Έσπασα ένα βαζάκι νωρίτερα, από μια άγαρμπη κίνηση. Το είχα πάνω στο τραπέζι. Το συμμάζεψα πρόχειρα, και μετά βγήκα βιαστικά, για Σάββατο. Έλειψα δυο τρεις ώρες -κι όπως ανέβαινα τις σκάλες, τη στιγμή που ξεκλείδωνα, σκέφτηκα πως το βαζάκι (αγαπημένο δώρο καλού φίλου) θα είναι πάλι στο τραπέζι σαν πριν σπάσει, σαν να μην έσπασε ποτέ, χαμογελαστό, γυάλινο, όμορφο. Ποιον κοροϊδεύω; Έσπασε. Οι λέξεις γίνονται στόματα, χεράκια, κατοικίδια, αλλά θα περάσουν χρόνια για να μάθουν να κολλάνε σπασμένα βάζα ή να ξεκολλάνε βάζα που δεν έπρεπε να ξανακολλήσουν. Κάποια λουλούδια χάσανε το σπίτι τους.

ΥΓ2

Ποιον κοροϊδεύω; Οι λέξεις δεν ήταν ποτέ κόλλα.Τίποτα δεν συμβαίνει όσο δεν συμβαίνει.

ΥΓ3

Χρειάζομαι έναν άνθρωπο να καταλαβαίνει τις λέξεις μου και να με βοηθάει να καταλάβω γιατί τις γράφω. Κάποιον να εκπληρώνει τα κείμενά μου. Είμαι η δύσκολη λύση. Και χρειάζομαι ό,τι και η εύκολη, εμπιστοσύνη, χρόνο, ευκαιρίες, έναν άνθρωπο να αντέχει να κάνουμε ο ένας τον άλλον καλύτερο, να αποκαλύψουμε κάτι που ίσως δεν ξέρουμε ακόμη για τους εαυτούς μας, ποιοί άνθρωποι θέλουμε να γίνουμε, πόσο καλύτεροι μπορούμε να είμαστε. Κρατιέμαι από τις λέξεις σαν να είναι χερούλια σε ένα λεωφορείο που τρέχει με ταχύτητα. Οδηγός η απουσία ενός ανθρώπου που θέλει να ζήσει ό,τι τον περιμένει μπροστά κι όχι ό,τι τον κρατάει πίσω. Πονάει να ξεβολευτείς, είναι η δύσκολη λύση. "Ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση;"

ΥΓ4

Σε κάτι στίχους ο Τομ Μπάξτερ τραγουδάει πως για τον κάθε βασιλιά υπάρχει ΜΙΑ βασίλισσα που κάνει το βασίλειό του δυνατότερο.

ΥΓ5

Και το βασίλειο είναι δύσκολη λύση σκέφτομαι. Και ποιος επιλέγει τη δύσκολη λύση; Ποιος ξεκολλάει σπασμένα βάζα, ποιος νοικιάζει λουλούδια, ποιος υιοθετεί τον μελλοντικό του εαυτό;

ΥΓ6

Μετά κάνω σκέψεις και για τα ρολόγια, τα ημερολόγια, τους μήνες, τον χρόνο. Σκέφτομαι αν το ρολόι κάνει τίποτα δυνατότερο, ή αν απλά γεμίζει τα ράφια φωτογραφίες, και αφήνει τον χρόνο να κυλάει -παρηγορητικά χωρίς να αποκαλύπτει σε κανέναν άνθρωπο τον εαυτό του που ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί.

ΥΓ7

Το ρολόι είναι μια εύκολη λύση που σε αυτό το σκάκι νικάει μέχρι και τη βασίλισσα, επιλέγοντας ένα πιο εύκολο παιχνίδι -μια απλοϊκή τρίλιζα ίσως, ένα παιδικό κρυφτό, να βάλει μια τελεία, αντί ένα θαυμαστικό.


ΥΓ8

Πάω να αγοράσω μπισκότα, μίλκο και μια νιβέα. Ποιον κοροϊδεύω; Μόνο ένα φιλί σου θα με παρηγορούσε. Έχω να φιλήσω άνθρωπο που με νοιάζει από το 1975.



...

18 Σεπ 2011

Υστερόγραφο 16.

...



Νιώθω κουρασμένη. Κάθε δέκα χρόνια ανακυκλώνονται όλα τα κύτταρα του σώματός μας. Θέλω να κοιμηθώ. Να θυμηθώ πώς είναι να είσαι μικρή, πώς είναι να έχεις δυο μικρά χεράκια, ένα μικρό χαμόγελο, ένα μικρό πόνο, πώς είναι να είναι μικρή η καρδιά σου, πριν ανακυκλωθεί τόσο, τότε, παλιά, μικρούλα, τότε που δεν νόμιζες ότι ανακάλυπτες τη φωτιά κάθε πέντε λεπτά -την ανακάλυπτες.

ΥΓ1

Ανοίγεις ευγενικά την πόρτα της επιδερμίδας μου και επιβιβάζομαι στον εαυτό μου. Ξέχασα. Έχεις πρώτα βάλει κι από έναν ήλιο σε κάθε μου τσέπη. Λέξεις όπως ευχαριστώ.

ΥΓ2

Ο ήλιος βομβαρδίζει τον ουρανό σε πέντε σημεία, το ράγισμα αποκαλύπτει πως ο ουρανός ήταν σκηνικό, ο ήλιος μια θλιβερή λάμπα. Μια Κυριακή που ξεχύλωσε. Μια καρδιά που χτυπάει, καθώς πέφτει από το ποδηλατάκι της -και γρατζουνάει τα γόνατά της στα χαλίκια. (Παλιά αυτό.)

ΥΓ3

Νέα ρήματα στοιβάζονται γρήγορα δίπλα στο “σε”, σαν σε καρότσα παλιατζή, φορώντας βελούδινα φορέματα. Τα ρήματα λιγοστεύουν, εννοώ εξαντλούνται, τελειώνουν –κι αρχίζουν και στοιβάζονται άλλα μέρη του λόγου, όλα τα μέρη του λόγου. Όλα τα μέρη που με πας. Τελειώνουν τα σε συν ρήμα, τα σε σκέφτομαι, τα σε πεθύμισα -πλημμυρίζουν όμορφα και γλυκά, κι αρχίζουν τα σε πορτοκαλάδα, σε αμέσως, σε ή, σε εγώ, σε βιβλίο, σε τραπέζι. Όλα σε κάνω. Άσχετες λέξεις δίπλα στο σε -να βγάζουν νόημα. Πεταλούδες τέλος. (Παλιά αυτό. Τώρα αυτό.)

ΥΓ4

Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου καρφιτσωμένα στις κόγχες τους, αλλά κατρακυλάνε ανάμεσα από τα δάχτυλά μου, όπως τα κρατάω, και τακτοποιούν το ουράνιο τόξο με επιμέλεια, αλλού το μπλε, αλλού το κίτρινο, κάθε χρώμα διπλωμένο στο δικό του συρτάρι –μόνο του. Το πάτωμα ξεκολλάει με δύναμη από το έδαφος και με χτυπάει. (Τώρα αυτό; Παλιά αυτό;)

ΥΓ5

Μαδάς τη μαργαρίτα της επιθυμίας μου, τα φυλλαράκια της είναι πάντα ζυγά. Η φωτογραφία σου ήταν πορτρέτο. Δείχνει μια πλάτη τώρα, σαν να στράφηκε το σώμα μέσα στο χαρτί, σαν να μπορούν να κινηθούν τα scripta -πρώτη φορά φωτογραφία σκίζει κάποιον κομματάκια. (Παλιά αυτό. Τώρα, ούτε αυτό.)

ΥΓ6

Σου έγραψα ένα γράμμα.

Πάει κάπως έτσι:

αααααααααααααααααααα, ββββββββββββββββ, γγγγγγγγγγγγγγγγγγγ, δδδδδδδδδδδδδδδδδδδδδ, εεεεεεεεεεεεεεεεεεε, ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ, ηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη, θθθθθθθθθθθθθθθθ, ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, κκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ, λλλλλλλλλλλλλλλλλ, μμμμμμμμμμμμμμμμμ, ννννννννννννννννννννν, ξξξξξξξξξξξξξξξξξξξξ, οοοοοοοοοοοοοοοοοο, πππππππππππππππππππ, ρρρρρρρρρρρρρρρρρ, σσσσσσσσσσσσσσσσσ, ττττττττττττττττττττττττ, υυυυυυυυυυυυυυυυυ, φφφφφφφφφφφφφφ, χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ, ψψψψψψψψψψψψψ, ωωωωωωωωωωωωωω, σαν να πλημμύρησε και κάποιος να άδειασε με τους κουβάδες όλες τις λέξεις έξω στο πεζοδρόμιο, πολύ φοβάμαι πώς πρέπει να βάλεις τα γράμματα μόνος σου σε μία σειρά, diy, έτσι που όλα να βγάζουν πάλι νόημα, σε παρακαλώ μην τεμπελιάσεις, θα λήξουν όλα τα ωραία, τα χρώματα, τα γράμματα, τα γενέθλια, τα μηλοπιτάκια, η ακρόπολη. (Δεν τεμπέλιασες. Ξύπνησα. Τεμπέλιασες. Παλιά αυτό. Τώρα αυτό. Τεμπέλιασες.)

ΥΓ9

Στον δρόμο προς το σπίτι ήθελα τόσο να σε δω που ρώτησα μια περαστική κυρία αν ήσουν εσύ. Μου είπε πως όχι, πως ήταν απλά μια περαστική κυρία. Θέλω τόσο πολύ να σε έχω δει, να σε έχω μόλις δει, να ήσουν ο περιπτεράς, η αδέσποτη γάτα. Δεν ήσουν. Άρχισα να κλαίω τον Σεπτέμβριο του 2011 και σταμάτησα το 2010. Άργησες μήνες να μην έρθεις ποτέ.

ΥΓ10

Εφευρέθηκε σήμερα μια καινούργια λέξη ωστόσο -και οι υπεύθυνοι δεν ξέρουν πως να τη διαχειριστούν, είναι μεγάλη και οριστική, σαν βαριά υγεία, είναι η λέξη αναπόφευκτο -η μόνη που γλύτωσε από τους κουβάδες.

ΥΓ11

Νόμιζα πως ήξερα πώς είναι, κόμπαζα, έλεγα ξέρω, εγώ; ξέρω, εγώ δεν ξέρω; ξέρω. Εγώ. Ξέρω. Επακριβώς. Και τελικά είναι αλλιώς. Ώστε έτσι είναι τελικά. “Θα είναι γρήγορο, θα είναι βιαστικό, θα είναι σαρωτικό, θα έχει διαφορά.” Το κορόιδευα όπου το άκουγα. Αλλά ήθελα να ξέρω. Ήθελα να ξέρω, γύρευα να ξέρω, και τώρα ξέρω πως είναι, ξέρω πως είναι, ξέρω πως, είναι, να μην το κατασκευάζεις αλλά να είναι, αυτό να κατασκευάζει εσένα, δεν θέλω να ξέρω, δεν θέλω να ξέρω πως είναι, πάρτε τη γνώση, αυτή τη γνώση, τη συνεχή γνώση, τη διαπίστωση, ότι, τελικά, έτσι, είναι, ότι καλά έκανες και δεν δεσμεύτηκες με υποχρεώσεις των ανθρώπων μέχρι σήμερα, τη συνεχή σκέψη να θέλεις ο άλλος να είναι η περαστική κυρία, ο υπάλληλος στην κοζμοτέ, ο ταμίας στην άλφαμπανκ, ο ταχυδρόμος, ο οδηγός του μετρό, όποιος διασταυρώνει μαζί σου το βλέμμα του, δεν θέλω να ξέρω πως είναι.

ΥΓ12

Τι είναι γκρεμός;

ΥΓ13

(Ο γκρεμός είναι φυσική ανάγκη. Αλλιώς δεν θα είχε γκρεμούς.)

ΥΓ14

Μπροστά στον γκρεμό, όταν φτάσεις στο αδιέξοδό του, σπρώχνεις με ορμή όσα τον δημιουργούν -γιατί αυτή είναι η χρήση του. Το να κάθεσαι μπροστά στον γκρεμό και να τον χαϊδεύεις, να τον παρηγορείς, να υποθηκεύεις το σπίτι σου, να ρίχνεις σχοινιά για να τον ανελκύσεις προς τα πάνω, το να προσπαθείς να τον σώσεις, να τραβήξεις πίσω τον γκρεμό, πόσος χαμένος χρόνος.

ΥΓ15

Όμως αυτό, αυτό που με πλήγωσε πιο πολύ από όλα, είναι που δεν με κάλεσες ποτέ στο σπίτι σου, που δεν άξιζα να δω που ξυπνάς, που δεν είδα τα πιάτα, τα παράθυρα, τη σκόνη σου, τα σεντόνια σου, τα ποτηράκια που πίνεις νερό.


...

24 Αυγ 2011

Βόρτεξ.

Ο Αύγουστος σκόνταψε στο στόμα σου.

Στον ουρανό το μπλε κοντεύει να ξεκολλήσει και να πέσει. (Μια ακρούλα του που έχει λίγο γκρεμιστεί αποκαλύπτει από πίσω ένα σύννεφο που παραλίγο να ήταν ροζ.)

Περνάει ένα αεροπλάνο στο οποίο επιβίβασες όλες τις φορές που θα μου χαμογελούσες -και για να μη δω την πτώση του, κατεβάζω το βλέμμα, στην αποθήκη, στο υπόγειο, δίπλα στο σκουριασμένο μου ποδηλατάκι.

Το αεροπλάνο πέφτει πάνω στον Σεπτέμβριο και τον διαλύει.

Οι δυο λευκές γραμμές καπνού που άφησε πίσω του γίνονται χαραμάδες (απ' όπου ο ήλιος ρουφάει πίσω όλο το ώς τώρα φως του, όλες τις ανατολές του).

ΥΓ1
Η απορία που είχα για τα υπόγεια λύνεται ωστόσο. (Η υγρασία τους προέρχεται από τα βρεγμένα βλέμματα που κατεβάζουν εκεί οι άνθρωποι όταν δεν σκοπεύουν να τα βάλουν ξανά στην πρίζα, μην τυχόν και προκληθεί πάλι βραχυκύκλωμα.)

ΥΓ2
Ο. Χρόνος. Κυλάει. Αργά. Πολύ. Πολύ. Αργά. Τόσο. Αργά. Που. Σε. Κάθε. Δευτερόλεπτο. Μπαίνει. Και. Από. Μία. Τελεία. Αφόρητα. Τέλεια. Αφόρητα.

ΥΓ3
Θέλω να κυλιστώ στον κήπο τού καλοκαιρινού σου πουκάμισου. Θέλω να φιλήσω το στόμα σου, τα μάτια σου, τα δάχτυλά σου, τον ήχο του γέλιου σου, τις ανίατες λέξεις σου. Θέλω να φιλήσω τον περασμένο σου Μάρτιο, τη φωτογραφία που ήσουν μικρός, τη μισοτελειωμένη ανυπομονησία σου. Θέλω να φιλήσω το αγαπημένο σου φαγητό, να πάρω αγκαλιά όλα σου τα σαββατοκύριακα -να τα κοιμήσω πάνω μου. Θέλω την επιθυμία σου. Να φιλήσω το ρήμα "θέλω". Να παρηγορηθεί το "σε". Θέλω να μικρύνουμε μαζί. Να σπρώξουμε δεκαπέντε χρόνια από πάνω μας στον γκρεμό. Να αγκαλιαστούμε σαν να γνωριζόμαστε από παιδιά. Θέλω να φιλήσω τα γενέθλιά σου. Tο καταλαβαίνεις;

ΥΓ4
Για να ανέβει το βλέμμα μου, απαιτείται οντισιόν.

ΥΓ5
Και είμαι εντελώς απροετοίμαστη να μην πάρω τον ρόλο.

Κρατάω την αναπνοή μου από το χέρι σου. Στο βάθος παίζουν κάτι τίτλοι, όμως είναι αρκετά μακριά για να διακρίνω αν είναι τίτλοι αρχής ή τίτλοι τέλους. (Ας πατήσει κάποιος το φαστ φόργουορντ για τα συναισθήματα γιατί το δικό μου κοντρόλ έχει χαλάσει, σκέφτομαι.) Την ίδια στιγμή,
κάποιος βιάζεται να χειροκροτήσει, σε λάθος στιγμή. Η φωνή στην αρχή ωστόσο, ήταν σαφής:
"Απόψε απαγορεύεται το χειροκρότημα. Παρακαλούμε ενεργοποιήστε τα κινητά σας λόγια και χρησιμοποιήστε τα καθ'όλη τη διάρκεια της παράστασης." Ίσως κάποιος να θέλει να φιλήσει τη φωνή σας.

Ή τους υπότιτλους της σιωπής σας.




...

4 Αυγ 2011

Κόκονατ οϊλ.

Έγινε διάρρηξη χτες βράδυ.

ΥΓ1
Παραβίασες κάθε μου φιλί με μια πευκοβελόνα, κεντώντας πάνω μου τον χάρτη τής Τήνου.

ΥΓ2
Ο ήλιος λούστηκε τη θάλασσα και ξαναβγήκε με μακροβούτι πίσω από το βουνό.

ΥΓ3
Ένας τυφώνας από κοχύλια ξεχτένισε τα μαλλιά μου: βγάζω κοχύλια από παντού, πίσω από τα αυτιά μου, κάτω από το μαγιώ μου, κάτω από τις λέξεις καρπούζι, καρύδα, μπλοκάκι, αϊφον, χρεωκοπία, σύκο...

ΥΓ4
Η βιταμίνη σε, που μοιάζει με σε, ξεφυτρώνει από τα ροδάκινα και τρυπώνει στα χείλια μου, ενώ οι ήχοι τής σεζάρια σκαρφαλώνουν ξυπόλυτοι πάνω στο φορεμά μου, βάζοντάς το να χορεύει αγκαλιά με το σώμα σου, το πανταχού απόν.

ΥΓ5
Αιγαίο μου, κρεμασμένο με μανταλάκια πάνω από το κεφάλι μου, που σε λίγο θα επιστραφείς γύρω από όλα τα νησιά σου... Ηλιοκαμένες άνδρο και τήνο μου, που σύντομα θα δραπετεύσετε από το μπουκαλάκι με το κόκοντα οϊλ και θα σταλείτε σαν καρτ ποστάλ στους χειμώνες που μας χωρίζουν... Αφήστε με να πιω το τώρα και το πέρσι σας μονορούφι, κι εκείνο το εκκλησάκι στα δεξιά, δίπλα στο δέντρο, που στον κορμό του κάποιος έχει χαράξει μια καρδιά.


Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.
Βάλτε σε λειτουργία την άμμο και αφήστε την στην πρίζα όσο πιο πολύ μπορείτε :-)



...


<3


...

25 Ιουλ 2011

Αλφαβήτα.

Θέλω να κλέψω μια λίστα για τα ψώνια από αυτές που γράφεις όταν πας στον βασιλόπουλο, να γράψω με αυτήν ένα ποίημα. Έτσι θα έχουμε τις ίδιες πρώτες ανάγκες.

Ανάμεσα στα ξυραφάκια, στις χαρτοπετσέτες, στα αυγά, στην οδοντόκρεμα, στο αφτερσεϊβ, θα σπείρω κάτι γυναικείο, ένα τσιμπιδάκι, αρωματικά λεβάντας για τα συρτάρια.

Τα μάτια σου φύτρωσαν χαραμάδες από όπου δραπετεύει κάθε δική μου προτεραιότητα.

Ούτε ένα κιλό πράσινα μήλα στη λίστα, ούτε καραμέλες με γεύση κανέλα, τίποτα δικό μου σ' αυτήν, την επείγουσα λίστα, που επείγεται να με ξεγράψει, που τη γράφεις σε ένα χαρτάκι που δεν έσκισες από δικό μου μπλοκάκι όπως παλιά, με ένα μολύβι που αγόρασες πρόσφατα και που ούτε το έχω δει, καθισμένος σ' ένα δωμάτιο τη θέα του οποίου δεν γνωρίζω, αγοράζοντας που και που κάτι γυναικείο που όμως δεν είναι ποτέ στο μέγεθός μου -ή που έχει χρώμα που δεν του πηγαίνω.

Μπορείς να κλέψεις ένα ποίημα μου. Θα έχουμε κάτι κοινό. Θα διαπιστώσεις ότι πια έχουμε μόνο αυτό το κοινό.

Έχουμε κλέψει ο ένας τον άλλον.

Κι όσο κατευθύνεσαι προς το αλφαβήτα χωρίς να μου ρίχνεις ούτε έστω ένα άσφαιρο βλέμμα, χωρίς λίστα που να γράφει ξυραφάκι, χαρτοπετσέτες, πράσινα μήλα, αφτερσεϊβ, τόσο το δικά μου τα άλφα και τα βήτα, τα γάμα, τα κάπα και τα ωμέγα, και κυρίως τα χι που τίποτα δεν έχουν διαγράψει, θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τσάντες, άλφα, γάμα, έψιλον, κάπα, να κουβαλάνε τσάντες, τσάντες γεμάτες θλίψη που μην κοιτάξεις ποτέ πότε λήγει στο πίσω μέρος τής ήδη ανοιγμένης συσκευασίας.

ΥΓ1
Δεν έχει πίσω μέρος η θλίψη ούτε ημερομήνια λήξης, σταμάτησαν να έχουν διπλό πάτο τα καπέλα, τη μέρα που σταμάτησες να εμφανίζεις μέσ' από τον διπλό πάτο τής επιδερμίδας μου τους μαγικούς σου λαγούς, ξυραφάκια, αυγά, άφτερσεϊβ, χαρτοπετσέτες.

Τσάντες σουπερμάρκετ κενές από μένα, που τη στιγμή που θα φτάνεις στο εξπρές ταμείο θα με χάσεις ξανά, θα έχεις στραμμένο το βλέμμα από την άλλη μεριά, αυτή, τη μεγάλη, την ατελείωτη μεριά, ενώ εγώ θα είμαι στο διπλανό ταμείο, αυτό, το αργό, με τη μεγάλη, την ατελείωτη ουρά.


...

4 Ιουλ 2011

Το όνομά σου.

...


Το όνομά σου αρχίζει από την καρδιά μου
και τελειώνει στο στόμα μου.
Το όνομά σου ανασύρει με ορμή το ρήμα θέλω
από κάθε γκρεμό του κορμιού μου.
Το όνομά σου χάνει χρόνια
να πάρει το δικό μου από το χέρι.
Καμία λέξη δεν κλωτσάει τον ήλιο
όσο το όνομά σου.

Τράβηξες απότομα σαν τσιρότο το όνομά σου πριν κλείσει η πληγή που διακοσμούσε τα φωνήεντα. Όμως μόνο όταν γράφει το όνομά σου η ταυτότητά μου, είμαι, εγώ. (Άσε με να το πω πάλι.)

Πέντε ζωές έχουμε κι έχουμε ήδη ζήσει τις έξι.


...

30 Ιουν 2011

Ο μισός βέσπα.


Πεζογραφία καθόλου πεζή (αλλά προφανώς εποχούμενη), από την Κατερίνα Έσσλιν και τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ


Δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σε ένα παγκάκι, άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες.

Κυνικά μα ταυτόχρονα τρυφερά, άλλα πιο βαριά κι άλλα μόλις λίγων γραμμαρίων, κάποια ελλειπτικά, άλλα υπαινικτικά, και κάποια τάχα προφανή, τα μυθιστορήματα του ενός λεπτού σε χαστουκίζουν ευγενικά, καθώς σε βάζουν στο νόημα το πολύ σε ένα λεπτό (χωρίς περιττές παρακάμψεις), μιλώντας για απλά καθημερινά πράγματα, όπως: νυφικά που αλλάζουν χρώμα, ψάρια που φυτρώνουν στα δέντρα, κένταυρους ράτσας πιάτζιο.

Ένα βιβλίο ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα), χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), ταυτόχρονα γλυκό και πικρό, όπου αλήθεια και σουρεαλισμός κρύβονται χεράκι-χεράκι πίσω από τους θάμνους. Ένα βιβλίο γεμάτο άπλετο φως τελικά. (Καλά, δε συνουσιάστηκε και με τον ήλιο αυτοπροσώπως, αλλά όπου δει σκοτάδι επιλέγει να το βλέπει ανάλαφρο σαν να πατάει στις μύτες.)


Και παρακαλώ λϊγα λόγια για τη συγγραφέα!
Η Κατερίνα Έσσλιν προφανώς γεννήθηκε, αλλά δυστυχώς τη λάθος χρονιά: γεγονός που της δημιουργεί το πρόβλημα να είναι παραπάνω από 20 χρονών (στα χαρτιά). Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Στον ύπνο της, βλέπει συχνά ότι είναι ελέφαντας. Αλλά δυσκολεύεται να το αποδείξει.


Εκδόσεις: ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Illustration εξωφύλλου: www.christinachristoforou.com


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΥΓ
Μέχρι στιγμής, από επώνυμους το έχει διαβάσει μόνο ο Michael Jackson και η κριτική του ήταν: "Bad". (A! Η κριτική της Guardian μόλις έφτασε μας ενημερώνουν: "inventive storytelling, at times laugh-out-silently funny, profound, sarcastic and definitely heart clenching." Την κριτική τού New Yorker, αν θέλετε σας την στέλνουμε με αντικαταβολή. Ευχαριστούμε, δεν κάνει τίποτε. Εκτός αν το αγοράσετε.)

Κλείσιμο ματιού.


Link to Like:

http://www.facebook.com/pages/%CE%9F-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1/214120651960444


INTERVIEWS, PRESS, BLOGS:


ελculture
http://www.elculture.gr/elcblog/article/misos-vespa-esslin-123582

stylista.gr

http://www.stylista.gr/what-who-where/dont-lose/6587~O-misos-bespa~article


athens voice

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/356/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%BF

protagon
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.vivlia&id=10361

σκαϊ
http://www.skai.gr/news/culture/article/182841/


ντουέντε magazine
http://duendemagazine.gr/issue/10/article/150/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1+%CE%88%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD+-+%CE%9F+%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1.html


metropolis, "click to read", σελίδα 11

http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_290711


akamas

http://akamas.wordpress.com/2011/08/03/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%83%CF%83%CE%BB%CE%B9%CE%BD/


artmag
http://www.artmag.gr/art-articles/arthistory-of-a-piece/3304-katerina-esslin-story





...

27 Ιουν 2011

Τακ.

Η ανάσα μου γέμισε γωνίες.

(Έβγαλες και ακούμπησες το μυαλό σου στην άκρη των χειλιών μου, κι ακόμη να περάσεις να το πάρεις. Κατρακυλάει.)

Έσκαψες με τα χέρια σου το στόμα μου και μέσα βρήκες λέξεις διακοσμημένες με φωτογραφίες σου. Δίπλα, λίγα ταπεινωμένα φωνήεντα, γονατιστά, τιμωρημένα: άηχα. (Πιο κει ένα κόκκινο μαρκαδοράκι που λίγο λίγο θα διαγράφει το όνομά μου, ανάμεσα από το δικό σου.)

Η δική σου ανάσα ωστόσο.

Με κάθε ευκαιρία, κουλουριάζεται στα πόδια μου, σαν γάτα.

(Αν σκύψω να τη χαϊδέψω, το κενό θα αδειάσει τα πάντα που δεν είσαι πάνω στα πάντα που είμαι.)


ΥΓ
Κάθε φορά που σε αφήνω στην άκρη του δρόμου, μου παίρνει πέντε χρόνια να περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο.


Ο χρόνος χρειάζεται οπωσδήποτε επισκευή.

(Ίσως σε γνωρίσω παλιότερα κάποτε.)




Γραμμένο ως συνέχεια στο κείμενο "τικ" (http://dimitris-giannelos.blogspot.com/2011/06/blog-post_20.html), που γράφτηκε ως συνέχεια στο κείμενο "φορείον ο πόθος" (http://esslin-esslin-eisai-edo.blogspot.com/2011/06/blog-post_18.html). Δεν είναι διάλογος. Δεν γνωρίζω καμμία λέξη που να μην είναι μονόλογος -που να μη στέκει μόνη.


...

25 Ιουν 2011

Ο μισός βέσπα.


Πεζογραφία καθόλου πεζή (αλλά προφανώς εποχούμενη), από την Κατερίνα Έσσλιν και τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ


Δεκαεννιά “μυθιστορήματα του ενός λεπτού” που κάθονται χαλαρά σε ένα παγκάκι, άλλοτε κλαίγοντας γοερά κι άλλοτε χαζεύοντας τις πάπιες.

Κυνικά μα ταυτόχρονα τρυφερά, άλλα πιο βαριά κι άλλα μόλις λίγων γραμμαρίων, κάποια ελλειπτικά, άλλα υπαινικτικά, και κάποια τάχα προφανή, τα μυθιστορήματα του ενός λεπτού σε χαστουκίζουν ευγενικά, καθώς σε βάζουν στο νόημα το πολύ σε ένα λεπτό (χωρίς περιττές παρακάμψεις), μιλώντας για απλά καθημερινά πράγματα, όπως: νυφικά που αλλάζουν χρώμα, ψάρια που φυτρώνουν στα δέντρα, κένταυρους ράτσας πιάτζιο.

Ένα βιβλίο ρομαντικό (αν το διαβάσεις Πέμπτη απόγευμα), χυδαίο (αν το διαβάσεις Κυριακή πρωί), ταυτόχρονα γλυκό και πικρό, όπου αλήθεια και σουρεαλισμός κρύβονται χεράκι-χεράκι πίσω από τους θάμνους. Ένα βιβλίο γεμάτο άπλετο φως τελικά. (Καλά, δε συνουσιάστηκε και με τον ήλιο αυτοπροσώπως, αλλά όπου δει σκοτάδι επιλέγει να το βλέπει ανάλαφρο σαν να πατάει στις μύτες.)


Και παρακαλώ λϊγα λόγια για τη συγγραφέα!
Η Κατερίνα Έσσλιν προφανώς γεννήθηκε, αλλά δυστυχώς τη λάθος χρονιά: γεγονός που της δημιουργεί το πρόβλημα να είναι παραπάνω από 20 χρονών (στα χαρτιά). Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο. Στον ύπνο της, βλέπει συχνά ότι είναι ελέφαντας. Αλλά δυσκολεύεται να το αποδείξει.


Εκδόσεις: ΑΠΟΠΕΙΡΑ
Illustration εξωφύλλου: www.christinachristoforou.com


ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΥΓ
Μέχρι στιγμής, από επώνυμους το έχει διαβάσει μόνο ο Michael Jackson και η κριτική του ήταν: "Bad". (A! Η κριτική της Guardian μόλις έφτασε μας ενημερώνουν: "inventive storytelling, at times laugh-out-silently funny, profound, sarcastic and definitely heart clenching." Την κριτική τού New Yorker, αν θέλετε σας την στέλνουμε με αντικαταβολή. Ευχαριστούμε, δεν κάνει τίποτε. Εκτός αν το αγοράσετε.)

Κλείσιμο ματιού.


Link to Like:
http://www.facebook.com/pages/%CE%9F-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%B1/214120651960444



...

18 Ιουν 2011

Φορείον ο πόθος.

...

Θεσπίζεις πάνω μου τα χέρια σου σαν σύνταγμα/ο νόμος επιβάλει να κλαίμε που και που αγκαλιασμένοι/εσύ αγκαλιά με ένα παλιό μου καθρεφτάκι/εγώ αγκαλιά με ένα ζακετάκι/ξηλωμένο κλωστούλα-κλωστούλα σαν τα κυριακάτικα όχι σου.

Κόβω κατά λάθος το δάχτυλό μου πάνω στην σιωπή σου/και κοιτάζω τη γρατζουνιά μου να επεκτείνεται/κι όπως "ανοίγει"/το δέρμα της παλάμης/ακριβώς πάνω στην γραμμή της ζωής/χύνονται στο πάτωμα δυο πυρκαγιές/που βιαστικά κατεδαφίζουν το χρώμα των ματιών σου.

Τοποθετείς την αγκαλιά σου στο συρτάρι του κομοδίνου μου/τη φωνή σου κάτω από το σκέπασμά μου.

Διπλώνεις τον ουρανό σαν εφημερίδα/και τον κρύβεις στο στήθος μου/που το ανοίγεις σαν τσάντα/στα δύο.

Μπαίνεις κάτω από τη φούστα μου/κι εκεί χτίζεις/για λίγο/το σπίτι σου.

(Ανεβάζεις στο πατάρι του το μέλλον μου.)

Βάζεις τα χέρια σου μέσα μου/και ακούς με τα δάχτυλα τις μικρές μου κραυγές.

Ανοίγεις τα σύνορα της επιδερμίδας μου/να μπει ελεύθερα η εφεδρική σου αγάπη.

Γίνεσαι πατέρας.

Της ανάσας μου.

Την ανασηκώνεις για λίγο σαν χαλί.

Κι από κάτω σπρώχνεις όλη τη σκόνη/που μόλις σήκωσε περνώντας βιαστικά/το ασθενοφόρο σου βλέμμα.


ΥΓ
Τηλεφωνείς για βόμβα κάθε εκατοστό τού κορμιού μου.


(Είμαι σαν την Μπλανς Ντιμπουά. Αλλά όπως θα την έγραφε ο Ναμπόκοφ.)



8 Μαΐ 2011

Επιστροφή στη Μητρίδα.

...


Πόσες και πόσες φορές γονατίσαμε μαζί για να πλύνουμε το νυφικό σου.

ΥΓ1
Θυμάσαι που έφευγα για το σχολείο και έχωνες στην κάθε μου τσέπη κι από ένα σου στήθος;

ΥΓ2
Θυμάσαι τα αμέτρητα μάτια που κυλούσαν ποτάμι από τα δάκρυα μας κι εσύ έπεφτες στα τέσσερα και τα μάζευες ένα ένα; Τι συμμετρικά που τα έραβες ξανά πάνω στην πλάτη μου και πάλι, προσεχτικά, κάτω από τη φόδρα. Θυμάσαι.

ΥΓ3
Κάπως έτσι με μεγάλωσες: στις μύτες, με το σφυράκι και τα καρφάκια σου, να κρεμάς τον ουρανό μου σαν κουρτίνα όλο και πιο ψηλά, αλλά πάντα κάπως στραβά, σαν καδράκι που γλίστρησε στο ατελές ξεσκόνισμα.

ΥΓ4
Κι εκείνη τη φορά μες στο ταξί, εσύ να βαστάς τον μυελό και την φωνή μου στα χέρια σου, με δυσκολία, (να στάζουν οι ήχοι μου σαν νερό, ανάμεσα στα δάχτυλά σου), κι εγώ να κρατάω την αναπνοή σου από το μπράτσο. Τι γεωμετρικά τεμαχισμένες που ήταν οι φωνές μας (τρία κατάγματα αν θυμάμαι είχαν δείξει οι ακτίνες χ συν ψ).

ΥΓ5
Τι νόστιμη που ήταν η πορτοκαλάδα που μου έστυψες μετά.

ΥΓ6
Τι κεχαριτωμένες που είμασταν πάντα παρέα (εσύ να υποδύεσαι το παιδί μου κι εγώ τον πατέρα του, καταργώντας για πάντα τη λέξη πατρίδα).








Χρόνια πολλά μανούλα.









24 Απρ 2011

Σπλιτ σκριν.

Αυτήν την στιγμή, κάπου στη γη, σε παράλληλη δράση.


Ένας άνθρωπος σπρώχνει κάποιον από τη σκάλα (κι ένας άνθρωπος αγοράζει τριαντάφυλλα). Μια γυναίκα προδίδει τον άντρα της (και μια γυναίκα ψήνει στον άντρα της μηλόπιτα.)Ένας πατέρας χαστουκίζει τον γιο του (κι ένας πατέρας αγοράζει στον γιο του μια κιθάρα). Ένας άντρας βιάζει μια γυναίκα (κι ένας άντρας κάνει την κοπέλα του γυναίκα του). Ένα παιδάκι γεννιέται άρρωστο (κι ένα παιδάκι ντύνεται σπάιντερμαν). Ένας παππούς περνάει σκυφτός και μόνος τον δρόμο (κι ένας παππούς είναι αγκαλιά με μια γιαγιά).

ΥΓ1
Είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα ξεκαρφιτσωθεί το σύμπαν -η γη θα πέσει σαν μήλο στη γη-, αν χαθεί η ισορροπία, αν ξαφνικά καταργηθεί κάτι από τα δύο -ή το ένα ή το άπειρο, ή το χάδι ή η βία.

ΥΓ2
Μας το τραγουδούν τα πάντα. Το "the end" στο σινεμά. Το λουλούδι που μαραίνεται στο βάζο. (Ή το βάζο που μαραίνεται χωρίς λουλούδι.)

ΥΓ3
Συνεχίστε να επιμένετε στις παρενθέσεις που ανοίγουν την αγκαλιά τους στο ό,τι "το θετικό". (Δεν έχει απολύτως κανένα βραβείο στην άκρη του ξεσκονισμένου ουράνιου τόξου -ας είμαστε ρεαλιστές.) Κάντε το, από ωμή γενναιοδωρία, μόνο και μόνο έτσι για να έχει ό,τι "το μαύρο" καλή παρέα. (Ή το ροζ κακή.)

ΥΓ4
Για την ισορροπία του πλάνου.

ΥΓ5
Από ερασιτεχνική τρυφερότητα.


...

1 Οκτ 2010

Γλυκό κουταλιού.

Έδωσες μια σπρωξιά σε όλα μου τα ρήματα και πέταξες τα παλιά σου σώματα στο πάτωμα.

Κάρφωσες σταυρουδάκια σε κάθε επικίνδυνη στροφή των χειλιών μου.

(Έσπρωξες ακόμη ένα τρίμηνο στο γκρεμό.)

Το καλοκαίρι βολεύει βεβαίως για απομακρύνσεις. Κάτω από τη θάλασσα τα δάκρυα δείχνουν στεγνά.

"Μην καμπουριάζεις", είπε το "Σε" στο "Αγαπώ". ("Όσο δεν μου κολλάς ένσημα, δικαίωμά μου".)

Λαχανιασμένες, κυρτές, λέξεις κουρασμένες από το βάρος των λουλουδιών που κουβαλούν στις πλάτες τους καθώς εγκαταλείπουν το καράβι.

Τρεις μήνες ξενοίκιασα και την παραμικρή σελίδα κι άρχισα να γράφω χιλιόμετρα. Πήγα όλα τα παντού εκδρομή στο πουθενά. (Μάταια οι δρόμοι έσπασαν για χάρη μας κάθε απεργία των φορτηγών με τις καρότσες τους γεμάτες ληγμένες αγκαλιές.)

Ρίχνω σταγονίτσα σταγονίτσα σαν κολλύριο το σώμα σου στις αγέννητες κόρες μου μήπως ξεπλυθεί το χώμα του μπαμπά τους. ("Πότε θα βγάλουμε τα μάτια μου από το γύψο γιατρέ;".)

Νοίκιασα χούφτες τα ξένα μάτια μήπως δω φως.

Περιττό.

ΥΓ1
Όσο γυμνάζεις τα πνευμόνια μου και αναποδυγυρίζεις τις ώρες μου, όσες μα όσες φωτογραφίες κι αν θέλω να κολλήσω στο καλοκαιρινό άλμπουμ, το φιλμ πήρε σκοτάδι.

ΥΓ2
Η τελευταία σου αγκαλιά άρχισε να ξεφλουδίζει, σαν τσιρότο που κάποιος το τράβηξε αργά-αργά-αργά, για να πονέσει. (Πόνεσαν άλλοι χίλιοι εδώ γύρω να φανταστείς.)

ΥΓ3
(Τόσους εαυτούς καλλιεργώ μήπως έρθεις να κόψεις κανά κλαδάκι.)


ΥΓ4
Άλλο ένα υπέροχο καλοκαίρι πέρασε από πάνω μου σαν ποδηλατάκι με βοηθητικές ρόδες, δειλό αλλά ανέμελο. Δεν πέρασε μέρα να μην πιω σπιτική βυσσινάδα, να μην κάνω βραδινό μπάνιο, να μη φάω καρπούζι και παγωτό φυστίκι και βέβαια να μην χαζέψω τον ήλιο, μια να πέφτει στη θάλασσα σιγά-σιγά σαν κρόκος που τσουλάει αλώβητος πάνω σε τζάμι και μια να αναδύεται σαν πορτοκάλι, μοσχοβολώντας κίτρινο. Ένιωσα ερωτική, με κάτω τα μαλλιά στους κανόνες, σαν να μην πειράζει να βάλεις περισπωμένες όχι μόνο στις παραλήγουσες αλλά ακόμη και στα σύμφωνα. Σκόνταψα πάνω σε βότσαλα και μέλισσες, μάζεψα κοχύλια, έγινα σοκολατένια χάρη στο μυστικό μου αντιηλιακό (ανακατεύεις γάλα καρύδας με καροτέλαιο και ένα θρυμματισμένο σιντί της έρθα κιττ και απλώνεις), και βέβαια διάβασα και έγραψα όσο ποτέ.

ΥΓ5
Ένα εξίσου υπέροχο φθινόπωρο ξεκινά, κι εγώ εδώ, έτοιμη για τις πρώτες βροχές, να ξεσκονίζω τις ροζ ομπρελίτσες μου -σπαστές, μικρούλες, από αυτές που βάζουν στα κοκτέηλ.

ΥΓ6
Σκοτεινά κείμενα, με ξεχαρβαλωμένα μάτια, θα έρθουν και θα φύγουν, κείμενα σαν κι αυτό πιο πάνω, με σπασμένες φλεβίτσες, κείμενα που στο απαίδευτο μάτι μοιάζουν στενάχωρα ενώ κατά βάθος είναι αγάπη και ελευθερία, μικρά κειμενάκια, μικρά σαν ετικέτες πάνω σε κονσέρβες γέλιου (που καταχωνιάζω σε όποια τσέπη βρω), κείμενα ξεχασμένα χρόνια σε σκοινί με μανταλάκια (αλλά πάντα χιονάτα σαν ασπρόρουχα που τα έπλυνε μαμά).

ΥΓ7
Είναι δύσκολο να πείσω όσους με διαβάζουν για το πόσο χαρούμενη και πλήρης νιώθω γράφοντας κείμενα σαν το σημερινό, πάνω από τα υστερόγραφα. "Τι έχεις; Δεν είσαι καλά;" Συχνή η ερώτηση. Είμαι. Φυσικά και είμαι καλά. Το ψέμα της πρώτης ανάγνωσης είναι μεγάλη παγίδα, αλλά η γραφή παίρνει τις δικές της αποφάσεις -ποτέ δεν με ρωτάει από πριν. (Όμως για μένα -αν κάποιος ρωτήσει- το φως κρύβεται ακόμη και στον πάτο της πιο βαθιάς λίμνης, εκεί που τα σώματα ξεβράζονται μόνο ζωντανά, χαρούμενα και έτοιμα. Κατά βάθος το μελάνι είναι άκακο σαν ανθόνερο θέλω να πω.

ΥΓ8
Απλά αρέσκεται να φοράει παλτό -αυτό είναι όλο :-)

Κάτω από την άμμο στην Άνδρο βρήκα μια φωτογραφία μας. Με κρατούσες αγκαλιά όπως κρατάνε τα παιδιά και σ΄ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να μένω στο 89, τρία στενά πιο πάνω από το 92. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα συνεχίσω να σε μεγαλώνω κι εγώ στην δική μου αγκαλιά σε όσες φωτογραφίες κι αν κατασκευάσω κάτω από τις άμμους και τα χαλιά. (Σου λέω άφοβα καλό φθινόπωρο κάπου εδώ, γιατί εσύ το ξέρεις: τίποτα δεν φθίνει όσο το συντηρείς σε βάζο με γλυκό κουταλιού χαμόγελο.)

<3>

6 Ιουν 2010

Αφαίρεση.

Μου είπε μια φίλη ότι πήγε τη γάτα της για στείρωση και ζήλεψα, λέω να πάω τα μάτια μου. Έτσι κι αλλιώς έχουν γεμίσει σκουπιδάκια, τόσα χρόνια που χρησιμοποιείς τις κόχες μου για κάδο σου (πετώντας μέσα την απούσια σου χαρτάκι χαρτάκι).


ΥΓ1
Δεν φοβάμαι την επέμβαση. Έχω συνηθίσει από τότε που πήγα να σε αφαιρέσουν. (Εξείχες από παντού.)

ΥΓ2
("Βρε μάτια μου όλον τον έχεις καταπιεί" μου είχαν πει, "παραλίγο να γίνεις άντρας".)

ΥΓ3
Ποτέ δεν βγήκες εντελώς.

ΥΓ4
Πριν λίγο σήκωσα "τα χαλιά" για καλοκαίρι και βρήκα από κάτω την ανάσα σου.

ΥΓ5
Ωστόσο πόσο ακόμα θα λερώνω τις λέξεις μου με τελείες;

ΥΓ6
Έβγαλα νύχια μέχρι και στα μάτια περιμένοντας.

Τόσο θέλω να σε ακουμπήσω.


...

25 Μαΐ 2010

Εσσ, ε μεσσ.

Πάνω που είχα ανεβάσει τα μάλλινα δάκρυα στο πατάρι, άρχισε πάλι να ψιχαλίζει τ' όνομά σου. Το μισό αλφάβητο πλημμυρίσαμε. (Έχει γεμίσει το υπόγειο με ωμέγα -θα πνιγούμε χωρίς άλφα.)

Με είδες κι εσύ στο όνειρό μου χτες;

Βάλε επιτέλους ένα ζακετάκι στον έρωτα σου είπα. Κάνει ρεύμα -δεν ακούς που φταρνίζεται;

Δεν σου έβγαινε ήχος (ίσως χρειάζεσαι επισκευή).

Θες να μου μείνεις; σου είπα. Έστω από τη μέση και πάνω. (Δεν χρειάζομαι τα πόδια σου.) Έτσι κι αλλιώς κι εγώ μισή είμαι. (Τα πόδια χωρίζουν τους ανθρώπους.)

Μετά άρχισα να τσακώνομαι με τη μοναξιά σου. Λουζόταν με μπετόν η χαζή. (Λέρωνε το πάτωμα.)

Δεν καταλαβαίνω, είπα.

Θες να γιατρέψεις τα δάχτυλά σου πάνω στο δέρμα μου;

(Ή πάλι θα τα φορτώσουμε σε καμμιά καρότσα ασθενοφόρου;)

Πάλι θα με αφήσεις αντί από το στόμα μου να αναπνέω από τα μάτια σου;

(Μόνο φωτογραφίες σου παίρνω σπίτι.)

Οι ανοργάνωτοι εμπρησμοί σου στο σώμα μου έχουν αρχίσει να λήγουν.

(Την πυρκαγιά δηλαδή εσύ εκεί στο υπόγειο δεν την βλέπεις που καίει συνέχεια; Θα φτάσει στον πρώτο όροφο και θα τη δουν όλοι στο τέλος. Δυο χρόνια έχεις να φωνάξεις την πυροσβεστική.)

Μόνο να διχάζεις τις τελείες μου ξέρεις -και να μ αφήνεις να ξυπνάω αγκαλιά με το σπασμένο σου ποδηλατάκι (λες κι αν ενηλικιωθούμε θα πεθάνουμε).

Δεν καταλαβαίνω. Αντί να έρθεις να με βγάλεις βόλτα, όλο πας και βάζεις γύψο στα χείλια σου και με αφήνεις να ιδρύω άδεια βάζα.

(Βέβαια, μη διανοηθείς να μου στείλεις με κούριερ μόνο την καρδιά σου, θα πάρω θάρρος και θα σου στείλω πίσω τα πάντα μου: καρδιές, μαλλιά, πόδια, βραχιόλια, κόκκαλα και πνευμόνια -μέχρι και ο τζον κήτς θ αναστηθεί έτσι που το πας.)

Θα το δεις να τελειώνουμε;

Όποιο σώμα κι αν δοκιμάσω εκτός από το δικό σου, μου πέφτει φαρδύ.


ΥΓ1
Μαζεύω το στρύφωμα της καρδιάς μου να την κοντύνω, μήπως ξαναπάρει σχήμα καρδούλας, κι αυτή αντί να μαζευτεί κοντεύει να με γεμίσει όλοκληρη από μέσα. (Έτσι όπως έχει εξαπλωθεί μακριά σου σε λίγο θα ξεμυτίσει καρδιά μέχρι κι από τα δάχτυλα των ποδιών.)

ΥΓ2
Αν δεν ανοίξεις το σώμα μου στα δύο να αφαιρέσεις το κενό θα αναγκαστώ να ζω στα τελευταία ράφια του ουρανού, χωρίς ίχνος φωτός.

ΥΓ3
Λες κι ο ουρανός έχει υπόγεια είναι.


Καλοκαίριασε επικίνδυνα πάλι: το Αιγαίο κρέμεται ήδη πάνω απ' τα κεφάλια μας. "Κοίτα τι ωραία που αιωρούνται τα ψάρια." Ετοιμάζω τα μαγιώ, βάζω σε λειτουργία την άμμο, πλέκω φυλαχτά -και για χάντρες κρεμάω τα μάτια σου. (Τα δικά μου τα έχω αφήσει στην τσέπη σου να τα ακουμπάς κάθε βράδυ στο κομοδίνο.) Καλοκαίριασε χαζέ. Περπατάς σαν ιησούς στο νερό μου, κι εγώ λέω το δι'ευχών και ρωτάω: πάλι δεν θα με πας διακοπές; (Πάλι μόνο ανακοπές;)

...

23 Απρ 2010

Μια μέρα στο μετρό.

Είναι σαν να μην παίρνω τα βιβλία τους μαζί μου στο βαγόνι, αλλά τους ίδιους.

(Ξέρω γω την Σύλβια Πλάθ ας πούμε, ντυμένη με μπεζ φόρεμα με κουμπάκια.)

Σαν να ανοίγουν οι πόρτες για να μπω κι αυτή να είναι ήδη μέσα με το μπεζ της -να κάνει πατ πατ στη διπλανή της θέση και να λέει εδώ κάτσε, δίπλα μου.

Εγώ τότε κάθομαι και αρχίζω και της χαϊδεύω τα μαλλιά (κι αυτή τα δικά μου), ψαχουλεύω με τα δάχτυλα το στόμα της (κι αυτή τα αφτιά μου). Μου χαμογελάει. Υπάρχουν μέρες που με χαστουκίζει. (Δεν την ρωτάω ποτέ γιατί.)

Υπάρχουν μέρες που κάθομαι δίπλα της σιωπηλή. Είναι οι μέρες που αυτή μου μιλάει ασταμάτητα και με κοιτάει επίμονα σε όλη τη διαδρομή, αλλά που εγώ δεν γυρίζω ποτέ να την κοιτάξω για να μη δει ότι το πρόσωπό μου είναι πράσινο -άγουρο και γεμάτο ζήλεια.

Αυτές είναι οι μέρες που της δίνω πιο πολύ σημασία από ποτέ, γιατί αυτές τις μέρες σημαίνει ότι κάθε λέξη της έχει καταφέρει κι έχει ξεβιδώσει το κεφάλι μου από τη θέση του -και στη θέση του έχει βιδώσει ένα μπλέντερ. Το μπλέντερ δουλεύει στη γρήγορη ταχύτητα, τεμαχίζει και πολτοποιεί λέξεις, σκέψεις και εικόνες -και σκουντάει τα δικά μου μολύβια, όχι τα ξένα πια, να ξυπνάνε, να κλαίνε σιωπηλά πάνω από τα χαρτιά (κι όπως στάζουν να σπέρνουν γράμματα με τα τσουβάλια).

Συγγραφείς και ποιητές υπήρχαν από πριν γεννηθείς και αυτό σε εξοργίζει. Κάποιοι λίγοι ζουν ακόμη και κάποιοι όχι πια -αυτούς μάλιστα τους ζηλεύεις περισσότερο απ' όλους γιατί έχουν ήσυχο το κεφάλι τους.

Από αυτούς κάποιοι έχουν βάλει τις λέξεις για ύπνο τόσο μα τόσο όμορφα, τόσο όμορφα και σωστά, που εμείς οι πιο νέοι -που θέλουμε κι εμείς να γράψουμε αν μάθουμε να γράφουμε ποτέ- δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Ξυπνάμε κάθιδροι που κάποιοι ποιητές μπορεί και να μας περιμένουν στο βαγόνι ακόμη ζωντανοί. Κάθιδροι -και με το άγριο καθήκον να ξυπνάμε τις ξένες λέξεις από τα κρεββατάκια τους, να τους αλλάζουμε πλευρό, μπας και τις καταφέρουμε να πουν κάτι παλιό με νέα φωνή, να πουν ένα νέο παλιό νέο.

ΥΓ1
Είναι πολύ δύσκολο να διαβάσω κάτι ωραίο και να μην ταραχτώ. Νιώθω ότι πρέπει να απαντήσω. Σαν το κείμενο αντί να μου διηγείται κάτι να με ρωτάει τι θα γίνει παρακάτω. (Γιατί δεν καθιστούν παράνομους όσους γράφουν, σύγχρονους και παλιούς -γιατί δεν τους καταργούν να ησυχάσουμε; Κι εσένα μαζί.)

ΥΓ2
Μικρότερη παράταγα βιβλία στη μέση γιατί πίστευα ότι μόλις φτάσω φερειπείν κάπου στη μέση, στη σελίδα 167 ας πούμε, το κέιμενο θα σταματάει: οι σελίδες θα είναι κενές κι εγώ θα κληθώ να τις γεμίσω, να συνεχίσω παρακάτω την ιστορία δίνοντας ένα δικό μου παλίμψηστο τέλος -που για κάποιον άλλον (αντίστοιχα) θα αποτελέσει αφετηρία.

ΥΓ3
Πρόκειται για αφόρητη σκέψη. Σαν τη στιγμή που σου χαρίζεται ένα προϋπάρχον κείμενο ταυτόχρονα να διαδρά μαζί σου, να ρουφάει με το στόμα του, σαν ηλεκτρική σκούπα, όλες τις δικές σου λέξεις που χοροπηδάνε χρωματιστές κάτω από το μέτωπό σου, ψάχνοντας για οξυγόνο. Δεν αντέχεται.

ΥΓ4
Όταν έχεις μπροστά σου μια λευκή σελίδα τρέμεις στην ιδέα μήπως γράψεις κάτι που έχει ήδη γραφτεί πριν από σένα, ταυτόχρονα ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αποφύγεις, γιατί ξέρεις ότι η γραφή είναι αυτό -μια σκυτάλη: ό,τι δίνεις παίρνεις κι ό,τι παίρνεις δίνεις.

ΥΓ5
Μπροστά στη λευκή σελίδα χρησιμοποιείς κι εσύ με τη σειρά σου την ηλεκτρική σου σκούπα και ρουφάς τη λευκότητά της σαν χαλί (κι από κάτω έχει σκόνη, πολύ σκόνη κάτω από το χαλί, ψίχουλα από γράμματα που κάποιος τα έχει σπάσει στη μέση σαν ψωμί, εκεί -για να τα βρεις εσύ και να τα ζυμώσεις εκ νέου).

ΥΓ6
Με ανακουφίζει να διαβάζω βιβλία που ζηλεύω στο μετρό γιατί το μετρό είναι κάτω από τη γη, εκεί που συνήθως θάβουμε παρά ζούμε.

ΥΓ7
Εκεί, πνίγω τα βιβλία με τα ίδια μου τα χέρια -και με πνίγουν κι αυτά ανενόχλητα, κάτω από τη γη είμαστε: οι πνιγμένοι εκεί δεν παραπονιούνται, γλεντάνε, περιμένοντας.

ΥΓ8
Μέσα στην τσάντα μου έχω πάντα και εφεδρικό βιβλίο, αν τυχόν τσακωθώ με αυτό που διαβάζω (αν μου βγάλει τα μάτια το πρώτο να μου τα ξαναφορέσει το εφεδρικό).

ΥΓ9
Επίσης, στην τσάντα μου έχω: μερικές δικές μου σημειώσεις γραμμένες πάντα σε μόλσκιν με μολυβάκι κλεμμένο από το ΙΚΕΑ, κόκκινα κραγιόν σε τουλάχιστον τρεις αποχρώσεις, στάνταρντ κάποιο διήγημά μου, ένα χαρτάκι που το έχω ψεκάσει με το άρωμά σου μια μέρα που μπήκα στον χόντο (δεν μυρίζει πια, αλλά η σκέψη ότι κάποτε μύριζε βοηθάει), το αϊποντ για να ακούω λεϊντι γκάγκα και να ισορροπώ (όταν διαβάζω για αμαρτίες και κρίνους), ένα μπουκαλάκι τζο μαλόουν γκρεϊπφρουτ, καμμιά ξεχασμένη απόδειξη από το βασιλόπουλο, ένα δικό σου κείμενο τυπωμένο να το διαβάζω και να προσποιούμαι ότι μου το απευθύνεις, και βέβαια τσίχλες κανέλα. Ό,τι έχουν όλοι έχω.

ΥΓ10
Βέβαια, τις προάλλες, πριν κανέναν μήνα, πηγαίνοντας προς το μετρό, είχα μια "παραίσθηση" που ίσως και να μη συνηθίζεται σε όλους όσους έχουν τσίχλες κανέλα.

ΥΓ11
Ανέβαιναν οι άνθρωποι στις κυλιόμενες σκάλες κι έτσι που τους έβλεπα, κουμπωμένους, ήταν σαν να είχαν κάτω από τις μασχάλες τους πολύ σφιχτά φυλακισμένες κάτι μεγάλες πινακίδες με γραμμένο κι από ένα "σ'αγαπώ" πάνω τους. (Νααα κάτι πινακίδες, σαν ταμπέλες πολυκαταστήματος -που όλο τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, τις σφίγγανε, μην τυχόν και αναγκαστούν να μοιραστούν την πινακίδα τους με κάποιον έξω από τον εαυτό τους.)

ΥΓ12
Ήθελα να αρπάξω τις πινακίδες τους και να τους τις κοπανίσω στο κεφάλι. (Αμάν πια. Πονάει ναι -αλλά αγαπήστε, γιατί κάτω από τη γη δεν θα συμβεί, δεν είναι πρόβα το πάνω από τη γη.)

ΥΓ13
Μετα κατέβηκα τις σκάλες, βρήκα την Πλαθ και το φορεματάκι της στο βαγόνι, κι άρχισα να την κοπανάω αυτήν, με το εφεδρικό βιβλίο της ημέρας, να βγάζω το άχτι μου, να την κοπανάω που "υπάρχει", κι αυτή και όλοι τους, και που διψάω, και που με κάνουν να θέλω να μοιράζομαι την ταμπέλα μου κάτω από τη μασχάλη μου (και ίσα που να νοιάζονται οι περαστικοί), και να ποθώ όσα πια κανείς δεν ποθεί, και που όλα είναι γραμμένα (ή γράφονται από άλλους) και που δεν μ αφήνουν όλοι τους ήσυχη να κατεβαίνω στο μετρό, κάτω από τη γη, χωρίς βιβλία.


ΥΓ14
Μέρες μέρες μου έρχεται να ανοίξω από μια τρύπα στην κάθε μου παλάμη να στάξουν τα γράμματα να αποστραγγιστούν να ησυχάσουμε από αυτό το ποτήρι.



.

18 Απρ 2010

Μέσα στο δάσος περιπατώ όταν ο λύκος είν' εδώ.

Λίγο να κάνω πως δεν βλέπω και τα Επείγοντα τυλίγονται στο λαιμό μου σαν κασκόλ από μπετόν.

Η πόρτα τού υπνοδωματίου μου αποκτά νούμερο (το 602 μου ανακοινώνουν τυπικά) και σε λίγο θα γίνει Εισαγωγή.

(Άνθρωποι με λευκές στολές θα στριμώξουν τον εαυτό μου σε σωληνάκια, εξετάζοντας το κατά πόσο θα με κάνουν να νιώσω λίαν καλώς με τα πτυχία τους.)

Στη διαδρομή, ξαπλωμένη στο φορείο -και διαγώνια από το 602, το μάτι μου πιάνει μια κλειστή πόρτα με αναρτημένο ένα πινακάκι που γράφει Βοηθητικό Οφφίς, κι ακριβώς από κάτω Απαγορεύεται η Είσοδος. ("Μα αν απαγορεύεται να μπαίνεις στο οφφίς πώς θα σε βοηθήσει;" σκέφτομαι.)

Αν δεν ξέρεις το οφφίς, κάτι σαν προθάλαμο φαντάσου το, σα μικρό βοηθητικό χωλάκι, που σε οδηγεί σε κάποιον άλλον χώρο -ή που χρησιμεύει για ν' αποθηκεύει η Ζαμπέτα τις σκούπες (αν ζεις το '50).

Παρεπιμπτόντως δεν έμαθα πότε τι υπήρχε πίσω από την πόρτα τού οφφίς (ή αν η παρήχηση με τον όφι ήταν σημασίας.)

Το προσπερνάμε -και φτάνουμε στο Δωμάτιο 602, το οποίο δεν έχει κανένα πινακάκι με τη λέξη Βοηθητικό, και η Είσοδος Επιτρέπεται ελεύθερα. ("Μα αν επιτρέπεται να μπαίνεις σε δωμάτιο που δεν γράφει βοηθητικό πώς θα με βοηθήσει;", σκέφτομαι.)

Η περίπτωση στο δωμάτιο 602 να βρίσκονται αποθηκευμένες σκούπες είναι μάλλον απίθανη, παρότι θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να σφουγγαρίσει το σώμα μου η Δέσποινα Στυλιανοπούλου (στο ρόλο της Ζαμπέτας).

Ξαπλώνω. (Η κουρτίνα είναι γαλάζια και εκνευρίζομαι. Στον τοίχο έχει μια μεταξοτυπία του Μιρό!;)

Σχεδόν αμέσως έρχεται από πάνω μου ένας συμπαθητικός γιατρός που μου ανακοινώνει την εκτίμηση της κατάστασης μετά τις πρώτες εξετάσεις. Όση ώρα μιλάει εγώ είμαι βέβαιη ότι κάνει ακόμη το αγροτικό του. (Άλλη εξήγηση για την καρδιά περιβόλι δεν έχω.)

Καταβάλω προσπάθεια να μην ακούσω λέξη από όσα μου λέει -από φόβο μην ακούσω όσα φοβάμαι.

Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι από στιγμή σε στιγμή θα μου ανακοινώσει ότι καμμία τιμή σε όλες εκείνες τις αμέτρητες σελίδες εξετάσεων δεν είναι εντός των φυσιολογικών ορίων.

Πως όλες ανεξαιρέτως οι τιμές αντί να είναι σε νούμερα είναι σε γράμματα που σχηματίζουν το όνομά σου.

ΥΓ1
Φοβάμαι πως το άκουσα καθαρά, η ακτινογραφία θώρακος έδειξε τη φωτογραφία σου.

ΥΓ2
Το δεύτερο απόγευμα, αρκετά εξαντλημένη πια, σε είδα με τα μάτια μου να κολυμπάς στον ορό μου, να γίνεσαι σταγόνα σταγόνα ο εαυτός μου, όλα τα υγρά, τα μέταλλα, οι ηλεκτρολύτες -οι καταλύτες μου ας τους πούμε.

ΥΓ3
Λογικό που βγήκα με τόση αναιμία.

ΥΓ4
(Με αραιώνεις.)

ΥΓ5
Προς το τέλος την νοσηλείας, σκέφτηκα ότι μια μετάγγιση θα μου έκανε καλό και ζητήσα ορό με μελάνι -εννοείται ρέζους θετικό. (Υπήρχε, ναι. Αν κοιτάξεις καλά στα δεξιά του αριστερού μου καρπού θα δεις ξεκάθαρα τη μελανιά ενθύμιο.)

ΥΓ6
Γυρνώντας σπίτι με νέο μελάνι ήμουν πια βέβαιη ότι δεν θα ξαναγράψω τίποτα για σένα. Πως όλα τα γράμματα που κολυμπάνε σκόρπια στα δάχτυλά μου (πριν στάξουν πάνω στο πληκτρολόγιο) δεν θα ξαναστηθούν ποτέ στη σειρά για χάρη σου.

ΥΓ7
Η θεραπεία απέτυχε.

ΥΓ8
Φρόντισα πάντως να ζητήσω να πάρω μαζί μου κάτι μικρές φαρμακευτικές αμπουλίτσες με λέξεις σε αέρια μορφή (με άρωμα νερατζιάς νομίζω είπαν). Αυτές λέει μεγάλη ιατρική ανακάλυψη, τις σπας πάνω από ένα χαρτί κι αυτό εμποτίζεται από μόνο του, έτσι, χωρίς κόπο, χωρίς καμμιά δεύτερη ή πρώτη δική σου σκέψη, με λέξεις απαλές, αόρατες, ακίνδυνες, έτοιμες να τα λένε όλα με άρωμα νερατζιάς.

Λένε μερικοί επιστήμονες πως υπάρχουν μόνο δύο συναισθήματα -ο φόβος και η αγάπη. Ίσως γι' αυτό φοβάμαι που σε αγαπώ. Ίσως γι' αυτό δεν ανοίγω τα χέρια μου να δεις πόσες αγκαλιές γράμματα σου έχω φυλαγμένα. (Από φόβο μην πέσουν στο πάτωμα τα "αα" της αγάπης μου -και ο θόρυβος ξυπνήσει τον λύκο.)

9 Απρ 2010

Επιστημονική ανάλυσις του αδιεξόδου των ανθρωπίνων σχέσεων σήμερον.

...


Μια ωραία μέρα η μπάρμπι ραπουνζέλ κι ο κεν βγαίνουν μια βόλτα χεράκι-χεράκι για να υποδηλώσουν ότι έχουν επιτέλους αρραβωνιασθεί κάτω από τη μέση και ότι στο εγγύς μέλλον θα ενυμφευόνταστον. Εκεί που περπατούν, λέει η μπάρμπι τι ωραία που είναι εδώ, κοίτα τι όμορφες οι παπίτσες στη λίμνη κεν. Ο κεν την πετάει με ορμή κάτω -ποιες παπίτσες μωρή για γκεϋ με πέρασες; εγώ είμαι άντρακλας- κι εκεί που είναι έτοιμος να της ολοκληρώσει έναν κουκλίστικο προγαμιαίο πήδο πίσω από μία βάτο καθόλου αγία, ανακαλύπτει ότι η γνωστή παιχνιδοποιία δεν τον έχει προικίσει με αντρικόν μόριον.

Από τότε η ιστορία επαναλαμβάνεται κύριοι, οι γυναίκες έχουν κουρδιστεί βλακωδώς να ευνουχίζουν τους άντρες, οι άντρες επιμένουν βλακωδώς να το καταλαβαίνουν τελευταίοι κι εμείς οι σχεδόν πουριτανοί, οι πονεμένοι ρομαντικοί (γελάτε και ταράζομαι) περιμένουμε το "η αγάπη κερδίζει πάντα στο τέλος". Είμαι αισιόδοξη. (Μη γελάτε δυνατά μόνο να παρακαλέσω. Ευχαριστώ.)

ΥΓ1
Ένας κόκκορας κυνηγάει μια κότα με ανήθικους σκοπούς. Κι εκείνη σκέφτεται: «Αν σταματήσω να τρέχω, θα με πει πόρνη. Αν συνεχίσω να τρέχω, θα χάσω το σεξ. Το βρήκα. Θα σκοντάψω.»

ΥΓ2
Και μετά αναρωτιόμαστε για το ποιος φταίει για το πτηνό σεξ.

ΥΓ3
Δεν υπάρχει πιο αθώο πλάσμα από τον άντρα, κύριοι.

ΥΓ4
(Αν είστε φεμινίστρια φτιάξτε μου μια μηλόπιτα και αχνίστε τη με ποντικοφάρμακο.)

Χίλια ευχαριστώ και πάλι.


ΥΓ5
Σήμερα το μεσημέρι προς το τέλος του τρίτου διαλείμματος ένα ξανθό αγόρι από το βήτα δύο που φορούσε μπλε φούτερ ναϊκ και πράσινα ολστάρ έγραψε πάνω στη μπασκέτα του σχολείου με παχύ ανεξίτηλο μαρκαδόρο το όνομα Messi κι από κάτω με μικρότερα γράμματα το όνομα Τζοάννα. Κι εσύ πού το ξέρεις; Δεν το ξέρω. Απλώς γράφω ένα θίσις με θέμα "δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία τελικά".





...

5 Απρ 2010

Ανακεφαλαίωση.

Έχω μια φλόγα
που πυκνώνει
κάθε φορά που περνάς επίσκεψη
από το στόμα μου

Έχω την εικόνα σου
Καθώς κρεμάς τις κόκκινες κούρτινες σου
στο σαλονάκι του στήθους μου
“μη μας δουν οι απέναντι”
και μετά περνάς απέναντι από μέσα μου

Έχω μια φλόγα
Που πασχίζει
να εξατμίσει τον ιδρώτα
που φυτρώνει στις παλάμες μου
–να μην τον δεις και προδοθώ

Έχω ένα μυαλό
στ' αριστερά χαλασμένο,
σαν το δικό σου

(Μια μελαγχολία
Που δουλεύει ρολόι)

Μια σκέψη πως κουράζω τους ανθρώπους

Έχω τις λέξεις σου
για λεξικό

Έχω τις λέξεις σου
για να στολίζω τα μάτια μου

Έχω έναν φόβο
που τον κρατάω νηστικό
κι αυτός με τρώει στα κρυφά:

(Έναν φόβο
πως ούτε θα έρθεις
ούτε θα φύγεις)

Έχω μια υποψία
πως δεν πέρασες ποτέ από κάτω
να δεις αν έχω φως
ή να μου σπάσεις με νεράτζια τα τζάμια

Έχω μια ανησυχία
Πως θα μείνουμε για πάντα
Μόνοι
Μαζί

Μια ανησυχία
πως σύντομα θα ξηλωθείς τόσο
που θα ξυπνήσω το πρωί
θα κοιταχτώ στον καθρέφτη
κι αντί για εσένα θα δω εμένα.-


ΥΓ
Νομίζεις πως φοβάσαι το σκοτάδι μόνο στο υπνοδωμάτιο, το βράδυ, όταν κλείνεις το φως και τα μάτια σου βλέπουν κάτι κόκκινα κυκλάκια και σκεπάζεσαι να φύγουν. (Πως φοβάσαι μην ίσως κάτι είναι εκεί, αόρατο, που σε κοιτάει σε απόσταση αναπνοής ενώ εσύ δεν μπορείς να το δεις.) Αλλά δεν είναι το σκοτάδι. Στον ήλιο μπορείς να το δεις καθαρά -και είναι χίλιες φορές πιο φοβιστικό (να βλέπεις με βεβαιότητα ότι δεν σε κοιτάει κανείς).

20 Μαρ 2010

Η Δεσποινίς Πολυκαλά.

Η Δεσποινίς Πολυκαλά απαντάει πάντα "πολύ καλά ευχαριστώ", αλλά της λείπει το γονίδιο του χαμόγελου κι αντί να δουν οι άλλοι τα δόντια της βλέπουν μια μουντή λάμψη να παίζει σκοινάκι στις βλεφαρίδες της. Εκτός από το γονίδιο του χαμόγελου της λείπουν με αλφαβητική σειρά και το "αααα" με το "ωωωωω". (Και κάπου ανάμεσα η σημαντικότερη λέξη από έψιλον, δηλαδή "εσύ".)

ΥΓ1
Η Δεσποινίς Πολυκαλά συνέταξε μια μέρα δυο αγγελίες, στη μία έγραψε ζητείται δεξιά πλευρά κρεββατιού και στην άλλη έγραψε χαρίζεται ή ανταλάσσεται δεξιά πλευρά κρεββατιού για να είναι πιο σίγουρη.

ΥΓ2
Η Δεσποινίς Πολυκαλά κοιμάται πάντα στην αριστερή πλευρά του κρεββατιού και κάποιες λίγες φορές κοιμάται κατά λάθος στον καναπέ.

ΥΓ3
(Ή καθόλου.)

ΥΓ4
Για να ζήσει, η Δεσποινίς Πολυκαλά πουλάει στους περαστικούς τα τριαντάφυλλα που φυτρώνουν στα χείλη της κάθε φορά που σε σκέφτεται μακριά.

ΥΓ5
(Εύχεται σύντομα να μπορέσει να αλλάξει επάγγελμα.)

ΥΓ6
Η Δεσποινίς Πολυκαλά εύχεται να ήταν ολόκληρη από πλαστελίνη γιατί κάπου διάβασε ότι αν κόψεις την πλαστελίνη κομματάκια δεν πονάει καθόλου και αν την ενώσεις κολλάει πάλι γρήγορα.

ΥΓ7
Αν ήταν από πλαστελίνη θα μπορούσε να φτιάξει κι εσένα από πλαστελίνη και να σε κολλήσει επιτέλους πάνω της.

ΥΓ8
(Μεταξύ άλλων θα έφτιαχνε από πλαστελίνη και τη λέξη ΝΑΙ -και θα την ανάγκαζε κάθε τόσο να ξεπροβάλλει από το στόμα σου και να παντρεύεται τα μαλλιά της.)

ΥΓ9
Για την ιστορία, μια φορά κάποιος αποκάλεσε εκ παραδρομής τη Δεσποινίς Πολυκαλά Κυρία Πολυκακά, κι αυτή έγινε έξαλλη και τον διόρθωσε επίτηδες λέγοντάς του "ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΠΟΛΥΚΑΛΑ, κύριε Σκατογιαννίδη μου" -ενώ τον λέγανε Παπαγιαννίδη.

ΥΓ10
Η Δεσποινίς Πολυκαλά αν ποτέ γίνει Κυρία Πολυκακά δεν έχει ιδέα πως θα καταφέρει να απαντάει "πολύ κακά ευχαριστώ" γιατί ακόμη κι αν φωνάξει με όλη της τη δύναμη τη λέξη "κακά" δεν βγαίνει κανένας ήχος.

ΥΓ11
Μια άλλη φορά η Δεσποινίς Πολυκαλά ήθελε να αποδείξει σε όλους πόσο Πολυκαλά ήταν και πήγε να δώσει εξετάσεις πολυκαλοσύνης αλλά παρότι γέμισε όλη την κόλα επιμελώς τής είπαν κοπήκατε γιατί σε αυτές τις εξετάσεις άριστα παίρνει μόνο η λευκή κόλα.


(Η Δεσποινίς Πολυκαλά είναι πεπεισμένη ότι η καρδιά της ΕΙΝΑΙ από πλαστελίνη γιατί αλλιώς δεν εξηγείται επιστημονικώς πως γίνεται η καρδιά της να έχει χάσει το σχήμα καρδούλας.)

15 Φεβ 2010

Χάππυ Ριμπέρθντεϊ.

Ίσα που έχω γεννηθεί. (“Κορίτσι” λέει ένας που λίγο βαριέται.)

“Περπάτα!” φωνάζει αυτός με την άσπρη μπλούζα, ο ασπρομάλλης.

“ΠΕΡΠΑΤΑ” ουρλιάζει μια χοντρή μαία με καλσόν φιμέ.

Δυο συνεργοί τους έρχονται και αρπάζουν τρυφερά τα πόδια μου και τα τραβάνε (“με αγάπη” λένε) μέχρι που το ένα ξεκολλάει αλλά δεν τρέχει τίποτα γιατί το ράβουν.

Τελικά στέκομαι. (Κοιτιούνται θριαμβευτικά. Χωρίς αυτούς θα μου έπαιρνε μπορεί και δυο χρόνια να κάνω το πρώτο μου βήμα. Θαύμα.)

“Μίλα” προστάζει τότε ο ασπρομάλλης.

“ΜΙΛΑ” αντηχεί τραγουδιστά η μαία φορώντας τώρα το καλσόν σαν τους ληστές (“θα θέλουν να με κλέψουν” σκέφτομαι).

Οι συνεργοί χώνουν τα χέρια τους στο στόμα μου ψαχουλέυοντας τις φωνητικές μου χορδές να δουν αν είναι σωστά εγκατεστημένο το “α”.

(Είναι.)

Λέω: “αααα”.

(“Το παιδί μίλησε” λέει βαθιά συγκινημένη η μαία με το καλσόν στο κεφάλι -ενώ ο ασπρομάλλης εκστασιασμένος τη φιλάει σταυρωτά ανάμεσα στα πόδια.)

(“Με κλέβουν” φωνάζω εγώ, “μην κάνεις σαν μωρό” μου απαντούν, “βοήθεια” λέω, “ΒΟΗΘΕΙΑ” ξελαρυγγιάζεται η μαία κοροιδευτικά -και ξεκαρδίζεται-, ενώ οι συνεργοί μπήγουν τούφες από μακριά μαλλιά στους πόρους του κεφαλιού μου και επαναλαμβάνουν “μην κάνεις σαν μωρό”.)

Μετά με δένουν με σκοινιά σε μια καρέκλα -ξαπλωμένη με ανοιχτά τα πόδια- κι αρχίζουν και με παραγεμίζουν πακεταρισμένα πράγματα σαν κοτόπουλο. “Γέλα”, “γέλα”, “γέλα αχάριστη” λένε. “Είναι τα δώρα σου”. Αποφεύγω να διαμαρτυρηθώ μη με πούνε πάλι αχάριστη και στεναχωρηθεί κανείς και ψελίζω “ευχαριστώ”, “ευχαριστώ”, “δεν είμαι πολύ χαρισμένη;” -μέχρι που με πιάνει πανικός στη θέα τού τελευταίου πακέτου (που επειδή είναι πολύ ογκώδες το ξεπακετάρουν). Τα χάνω με το θέαμα. Δεν ξέρω τι να κάνω. (“Παναγίτσα μου κάνε”, με συμβουλεύει ψιθυριστά μια βοηθός με ροζ πουκάμισο και μάγουλα -και επειδή δεν ξέρω πως το κάνουν το παναγίτσαμου πιάνει το δεξί μου χέρι και το φέρνει πανωκάτω και περαδώθε.)

“Μην πανικοβάλεσαι δα”. “Θα χωρέσει” μου λέει η μαία στοργικά και μου βάζει κόκκινο κραγιόν για παρηγοριά.

“Μα πώς;” αναρωτιέμαι με τρόμο. “Αυτή είναι μεγαλύτερη από μένα, πώς θα μπει κάτι μεγαλύτερο μέσα σε κάτι μικρότερο;”

Λέει: “Η ζωή κάνει κύκλους, δεν θα μας πεις εσύ τη δουλειά μας”. (Και μου σκάει μια μπάτσα.)

Λέει: “Πάντα μπαίνει κάτι μεγαλύτερο σε κάτι μικρότερο”. “Τι την πέρασες τη ζωή; Χωρίς πόνο;” (Και μου σκάει ένα φιλί.)

Η συνεργοί αρχίζουν και με παραγεμίζουν με μια ενήλικη γυναίκα.

Δεν τολμάω να ρωτήσω ποια είναι, η ζωή κάνει κύκλους, δεν θα τους πω εγώ τη δουλειά τους. (Πρώτα μπαίνουν τα πόδια. Προφανώς τελευταίο πρέπει να μπει το κεφάλι.) Ο ασπρομάλλης πασπατεύει τη μαία και μου λέει: “Κάνε αααα”. Κάνω “ωωωω”. (Αυτή κάνει “αααα” -σ’ αυτήν το έλεγε.)

Δεν την αρθρώνω αλλά σκέφτομαι τον ήχο της λέξης “ξεχύλωσα” και μου κλείνω το ένα μάτι να μη στάξει αλμυρό νερό (και από την προσπάθεια μου μένει τικ).

Στο μεταξύ, ένας πλανώδιος ζωγράφος με ακουμπάει τόπους τόπους με ένα πινελάκι. “Μπίουτυ μαρκς” δικαιολογείται -και μου κλείνει κι αυτός το μάτι (έχει κι αυτός το ίδιο τικ.)

Η διαδικασία μοιάζει να ολοκληρώνεται. Οι συνεργοί συζητάνε, σχεδόν μαλώνουνε, για το πώς θα με ντύσουν.

“Σούπερμαν” λέει ο ένας.

“Μπαλαρίνα” αντιδρά ο άλλος.

“Σούπερμαν”.

“Μπαλαρίνα”.

“ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ”.

“ΜΠΑΛΑΡΙΝΑ”.


Αρπάζω τα δυο κουστούμια μόνη μου και ντύνομαι σούπερμαν-μπαλαρίνα μη μείνει κανείς παραπονεμένος.

(Κάνω το χαζό λάθος όμως, γιατί είμαι ακόμη μωρό, και αντι να συνδυάσω σωστά τις στολές -παράδειγμα να βάλω την τουτού της μπαλαρίνας πάνω από το καλσόν του σούπερμαν και τη μπέρτα κάτω από το κορμάκι- τη μπαλαρίνα τη στουμπώνω μεμιάς από κάτω σαν μεσοφόρι και το σούπερμαν από πάνω. Πλήρης μεταμφίεση.)


“Ηλίθια”, ωρύεται η μαία, “τι πήγες και έκανες;”, οδύρεται -και αρχίζει και σκίζει με τα ίδια της τα χέρια και βγάζει τη στολή της για να μου δείξει ότι στην πραγματικότητα από κάτω είναι και πάλι ντυμένη μαία. “Βλέπεις;”. “Έτσι πάει”, “δεν έπρεπε να διαλέξεις”.

Το ξεκαθαρίζει: “Ή το ένα ή το άλλο έπρεπε, τώρα θα μπερδεύονται οι αθρώποι.”

Δεν προλαβαίνω να αντιδράσω. (Από κάπου έξω ακούγονται κάτι εμψυχωτικές φωνές: “Σπρώξε”. “Κουράγιο”. “Θα τα καταφέρεις”.)

Μαζεύονται όλοι μαζί γύρω μου, ανοίγουν μια μεγάλη καταπακτή και μου ρίχνουν μια ομαδική κλωτσιά. (Απέξω ίσα που προλαβαίνω να δω δυο τρία πράγματα –φως, κάτι τρίχες δεξιά-αριστερά, ένα ζευγάρι διάπλατα πόδια μάλλον γυναικεία, και κάτι ανθρώπους παρόμοιους με τους μέσα αλλά ντυμένους με στολές σε πράσινο να με κοιτάνε.)

“Κορίτσι……..” λέει μια χοντρή μαία έντρομη.

“…ε…εεε…ενήλικο”, προσθέτει και κάνει το παναγίτσα μου.

Τη φράση “και ντυμένο σούπερμαν” δεν θυμάμαι ποιος την ξεστόμισε πρώτος, αλλά όλοι τρίψαν τα χέρια τους από ανακούφιση και πιστεύω από αγάπη.

Έκτοτε είμαι πολύ απασχολημένη όλη μέρα να πετάω στα σύννεφα και να μην πονάω ποτέ και για τίποτα και να κάνω σωστά τη δουλειά μου να σώζω τους πάντες και να φροντίζω να μην τους δείχνω ποτέ από κάτω την κρυμμένη ροζ φούστα τουτού μη τυχόν και στεναχωρεθούν είτε για αυτήν την αναπηρία μου είτε για το τικ στο μάτι.